Mira

[Berenika97]

Leżę pod Mirą.
Nie wiem,

czy to ja szukam jej cienia,
czy ona zapamiętuje

kształt mojego ciała.

Oddychamy tym samym powietrzem.
Każdy wdech przechodzi przez igły,
każdy wydech wraca do ziemi.

Kora wciąż parzy tam,
gdzie kończy się moja skóra.

Światło sączy się przez koronę,
osiada w żebrach jak w gałęziach.
Cieplej niż powinno.

Palce pamiętają kształt gałęzi.
Kręgosłup uczy się pionu sosny.
Krew płynie wolniej,
jakby od dawna znała drogę żywicy.

Mój czas
odliczają jej słoje.

Mrówka wchodzi na moją kostkę
i nie zatrzymuje się.

Ziemia nie pyta, gdzie się kończę.
Bierze, co dostanie.

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Edytowane Czwartek o 16:42 przez Berenika97 (wyświetl historię edycji)

[Posem]

@Berenika97 "Ziemia nie pyta, gdzie się kończę. Bierze, co dostanie", tak pomyślałem o śmierci. Uczymy się żyć z naturą, dbamy o nią, po to by nam dawała pokarm, bądź tlen. Z tym "kręgosłup uczy się pionu sosny" pomyślałem, że również natura nas czegoś uczy. Siły i przetrwania.

[karenka]

Pięknie zobrazowany wiersz w twórczej odsłonie- słowa tu płyną z naturalną swobodą i delikatnością...podoba mi się, jak natura współgra z ludzką duszą, ucząc ciszy i  pokory...pozdrawiam serdecznie*)

[violetta]

@Berenika97 ale sobie wymyśliłaś drzewo:)

[Berenika97]

@Posem

 

Bardzo dziękuję! 

Świetnie odczytałeś moje myśli! To właśnie takie zespolenie z naturą, od początku do końca, którego czasami nie jesteśmy świadomi. :) 

Serdecznie pozdrawiam. :) 

@karenka

 

Bardzo dziękuję! 

Dziękuję za piękne słowa! Takie właśnie myśli nachodziły mnie, jak leżałam w upalny dzień pod sosną himalajską. :) 

Serdecznie pozdrawiam. :))) 

@violetta

 

Bardzo dziękuję! 

Nie wymyśliłam, ono rośnie w ogrodzie, jest bardzo wysokie - potężne jak Himalaje , bo to sosna himalajska. I ma duże szyszki. :)  I ma na imię Mira. :)

Serdecznie pozdrawiam.  :)

@LessLove @Poet Ka @Benjamin Artur

 

Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam. :)

[Andrzej_Wojnowski]

@Berenika97

Piękny, organiczny wiersz. Ciało i drzewo przestają być oddzielnymi bytami, a stają się jedną opowieścią o czasie, pamięci i przemijaniu. Finał  super.

 

Pozdr.

[Berenika97]

@Andrzej_Wojnowski

 

Bardzo dziękuję! 

Dokładnie tak!  Idealne podsumowanie! Bardzo się cieszę! :)))

Serdecznie pozdrawiam. :) 

[Marek.zak1]

@Berenika97 Łączy nas widzę miłość do sosen. Nie wiem dokładnie która to Mira, ale mam jedną himalajską z wielkimi szyszkami, jedna górską a cała reszta to nasze sosny zwyczajne. Wszystkie sam posadziłem zresztą. Te dają fajny żywiczny zapach i jak siedzę pod taką, to te żywice plus światło migocące od poruszanych gałęzi robią niesamowite wrażenie. Fajnie to opisałaś, a widać, że temat znasz. Dodam, że wzbogaciłem faunę przez zainstalowanie budki dla wiewiórek. Myślałem, że ją oleją, a jednak 21 kwietnia wyszła piątka małych, najpierw na rekonesans, a potem się rozpierzchły po okolicy. Naprawdę warto:). Z przyjemnością przeczytałem Twój wiersz.  Pozdrowionka. 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

[Waldemar_Talar_Talar]

Witaj - warto było przeczytać ten wiersz - ponoć nas jeszcze nie było a drzewa tak - do dziś

            ozdabiają świat  - zasługują na to by o nich pisać takie jak twój  wiersze -

                                                                                                                                            Pzdr.wieczorowo.

[violetta]

@Berenika97 wspaniale, zazdroszczę:)

[Poet Ka]

@Berenika97

 

ja odbieram utwór jako:

 

* poruszający tematykę stapiania się człowieka z naturą

 

* oraz cyrkulacji w naturze 

 

* w tym przykrych, trudnych do zaakceptowania, ale autentycznych aspektów tego obiegu

 

* czyli stapiania się, przenikania oraz obumierania

 

* wg mnie to próba oswojenia tych aspektów 

 

 

 

Edytowane Czwartek o 19:22 przez Poet Ka (wyświetl historię edycji)

[Christine]

@Berenika97

 

Bardzo ciekawy wiersz!  To jak zjednoczenie się z naturą i powrót do niej. Koniec robi wrażenie! 

[Stracony]

@Berenika97

Cudowne wręcz zjednoczenie z naturą. Dlaczego aż "cudowne"?  Raz jeden w życiu doznałem takiego zjednoczenia. To było w Polsce, gdzieś przy polnej drodze przy jeziorze Bachotek. Droga biegła między jeziorem a polem rzepaku w porze kwitnienia. Położyłem się na trawie i wtedy właśnie to poczułem, cudowne przeżycie. Teraz jednak sobie tak myślę :), że rzepak jak kwitnie i jest do tego upalnie ( a wtedy było), to wydziela duszący zapach, więc może ja się po prostu naćpałem :)

W Twoim przypadku, to świadczy o wyższym stopniu rozwoju duchowego i tak trzymaj i dalej jeszcze idź. Pozdrawiam serdecznie

 

[Na liniach czasu]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

[Berenika97]

@Marek.zak1

 

Bardzo dziękuję! 

 

Jakie cudne zdjęcie!  U nas rośnie leszczyna i wiewiórki często bywają, aby zrobić zapasy. Ale nigdy nie udało nam się zrobić im zdjęcia. Ten pomysł z budką jest genialny! 

Mira to imię, które niedawno nadałam sośnie himalajskiej :)  - to też pomysł pewnego poety z tego portalu. :)))  Też mamy sporo sosen i aby szybciej zorientować się, o którym drzewie mówimy - nadaję im imiona własne. :)  

Serdecznie pozdrawiam. :)

@Waldemar_Talar_Talar

 

Bardzo dziękuję! 

Masz rację, a niektóre  zostaną po nas. To wspaniałe organizmy! 

Serdecznie pozdrawiam. :) 

@violetta

 

Ależ nie ma czego zazdrościć. Wystarczy posadzić drzewko, na początku zadbać trochę o jego dobre warunki  i obserwować jego rozwój. Daje dużo satysfakcji. :)  Pozdrawiam. :)

@Poet Ka

 

Bardzo dziękuję za te słowa. Świetnie odczytałaś. Dokładnie taki był mój zamysł. :) 

Serdecznie pozdrawiam. :) 

@Christine

 

Bardzo dziękuję! 

Dokładnie! Serdecznie pozdrawiam. :) 

[Berenika97]

@Stracony

 

Bardzo dziękuję! 

Dziękuję za te słowa i za podzielenie się tak osobistym wspomnieniem - to musiała być niezwykła  chwila nad Bachotkiem, między jeziorem a kwitnącym rzepakiem.  Bezkresne pola kwitnącego rzepaku same w sobie już niosą niezykłe wrażenie. 

Co do "wyższego stopnia rozwoju duchowego" - przyjmuję to z uśmiechem i pokorą, bo to raczej wciąż poszukiwanie niż jakiś stan osiągnięty. Ale dziękuję za te dobre słowa, motywują, żeby pisać dalej.

Pozdrawiam serdecznie!

@Na liniach czasu

 

Bardzo dziękuję!

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Serdecznie pozdrawiam. :) 

@Sylwester_Lasota @Andrzej P. Zajączkowski @lavlla nisu @Leszek Piotr Laskowski

 

Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam. :) 

[Berenika97]

@Leszczym @piąteprzezdziesiąte

 

Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam. :) 

[Łukasz Jurczyk]

@Berenika97

 

Mrówka idzie po kostce.

Nie muszę z nią walczyć o kęs.

Idź sobie, mała.

 

Pozdrawiam

[Berenika97]

@Łukasz Jurczyk

 

Bardzo dziękuję!  Serdecznie pozdrawiam. :) 

 

Zabiera ze sobą swój cień.

Świat ma dla nas obu miejsce.

Miej dobry dzień.