dom, w którym straszy człowiek......

[Agnieszka_Gruszko]

zamarzła na parapecie
struchlałym sercem sącząc pustkę
znów blisko szarości
daleko do świtu jeszcze
za daleko
pogubiła się wsród króliczych nor
w kawałkach potłuczonych luster
zaszyła pod skórą marzenia
żeby nie być więcej

skazana na dom
w którym straszy człowiek
skazana na cień
w którym twarz odpada
skazana na życie


miał oczy zielone i zimne
wyłuskiwały ze mnie resztki duszy
stalową dłonią poorał mi gardło
strachem je zaszył
jak miałam przed zimnem uciekać
ubrana w skrzydła posklejane łzami
w beznamiętnych krzykach zaczajony
pomiędzy krzyżami a cierniem
rozpostarł nad światem huragan
żeby nie być więcej

skazany na dom
w którym straszy człowiek
skazany na cień
w którym twarz odpada
skazany na życie

[Jerzy_Płonka]

"skazana na dom
w którym straszy człowiek
skazana na cień
w którym twarz odpada
skazana na życie"

po prostu dech mi zaparło z wrażenia. bardzo mi się podobało. pomysł przedni, wykonanie dobrane do tematu, wizja wręcz namacalna, genialnie

pozdrawiam

Jerzy_Płonka

[Adam_Szadkowski]

Nie jest to wiersz genialny, jak sie wypowidział kolega wyżej. Poprawne malowanie strasznego klimatu, ale to juz było i nudzi...


Adam

[agnieszka puczynska]

Agnieszko, bardzo identyfikuję się z Twoimi emocjami, ale pamiętaj, tekst musi mieć i to paskudne ubranko, które stworzy wokół niego aurę, da mu pewność warsztatu autora i formę dopracowaną - tylko czuję się głupio mówiąc Ci o tym, bo sama o to nie dbam...
pozdrawiam więc bardzo serdecznie, agnieszka

[Sebastian_Pietrzak]

nie ma jak to czysta doza najszczerszych emocji:-) dodaje do ulubionych

[Kamila_Ilska]

Właśnie dziś otworzyłam ten wiersz. Właśnie dziś skończył się pewien etap mojego życia. To boli. Ale gdyby się nie skończył... za 5 lat ja też byłabym skazana na życie w domu, w którym straszy człowiek. Wiersz jest naprawdę dobry. Świetnie nazywa wszelkie uczucia i emocje, choć nie nazywa ich po imieniu. Naprawdę gratuluję udanego dzieła. Życzę kolejnych równie owocnych rezultatów pracy. ten wiersz wzruszył mnie, przemówił do mnie i ... zabieram do ulubionych.

[Mirosław_Serocki]

Tylko nieustanna eksploatacja "króliczych nor" i "potłuczonych luster" troche przeszkadza. Napisany w Twoim stylu, więc nic nowego nie napiszę.
Pozdr.