Przejść tę łąkę

[jacek_sojan]

Wzrok się gubi w niebie bez skazy
z bezmyśli wracam w koniec maja
na brzeg rzeki w plusk ocienionych
wód dąbrową

w niej składam pacierz
swój niedzielny z nazw ziół - takich pojęć
co są jak plaster

w niej - na wiatr
uskrzydla liść kokorycz wonna
strząsając kwiatów białe klosze

czy masz podobne w swym pokoju
w świecie w którym dotąd błądzę

w zielony ślad wszechobecności
sprowadzam szeptem imię twoje - konwalią
dąbrowa spodem rozjaśniona ciemnieje
nagle - przez trawy twoje ciało
słońce przelewa w swym krysztale

spojrzenie spod zamkniętych powiek
wraca na brzeg i spada
w wodę
na dnie portret perłową muszlą połyskuje
z oddali łąki niosą stukot - pociąg przetacza się w kierunku
twoim i znów mknie czas
zdążyć
zdążyć

[EWA_SOCHA]

a gdyby tak:

z oddali łąki niosą stukot
pociąg przetacza się w kierunku twoim
i znów mknie czas
zdążyć
zdążyć

swobodniej się czyta;
wiersz piękny, biorę do ulu;

pozdrawiam serdecznie
ewa

[jacek_sojan]

Ewa Socha.; wydłużyłem jeden wers, aby wzrokowo sprawiał wrażenie długiego kolejowego toru;
wiersz nie tylko się czyta, także widzi... :)))

[EWA_SOCHA]

łokiej;
:)

jak ja zacznę doszukiwać się kształtów w układzie wiersza... to nie tylko tory zobaczę:)))))))

pozdrawiam
ewa

[Jaro Sław]

Już się przyzwyczaiłem do twojej poetyki, ale czy nie lepiej byłoby trzymać bardziej gramatyczny szyk, byłoby bardziej wprost i wzruszające, a tak utykam w gąszszu i marnując czas na wyplątywanie się z drobnych głązek, gdzieś mi to wzruszenie odpływa...

Pozdrawiam.

[Stefan_Rewiński]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

I czytam, i widzę, i fajnie, i pozdrawiam.

[Messalin_Nagietka]

przejść by tę łąkę
tuż przed słonkiem
kiedyś od cienia
się rozczerwienia
dyć kiedy szramą
powstaje rano
a człek gdyć człekiem
odnocnym wiekiem

z ukłonikiem i pozdrówką MN

[jacek_sojan]

Jaro Sław.; zadawać "szyku" nie lubię i nie będę; a łąka to nie żwirowana ścieżka...

Stefan Rewiński.; i tak trzymać! bo tylko od nas zależy jak jest! :)))

Messalin Nagietka.; zainspirowany mistrzu -dokładasz mi miniaturkę do wiersza jako komentarz;
zamieszkałem! :) J.S

[Jimmy_Jordan]

Twoje wiersze są charakterystyczne bardzo, można Cię rozpoznać a to już zaleta.
taka momentami zagmatwana się wydaję.
Pozdrowienia

[zak stanisława]

powiem tylko- Ach!
i pozdrowiem ES

[Lobo]

Widać warsztat, widać próby nadania zborności tekstowi ( co najlepiej chyba podsunmował MN), w sumie - dobre pisanie, nieco chyba puszczone. Kondensować radzę, nie "rozmymłaszać"...;-))

pozdrawiam.;-)

[kalina kowalska]

wywołałeś we mnie wspomnienie mojej łąki, letniej - raju utraconego już ehh... :)
dobrze mi tam było i pięknie
jak w tym wierszu
pozdr

[Eugen De]

Wzrok się gubi w niebie bez skazy
z bezmyśli wracam w koniec maja
na brzeg rzeki w plusk ocienionych
wód dąbrową

w niej składam pacierz.......W NIEJ?
swój niedzielny z nazw ziół - takich pojęć............"takich pojęć" niedobre!!!
co są jak plaster NA POJĘCIA (WONNE)........................może tutaj dodać coś w tym rodzaju????

w niej - na wiatr...............W NIEJ?
uskrzydla liść kokorycz wonna
strząsając kwiatów białe klosze

czy masz podobne W swym pokoju
W świecie W którym dotąd błądzę.............WWW?

w zielony ślad wszechobecności................W ZIELONY?, ale tych "W"?
sprowadzam szeptem twoje IMIĘ- konwalią.........przestawiłbym?!
spodem rozjaśniona DĄBROWA ciemnieje
nagle - przez trawy twoje ciało
przelewa SŁOŃCE w swym krysztale

spojrzenie spod zamkniętych powiek
wraca na brzeg i spada w wodę
na dnie portret POŁYSKUJE perłową muszlą
z oddali łąki niosą stukot - pociąg przetacza się
w TWOIM kierunku i mknie
czas zdążyć
zdążyć

Panie Jacku, ale poprzestawiałem, nagrymasiłem, bo klimat wiersza wart tego! Pozdrawiam.