Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Ósmy dzień wolności

M._Krzywak

Przez M._Krzywak
w Proza - opowiadania i nie tylko

 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

M._Krzywak

M._Krzywak

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Czasami powinno być coś na kształt wyjaśnienia, coś, z czego można wnioskować, jakiś wzór. Ja zacznę prosto, wiedziałem po prostu że tam jest. Garść monet w kieszeniach niepokojąco drażniła. Tylko ten jeden raz. Jest piękna i wyzywająca. Gilotyna.
Czasem kładli coś na torach, siadali na skarpie i czekali. Niejeden raz to coś ruszało się i zsuwało z torów, musieli to układać ponownie, te żałosne i przed czasem konwulsyjne ruchy, drgające nerwy, w sumie już niepotrzebnie, bo po co ? Tutaj natomiast jest Olimp, a tam w dole majaczy się już ciemne i pędzące po szynach przeznaczenie. Ono.
Gdy pies przybrał postać człowieka, nastawiłem się dosyć sceptycznie. Na ogół nie wierzę w takie rzeczy, szczególnie dzisiaj, a jeszcze pada za oknami, a ja osobiście dość lubię Staffa, żeby to docenić. A on wyglądał dość przyjemnie, nawet pasował do tej chwili.
- pomożesz mi zostać tutaj – powiedział. On.
W zasadzie akcja powinna mieć jakiś ciąg, coś, za co można złapać, by iść tym śladem, niczym Tezeusz, tyle, że raczej chodzi o literaturę. Załóżmy, że twoja matka robi takie rzeczy po obiedzie, to coś z życia, a ono przynajmniej w tej chwili jest dość ważne, chociaż kto tak naprawdę to może wiedzieć ? Wtedy on krzyczał, a ktoś szeptał na ucho:
- on krzyczy.
Ja mu na to, że to taka forma wypowiedzi, dość głośna zresztą, ale słyszalna. On mi na to:
- a czy słyszałeś żeby magik krzyczał ? Ktoś krzyczał, szepcze do niej, że ktoś krzyczy. Ale kto, tak ona się mnie pyta, ja jej na to, że ktoś, ale nie interesuj się tym teraz. Bo wiesz, to był krzyk tuż pod naszymi oknami. Idzie się do nas parkiem, potem przechodzi przez ulicę, potem taką ścieżynką obok rzeczki, tuż obok wiaduktu. Podobno są tam diabły, które chwytają człowieka, wsadzają w worek i kładą na szynach.
- e, to raczej niemożliwe – przekonuję go, ale tylko dla jego dobra, bo osobiście znam diabła i mam pewność, że do worka jeszcze nikogo nie wsadził.
- ale ona się bała, a strach dekoncentruje, w to już mi chyba uwierzysz. ale że to już się nie powtórzyło wmówiłem w nią sen, a sen to podróż w tak głęboko, w stronę jaźni...
- tego w to nie mieszaj – musiałem mu przerwać – a magów pogrzebali na księżycu, widziałem jak ładowali czarne worki do rakiety i mieli łopaty.
Ona.
Upadłem na kolana i czekałem, ona to jedyna zbawicielka, szybka i nieuchronna. Gdzie biegniesz, pozbierać nuty z podłogi ? Przeklęta kokaina. to przez nią przebiegasz park, ulicę, wbiegasz na ścieżynkę koło rzeczki, obok wiaduktu i już cię nie ma. Otwieram drzwi. zimne powietrze nie zachęca do wyjścia dalej, zresztą boję się zbiegów okoliczności. Jak ona mogła zaistnieć w tekście ? Przecież była daleko. Na świecie nie ma Demonów i od tego powinienem zacząć. To, że stał przede mną z tym wypisanym „nie” na twarzy, zupełnie nic nie znaczy. Te parę tysięcy lat wstecz. Przecież mogłem ją kupić, w tej zaczarowanej porze, ale to książę odnalazł tą jedyną. Telefon dzwonił i dzwonił, a ja zapisywałem jakieś brednie, ale musiałem coś czuć. Nie zasiewa się ziaren na cmentarzu. To wtedy mógł wbiec ten pies, prosto z czeluści ziemi, z Tartaru. Ja byłem w tym jedynym miejscu istnienia, zresztą mogłabyś pomóc tu zostać, żebym uwierzył, dał się jakoś przekonać, bo nigdy nie wierzyłem ani w ciebie, ani w diabły, a to co on wtedy mówił o krzyku, to jakaś patologia, pewnie nie chciało mu się ściągać skórzanej obroży z szyi, ale to ciągle przypomina tego psa, coś w tym musi być, on coś wtedy wyczuł. Ale został tam dalej, pewnie jest tam do teraz, chociaż może zdążył już zmienić skórę. On.
W gruncie rzeczy nic nie zostało postawione jasno. Ambitni ubodzy duszą ze szczytów zeszli na ziemię, a ja zostałem wpisany w trójkąt: on, on i ona, i ta ona zapewne stanowi jakieś centrum. Musiałem mu wtedy pomóc, gdy ładował jej ciało do worka, ale już nieruchome, akurat padał deszcz, było zimno i późna noc, mnie majaczyła się w dali gilotyna, a może to była szubienica, stały pod nią jakieś cienie i kiwały się dość monotonnie: przód – tył, przód – tył. To był ciężki wieczór, cięższy niż inne. To był ósmy dzień wolności.

Sun Beam

Sun Beam

Opublikowano
Opublikowano

Trudny tekst, moze bardziej pasuje słowo "Ciężki". ALe z tego co widzialam troszke wczesniej, Pan Michal lubi wlansie takie teksty... i to sobie ceni:)
Moj profesor powiedzial kiedys, Nie sztuka jest napisac ksiazke, ktora samemu sie rozumie. Sztuka jest napisac cos, co zromieja inni. Czy tak wlasnie to podobnie brzmialo. Wiec mysli choc ciezkie, powiny byc precyzyjne i zrozumiale... Co nie znaczy ze proste i lekkie... Ciezkosc... nie musi byc prosta/nieskomplikowana... :)
Pozdrawiam.

Jacek Mucha

Jacek Mucha

Opublikowano
Opublikowano

Michale, sprawdź proszę termin przydatności do spożycia kawy, którą się raczysz ;)
Pomimo tego, że mierniki hermetyczności zaczęły wariować, coś zaczynałem rozumieć. Powróce tu jeszcze. Czytanie tego tekstu uznam jednak za katorgę :) Ciężkie wizualnie relacje z sejmu.
... może gdybym zapalił kadzidełko ;)
Pozdrawiam. JaM

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Tomasz.O
      Lepiej nr 3

      Przez Tomasz.O · Opublikowano

      no to tak , automatyczne skrzynie są wygodne wiec po co się męczyć z kijem drogi teraz praktycznie wszędzie gładkie wiec nie ma sobie co wmawiać prędzej zepsujesz manualna niż automatyczna a w ruchu drogowym z ograniczeniami przepisami etc etc to nie będzie nikt lepszym czy gorszym po co się męczyć z manualem tu nawet nie ma jakiegoś poczucia większych umiejętności  raczej się tylko utrudnia sobie życie 
    • Konrad Koper
      Oceń

      Przez Konrad Koper · Opublikowano

      @LessLove Tak 
    • Alicja_Wysocka
      dywagacje przedpodróżne

      Przez Alicja_Wysocka · Opublikowano

      nie wyjeżdżaj sam na wakacje spójrz, macoszki piąstki pogryzły zobacz krawat raptem przyciąłeś i wystaje cisza z walizki   chodź, wyśnimy wyspy szczęśliwe dwa anyżki, złote księżyce, oglądałam prospekt w nefryty, cena warta naszych zasyceń   nie wyjeżdżaj sam na wakacje wymienimy chęci na słowa? wtedy starczy już nam na wszystko, no więc jak - czy mam się pakować?      
    • Dekaos Dondi
      Samotny mały świerk

      Przez Dekaos Dondi · Opublikowano

      Słoneczny dzień. Na skraju polanki,w środku lasu, stoją dwie choinki – duża i mała. Matka i jej mała córeczka. Jest mroźny dzień. Dziecko zasypia. Budzą ją dziwne odgłosy. W pierwszym momencie, nie wie co się dzieje. Jeszcze się zupełnie nie rozbudziła. Najpierw otwiera kilka igieł, ale mało co dostrzega. Za chwilę patrzy kilkoma gałązkami. Widzi, że jakiś zły człowiek, podcina siekierą gardło jej matki. Drzewko, które kocha najbardziej, za chwilę ma być martwe. Zostanie stąd wzięta, a mały pieniek, co po niej pozostanie, będzie jedyną po niej pamiątką.    Patrzy jak człowiek, bierze jej matkę, odcina jeszcze kilka gałązek – i odchodzi. Maleńkie drzewko zostaje samo w lesie. Zdaje sobie sprawę, że tak naprawdę wokół niej, jest wiele różnych drzew, ale nie ma tej jednej jedynej. Czuję się bardzo samotna. Zaczyna drgać wszystkimi igłami, aż niewinny śnieg z nich zlatuje. Patrzy na pozostałość po swojej matce. W myślach wszystkich gałęzi, obiecuje ludziom zemstę. A może nawet inne dzieciaki namówi.   * Człowiek stoi w lesie. Patrzy na dorodny, piękny świerk. Będzie się nadawał na choinkę – myśli sobie. Podchodzi bliżej. Bierze siekierę i zaczyna ścinać drzewko. Coś mu jednak to ścinanie nie idzie. Takie cienkie. Powinno iść raz dwa. Uderza miarowo, bo to człowiek uparty. Byle iglak, nie będzie nim rządzić. Nachodzi go dziwaczna myśl, że to drzewko, ma chyba jakieś...porąbane serce. Zimne i twarde jak lód.   * Jest zajęty pracą. Robi swoje. Gdyby się obejrzał, to może by zdążył uciec. Albo gdyby chociaż spojrzał przed siebie. Ale się nie obejrzał i nie spojrzał. Musi udowodnić, temu drzewku, że wreszcie je pokona.   A zatem nie jest świadomy, że ze wszystkich stron, podchodzą do niego świerki. Dla obserwatora z boku, to nawet śmiesznie wygląda. Tak się niezgrabnie kołyszą, na swoich korzeniach. Co jakiś czas zlatuje z nich trochę śniegu. Ocierają się wzajemnie, co sprawia, że słyszalny jest jednostajny szum. Jakby uzgadniali szczegóły. Kto co ma robić. Człowiek nadal ich nie widzi. Ścina, jakby go jakieś zło opętało. A że ściąć nie może, to jest coraz bardziej wściekły. Jego odczucia udzielają się świerkom, które go otaczają. Też są coraz bardziej wnerwione.   Ptaki, które na nich mimo wszystko siedziały, teraz czym prędzej dały z pióra. Drzewka zamykają człowieka w potrzasku. Teraz zauważa niebezpieczeństwo. Najpierw dostaje po oczach żywicą, żeby nie wiedział gdzie uciekać. Jest zupełnie oślepiony. Świerki zaczynają „strzelać igłami’’. Wchodzą głęboko w człowiecze ciało. Chce uciekać, ale ból jest nie do zniesienia. Zaczynają owijać go gałęziami. Jedna włazi do jego ust. Morderca drzewa zaczyna się dusić. Ale najgorsze ma dopiero nadejść.   Człowiek jest niewidoczny. Za to świerki, robią się coraz większe. Mają czerwonawy odcień.Prawie widać – jak rosną. Z ich gałęzi wylatuje jakaś cuchnąca ciecz, pomieszana z żywicą. Igliwie zamienia się w strzępki jakiś lepkich tłustych kawałków. Grubsze konary, pękają, rozsadzane przez skrawki ostrych kości . Świerki są grubsze, o wiele wyższe...a przed wszystkim silniejsze. Z gałęzi tryska krew, a po pniu ześlizgują się skrawki skóry, pomieszane z włosami.    Śnieg robi się różowy. Po chwili spadają w niego, gałki oczne, jak jabłuszka z jabłoni. Sprawiają wrażenie, jakby obserwowały całe zajście – od dołu. Świerkowe cielska, nabierają pewności siebie. Odchodzą. Polować na ludzi.   Na białym śniegu, zostaje samotna siekiera.   *   Szeroka leśna ścieżka. Matka z pięcioletnią córeczką, idą na spacer. – Mamusiu… – Co mi znowu powiesz, ty moje słoneczko. – Choinki za nami idą. Czy one chcą, żebym je pogłaskała? Bo ja nawet mogę. Wiesz? – Och ty mój skarbie. Jesteśmy w lesie. To chyba nic dziwnego, że za nami idą choinki. A bombki mają? – Zobacz sama. – To ty jeszcze raz zobacz. A później powiesz mamusi. – Zobaczyłam. Nie mają bombek. Ale one śmierdzą. Jak moja kupa, wiesz? – No nie. Co ty mówisz. Aż tak nie mogą. – No odwróć się wreszcie , mamusiu. Są już całkiem blisko. Ale one duże. Jak mój tatuś. A gdzie on poszedł? Kiedy wróci on? – Poszedł po choinkę do lasu. Zawiesisz na niej swoje wycinanki. Cieszysz się? – No przecież. Cała z radości podskakuję. Aż biały puszek ze mnie leci. Widzisz jak umiem. – No to chodźmy do domu. Tatuś już na pewno czeka z choinką.   *   Ogromne świerki się zatrzymują. Pozwalają im odejść. Najstarszy świerk, nadal się wpatruje, w pieniek wystający ze śniegu.    
    • andrew
      Cykl dnia pierwszego

      Przez andrew · Opublikowano

      @Mel666 Super  Ostatnia zwrotka mogłaby być, za cały wiersz.    Pozdrawiam serdecznie Miłego dnia 

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...