Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

POCAŁUNEK /”DUSZA SKOŁATANA”

Choć minęło tyle czasu
Wciąż pamiętam jak całujesz
Nie namiętnie
Nie gorąco
Ot w policzek – jednak czule

Najpierw wietrzyk
Delikatny jak zefirek
Potem dotyk jak muśnięcie
Jak poranna bryza

Nagle cisza jak przed burzą

Szkoda ze tej burzy nie ma

Opublikowano

nie podobaja, mi sie duze litery na poczatku wszystkich wersów, nie ma kropek, nie ma duzych liter.

,,Najpierw wietrzyk
Delikatny jak zefirek''

Przecież zefirek to wietrzyk, nie możesz porównać wietrzyku, do zefirku, wietrzyk, może być delikatny jak jogurt Danio, a nie jak zefirek.


,,Ot w policzek – jednak czule''

Może jestem szczęściarzem, ale nigdy w życiu nie otrzymałem nieczułego całusa w policzek. Czemu ,,jednak''?

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Regino, masz rację :). teraz to już nawet są komunikaty dla początkujących, warsztat egzystuje, a mimo to takie teksty są publikowane :/

droga m p, jak dla mnie, to ten wierszyk pasowałby do wysłania na walentynce dla ukochanego, (matko, przypomniało mi się, że niedługo będzie Walenie Tynku :P, a fee) a nie na to forum. nie twierdzę, że jest okropny, ale ja go bardziej widzę jako część opowiadanka love story.
na koniec, jeśli chcesz się rozwijać w kierunku poetyckim, to radzę dużo czytać współczesnej poezji i pisać i pisać. nikt od razu nie został Szymborską :)

pozdrawiam serdecznie Espena Sway :)
  • 2 tygodnie później...
Opublikowano

W moich wierszach opisuję stany faktyczne, odczuwane z mojego punktu widzenia. Zawarte w nich treści na ogół nie są fikcją, a częścią życia w szerokim aspekcie. Wiesze zebrane w tomiki stanowią w nich jedność - wspólny mianownik. Wszystkie zamieszczane wiersze powstały pomiędzy 2002-2004 rokiem.Dziękuję za wszystkie dotychczasowe komentarze.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @AgnieszkaJakielPomyślałam sobie, że może to być spotkanie z samą sobą.  I trwanie w pewności, że wszystko jest na swoim miejscu.
    • @Christine ten wiersz to opis mojego snu. Nie musisz sie bać, takie rzeczy tylko w mojej głowie, nie mają nic wspolnego z twoim chodzeniem po mieście. Opowiedz Jackowi swoj sen, byc moze tez opiszę tak wspaniale.  Mam nadzieję, ze moj komentarz już cię uspokoił.  Pzdr.
    • Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

        Ten obraz sobie wybrałam z całości. Porównanie miasta do konstelacji - bardzo sugestywne, drażni wyobraźnię. Przy czym nie jest to miasto gwarne, rozpędzone, przytłaczające - ale ciche, zastygłe w delikatnym jarzeniu się jego świateł, może nieco widmowe, ale nie budzi lęku.
    • @vioara stelelor     dzięki wielkie za uważne i wnikliwe odczytanie.   bardzo trafnie uchwyciłas  wątek derealizacji i chwiejności obrazu świata bo  to rzeczywiscie jeden z ważnych tonów tego tekstu. chciałbym tylko doprecyzować , że nie pisalem go jako zapisu dezintegracji psychicznej czy stanu klinicznego.   bliżej mi było do metafizycznego eksperymentu myślowego.   bo co, jeśli "błąd” nie leży w psychice, lecz w samej konstrukcji bytu ?   jeśli to nie podmiot się rozpada, lecz rownanie świata od początku było domknięte na siłę ? interesuje mnie ta róznica  między diagnozą a ontologią.   a wzmianka o fletni pana bardzo mnie zaintrygowała.   w moim tekscie dominuje chłodny, sterylny język systemu i kodu, więc to pastoralne, archaiczne skojarzenie otwiera zupełnie inną perspektywę .   cos jakby nowoczesny "błąd w kodzie ” był echem dawnego    mitu o drżeniu istnienia . dziękuję raz jeszcze za tę interpretację .   skłania do dalszego namysłu.    
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...