później

[Migrena]

 

 

 

później





wracam gdzie kiedyś byliśmy

morze nawet nie podnosi głowy

od trzydziestu lat wykonuje ten sam ruch

fala kamień
fala piasek
fala nic

ten sam monotonny przymus
jakby czas był tylko ludzkim przesądem
nędzną wymówką śmiertelnych

stoję długo
aż wiatr zaczyna zachłannie
uczyć się mojego zapachu

ale nie rozpoznaje mnie

rozpoznaje człowieka który kiedyś tutaj oddychał

wydało mi się
że fala zawahała się przy moich stopach
jakby rozpoznała ciężar
którego nie umiałem już unieść

tamtego już nie ma
umarł powoli
nie jednego dnia
lecz tysiącem poranków
w których trzeba było wstać
i udawać że życie wie dokąd idzie

najdziwniejsze
że nie tęsknię już za tobą

tęsknię za tamtym mężczyzną

który jeszcze nie wiedział że można przeżyć własne życie

szedł przez świat jakby wszystko dopiero miało się wydarzyć

ja idę ostrożnie
żeby nie nadepnąć na  wspomnienia

morze jest okrutnie piękne
nie dlatego że niczego nie pamięta
dlatego że niczego nie musi

to ja noszę cały ciężar
wszystko co umarło nadal waży tyle samo
twarze których nie ma już komu wypowiedzieć
śmierci które przychodziły powoli
bez patosu

i wszystkie te dni  pełne własnego trwania
które wyglądały jakby miały być wieczne
a zniknęły
zapadły się pod ziemię nie zostawiając po sobie nawet cienia

nawet chłodnego śladu na piasku

patrzę na wodę

i nagle rozumiem
że człowiek nie starzeje się z biegiem lat
starzeje się od liczby rzeczy których już nigdy nie będzie mógł powtórzyć

wieczór schodzi nisko
jakby i on
był już zmęczony światłem

siada tuż obok mnie

kładzie mi na kolanach ciężki łeb
jak zwierzę co już przestało walczyć
szukając towarzysza w mroku

nie pyta o moje imiona nie grzebie w moich ranach

nie pyta kogo kochałem i kogo zdradziłem

pyta tylko o jedno jedyne -
czy ty w ogóle odważyłeś się żyć?

milczę
bo jedyną uczciwą odpowiedzią jest morze

bije o brzeg z tą samą dzikością
z jaką biło wtedy

tylko ja jeden nie potrafię już tak bezgranicznie
z tą dawną szaloną ślepotą
roztrzaskać się o własne życie

odchodzę zostawiając na piasku ślady które zaraz przestaną istnieć

za plecami zostaje potężny wiecznotrwały szum

przede mną czarna nieunikniona noc

a między nimi ja
człowiek
który przez trzydzieści długich lat uczył się tej jednej krwawej prawdy
że wszystko co najpiękniejsze i najstraszniejsze
nigdy nie odchodzi na zewnątrz
tylko coraz głębiej zapada się w ciało

aż pewnego dnia
ciało ugina się
pod ciężarem wszystkiego
czego nie zdołało zapomnieć

i nie wiadomo już
czy człowiek
niesie w sobie pamięć
czy to pamięć
od lat
niesie jego

 

 

 

 

 

 

 

 

Edytowane Sobota o 15:58 przez Migrena (wyświetl historię edycji)

[Poet Ka]

@Migrena niesamowite refleksje!

[viola arvensis]

@Migrena gdybym musiala podsumować wiersz jednym slowem, napisałabym: mądry. 

 

Zaczął się jakby tesknotą za miłosnym podrygiem a rozwija się w tak niesamowicie piękny i głęboki sposob, że trudno opisać. 

 

Dojrzałość emocjonalna - emanuje z każdego wersu. Widać, że utwór przemyślany, ujmuje i wnika w czytelnika. 

 

Przy czym  nie zabrakło charakterystycznych dla Ciebie "szczerozłotych" środków stylistycznych.

 

Brawo! 

 

 

[Migrena]

@viola arvensis

 

 

a ja gdybym miał odpowiedzieć jednym slowem na Twój komentarz to użylbym ich trzech - 

 

wyjątkowo pięknie dziękuję!

 

bardzo mi miło:)

 

 

 

 

 

 

@Poet Ka

 

 

Poe:)

 

dzięki:)

 

refleksje mężczyzny po przejściach!

 

 

 

 

[Benjamin Artur]

@MigrenaZawsze wracamy do ważnych miejsc. Do miejsc, które pozostawiły w nas jakąś pustkę. Wracamy tam myślami i naprawdę, by sprawdzić, czy wciąż jeszcze tam jest. Świetny wiersz. Pozdrawiam

[.KOBIETA.]

@Migrena

 

 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

no właśnie!? Jak brzmi odpowiedź? pozdrawiam Migrenko

 

 

[violetta]

@Migrena takie piękne życie:)

[Berenika97]

@Migrena

 

To bardzo przejmujący wiersz.

Morze - wieczna natura, która „niczego nie musi” i naprzeciwko kruchy człowiek, którego przygniata pamięć.

To zderzenie bezlitosnej obojętności żywiołu z ludzkim przemijaniem jest niesamowite. Tak , jak wiele fraz, które uderzają swoją gorzką celnością.

„Człowiek nie starzeje się z biegiem lat , starzeje się od liczby rzeczy których już nigdy nie będzie mógł powtórzyć” - rewelacyjne!

Podobnie jak motyw tęsknoty za dawnym sobą, „który jeszcze nie wiedział że można przeżyć własne życie” - bardzo bolesne ujęcie utraty złudzeń.

Końcowa refleksja o tym, że wszystko co najważniejsze zapada się głęboko w ciało - zmusza do zastanowienia - jest genialna. Rewelacyjny tekst!

[Migrena]

@Benjamin Artur

 

serdeczne dzięki.

 

i miłe pozdrowienia:)

 

 

 

 

@.KOBIETA.

 

odpowiadam:

 

nie wiem!

 

Friedrich Wilhelm Nietzsche powiedział by o tym czy przeżyłem tak:

 

a czy stworzyłeś ze swojego życia dzieło sztuki?

 

nie?

 

jesteś chłopcze nieudacznikiem!

 

a ja?

 

pozdrawiam Cię Dominiko:)

 

 

 

 

 

 

 

@violetta

 

la bella vita

 

dziękuję pięknie:)

 

 

 

 

 

[Migrena]

@Berenika97

 

rzymski stoik Seneka Młodszy powiedział kiedyś:

 

"przeżyłem życie tak jak radził Seneka (starszy:))

nie liczyłem lat  ale chwile w których naprawdę byłem obecny

nie tylko trwałem ale  ja żyłem".

 

 

i to jest właśnie sens przeżywania wlasnego życia

 

 

pięknie o tym piszesz Nika.

 

dziękuję serdecznie:)

 

 

 

 

 

 

 

[LessLove]

@Migrena Poruszający prawdą i pięknem wiersz z którego mądrością się identyfikuję. Ma wiele fragmentów równie pięknych, co mądrych.

Masa przepięknych refleksji ujętych w słowa pierwsze, najprostsze. To jest wielka klasa.

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Ileż to razy zdałem sobie sprawę, że "każda chwila" jest niepowtarzalnym skarbem.

Czas natury ignoruje nas, nasze zmagania i refleksje.

Nasz czas odmierzany jest odchodzeniem bliskich. To czas naszego dojrzewania.

 

Dziękuję Ci za wiersz, który tak pięknie uczy mądrości życia. Serdecznie Pozdrawiam :-)

 

[.KOBIETA.]

@Migrena

 

 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

to zależy kto ocenia i jakie są ( wewnętrzne ) kryteria oceny prawda Migrenko ?

 

[Migrena]

@.KOBIETA.

 

i tutaj się z Tobą Dominiko pięknie zgadzam

 

wszystko co najmilsze dla Ciebie:)

 

 

 

 

 

@LessLove

 

dziękuję za wspaniały intelektualnie aromatyczny komentarz

 

niesie nas jedna fala....

 

wszystkiego dobrego:)

 

 

 

 

[wiedźma]

@Migrena 

Pięknie wyrażone  ...

Sam tytuł jest tu słowem kluczem, o tym jest ten wiersz. 

Czasem jest tak, że odkładamy wszystko na później. Ty tutaj to dokładnie rozliczasz. 

Zachwyca tu " starzeje się od rzeczy których już nigdy nie będę powtórzyć " - to stracone szanse, nie są się już do tego wrócić.

Wybrzmiewa dla mnie też " czy ty w ogóle odważyłeś się żyć "?  - o to pyta morze...Nie ma tu odpowiedzi jest tylko szum morza, ja odbieram też jako odbijające się echo...

Podoba mi się także " wszystko co najpiękniejsze i najstraszniejsze... itd"  - ani uczucia ani nasze lęki nie znikają...

Cały utwór to dla mnie wyrażenie żalu do tego, czego się nie zrobiło,  bo to " później" nie nadeszło- tak to odbieram.  Czuć w nim ciężar i zmęczenie.

 

Pozdrawiam ciepło

[Migrena]

@wiedźma

 

dziękuję Ci bardzo za Twoje myśli z komentarza

 

też tak przeżywam

 

 

ale dobrze że jutro znowu będzie dzień

 

ale czy naprawdę będzie?

 

bardzo chciałbym

 

 

dzięki serdeczne

 

najmilej Cię pozdrawiam:)

 

 

 

 

[wiedźma]

@Migrena może też zabrakło  mi odwagi , by nazwać swoje...

Dziękuję 

Edytowane Poniedziałek o 08:27 przez wiedźma (wyświetl historię edycji)

[Christine]

@Migrena

 

Bardzo poruszający wiersz, zwłaszcza  rozróżnienie między tęsknotą za drugą osobą a tęsknotą za samym sobą sprzed lat - "za tamtym mężczyzną , który jeszcze nie wiedział że można przeżyć własne życie". To bardzo precyzyjna definicja żalu. 

Świetna jest też redefinicja starzenia się: "człowiek nie starzeje się z biegiem lat , starzeje się od liczby rzeczy których już nigdy nie będzie mógł powtórzyć". To zdanie mogłoby funkcjonować jako osobny aforyzm.

Zakończenie - filozoficzna zagadka, czy to człowiek niesie pamięć, czy pamięć niesie człowieka -niesamowita!

Przepiękny i mądry tekst. :)