WŁODARZ

[Natuskaa]

A gdybyś zapytał…

odpowiem, że tak, byłam, widziałam.

I były tam długie korytarze,

ze skał, takie surowe,

odłupanych, poszarpanych,

o starych a ostrych krawędziach.

Napite krwią albo potem,

skały niczemu nie winne,

jak lasy i pobliskie drogi.

 

A gdybyś zapytał…

odpowiem, że tak, czułam chłód

i ulgę taką gęstą, ogromną,

że są czasy… że nie musimy

gołymi rękoma nosić

zimnych kamieni i tych kajdan,

ani wspinać się po trudzie,

do wizji wolnego świata,

gdy tylko ciemność… i ból. 

 

A gdybyś nadal pytał…

opowiem ci nieba błękit

ptaki, strumyki… dzikie kwiaty

które przykryły rany

w tamtej ziemi, w ludzkich losach.

Opowiem sarny, żmije, dziki,

rozłożyste korony drzew…

świat, co tam chce się zbudować

na nowo, lepszy i czysty.

[Berenika97]

@Natuskaa

 

Trzy strofy jak trzy oddechy po czymś, czego nie da się łatwo powiedzieć. Najpierw widziałam. Potem czułam. Teraz - opowiem ci o nadziei. Wiersz czyta się jak powolne wychodzenie z ciemności na światło. 

[Natuskaa]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

No tak, niektóre ciemności są jakby ciemniejsze, i trzeba mieć coś bardzo mocnego, żeby dostrzec drogę ku światłu.

 

Miło, że podzieliłaś się ze mną odczuciami po przeczytaniu wiersza.

Pozdrawiam :)