* * * (Nasz świat był jeszcze młody...)

[Antoni Leszczyc]

Nasz świat był jeszcze młody. Było wciąż za wcześnie,
by się stwarzać na oślep i dawać mu kształty.
Mogliśmy się nasycić i chcieć innej ścieżki:
my nie z tych, którzy chodzą po traktach przetartych.

Dzień nie śpieszył się z przyjściem i pachniało sianem;
ty chciałaś, bym ci wierszem mylił myśli w głowie,
a ja język twój brałem do ust jak sakrament
i sen wczesny zganiałem spod zamglonych powiek.

Nie chciałem rwać owoców niedojrzałych w pełni,
więc tylko twoje piersi gładziłem leniwie.
Ty mi tors dłonią tarłaś. Ręce mdlały sennie,
jak osa, co się ślizga po kieliszka szybie.

Będzie czas, by się zetrzeć. Nim chłód nas odmieni,
nasze nici się splączą jak w koszu wiklina
i spłyniemy po sobie, spiętrzeni po brzegi,
jak ten strumień, nad którym cię niosłem w Pieninach.

[VIII-IX 2005]

[Espena_Sway]

wiersz mimo iż w niektórych momentach zalatuje banałem, to jednak ma coś w sobie. nie znam się na rymowanych wierszach, tu jednak one mi nie przeszkadzają. plus

pozdrawiam serdecznie Espena Sway :)

[Antoni Leszczyc]

Dzięki za komentarz :) Daj mi jeszcze te miejsca trącące banałem - postaram się je jakoś inaczej w słowa ubrać. Się dopracuje :)

Pozdrawiam, Antoś

[Freney]

Antku; przedmówczyni Twa ma rację - niestety wiersz jest suto zakropiony kiczem. Począwszy od konkretu w końcówce ostatniego wersu. Musisz pamiętac, że wiersz ma swoje "plamy gorąca", pozycje interpretacyjnie znacznie bardziej istotne od pozostałych. Taką jest między innymi klauzula ostatniego wersu. Te Pieniny, niestety, jakkolwiek w osobistym spotkaniu wybitnie piękne, tu układają się w rodzaju czegoś z turystyki z Orbisem (do Ciechocinka, do wód, do Rabki, na Karaiby). A szkoda, bo pierwszy wers zapowiada z kolei ciekawy wywód; moje pierwsze wrażenie po przeczytaniu incipitu było takie: o proszę, być może coś o złotym wieku. Zaglądam.

Pierwsza strofa podtrzymuje dobre wrażenie, zwłaszcza stawanie się, formowanie, wybieranie. Inicjacja. Ta zostaje podtrzymana - wprawdzie nie dochodzi do - brzydko mówiąc - "konsumpcji", owo zaś niedojście jest usytuowane w miłej, Nowakowej przestrzeni (do tego jeszcze okrutnie nowaczny sakrament - brawo!), niemniej zapach siana, sam już z siebie wskazujący na bukolikę, sielankę, zostaje brzydko zakontrowany przez pokazanie niedojścia do konsumpcji. Zasada naczelna gry z czytelnikiem / oglądaczem / uczestnikiem wygląda nieco inaczej. W filmie grozy, żeby człowieka przestraszyć, trzeba mu nie-pokazać złej siły sprawczej. W filmie erotycznym, żeby człowieka rozbudzić, trzeba mu nie-pokazać całego zajścia wraz z anatomią, bo całe wrażenie pryśnie natychmiast.

Podobnie tutaj: trzecia strofa jest tandetna, choć podobnie jak pozostałe, znakomicie napisana. Sentyment psuje całość. Filarecko-filomackie zakończenie, jakkolwiek o nadzwyczaj szlachetnych intencjach, i przecież w gruncie rzeczy bardzo prawdziwe, jest niestety bardzo naiwnie wyłożone. Brak gry. Dlatego też uważam wiersz za nierówny; i jakkolwiek znakomity formalnie, bez natrętnych rymów, dobry metrycznie - nie wyzyskuje wszystkich swoich możliwości.

Jak zwykle w takich sytuacjach odradzam polerowanie banału, bo można się tym zarobić na śmierć nędzną; lepiej popracować więcej nad nowymi wierszami.

powodzenia i kibicuję nadal.
f.

[Antoni Leszczyc]

Cóż, nie sposób mi właściwie polemizować z tezami komentarza: nie potrafię do krwi bronić mojego sentymentalizmu, choć z drugiej strony nie dojrzałem jeszcze chyba do całkowitego z nim zerwania. Lubię taki rustykalny, lekko sielankowy, estetyczny prąd w wierszach, zwłaszcza erotykach; z drugiej strony pociąga mnie i lekko ostrzejszy erotyzm, stąd owe "piersi", główna w wierszu plama gorąca. Takich miejsc ulokowałem kilka; kończące wiersz Pieniny, a własciwie dużo ważniejszy od nich strumień, miały służyć uspokojeniu atmosfery, powrotu do tej bardziej sielankowej atmosfery - niewiele w nich bowiem z autobiografii. Zgadzam się jednak: mocno haczę w tym wierszu o liryzm, a i zapewne przekraczam jego granicę i płynę - jak strumień - w dolinę drobnej płaczliwości. Widzę te cechy, ale jeszcze nie umiem je uznać za zbyt poważną wadę. To pewnie przyjdzie z czasem :)

Dziękuję bardzo za komentarz - to chyba jeden z najlepszych, jakie w zyciu otrzymałem :)
Pozdrawiam, Antek