na placu boju

[Berenika97]

silna bywam tylko w snach

dzień to poligon -

rozbrajam miny złych wiadomości

uśmiechem maskuję strach

prowadząc synka

mocniej ściskam małą dłoń

drążę korytarz

między domem a światem

żadna ze mnie bohaterka

tylko mam zmęczone ręce

i cichy lęk

 

gdy zdejmuję pancerz

i liczę rany -

wszystkie zadałam sobie sama

[Toyer]

@Berenika97 Czasem rany zadane sobie - bolą najbardziej - bywa że wybaczyć sobie jest najtrudniej 

[andrew]

@Berenika97

...

gdyby ... 

tak trochę winy 

poczuli 

ci co zawinili 

 

a ONA 

ONA milsza 

dla siebie była 

trudu z winą 

nie myliła 

 

synka 

nie jeden jej zazdrości 

więc niech radość 

w ich sercu gości 

...

Pozdrawiam serdecznie

Miłego dnia 

Edytowane 23 godziny temu przez andrew (wyświetl historię edycji)

[karenka]

Piękna poezja, co muszę napisać...jest w tym co ukazujesz dużo siły ukrytej w zmaganiu...pozdrawiam serdecznie*)

[Marek.zak1]

@Berenika97Życie, każdy dzień to wyzwanie, zagrożenia, pole minowe złych wiadomości, nieżyczliwych bliźnich, ale też własnych obaw i rozterek. Prowadząc dzieci do świata staramy się chronić je przez zagrożeniami, ale część z nich je jednak dopadnie, z kolei tzw bezstresowe wychowanie nie przygotuje do obrony, podobnie jak przebywanie w sterylnych warunkach, więc później każda większa przeciwność, czy infekcja będzie jeszcze większym zagrożeniem. Do tego dochodzą media, które przekazują niemal same złe wiadomości, więc trudno się gdzieś schować, stąd lęk, zmęczenie i ulga, że się jednak udało.  Te własne rany to przeważnie z wrażliwości, które pomaga w zrozumieniu świata, ale czyni mniej odpornymi na zło. Pozdrawiam serdecznie z podobaniem dla wiersza. 

[Posem]

@Berenika97 To jest to niedbanie o siebie. Alkoholizm wykańcza ludzi lub inne używki, z których nie jesteśmy w stanie zrezygnować. Słońce w nadmiarze to też niedobrze. Niby najlepiej wszystko z umiarem. 

[Poet Ka]

@karenka podpisuję się pod tym

@Berenika97 to autentyczna siła ukryta w zmaganiach i w świadomości 

[Berenika97]

@Toyer

 

Bardzo dziękuję! 

Te słowa to dla mnie sama prawda. Wybaczenie sobie bywa najdłuższą drogą. 

Serdecznie pozdrawiam. :) 

@andrew

 

Bardzo dziękuję! 

 

Dziękuję z całego serca za piękny wiersz i  oby te słowa się spełniły. Może kiedyś uda mi się być dla siebie milsza. :)  Serdecznie pozdrawiam. :) 

@karenka

 

Bardzo dziękuję!

To prawda, że siłę czasem łatwiej dostrzec z zewnątrz niż w sobie. Piękne słowa!

Serdecznie pozdrawiam! 

@Posem

 

Bardzo dziękuję! 

Zgadza się - zaniedbywanie siebie ma wiele twarzy, nie tylko tę najbardziej oczywistą. Często to nadmiar obowiązków i brak czasu na odpoczynek. 

Umiar to chyba najtrudniejsza sztuka w dbaniu o siebie. Miło, że wiersz skłonił do takich przemyśleń.

Serdecznie pozdrawiam! 

[Berenika97]

@Marek.zak1

 

Bardzo dziękuję! 

Świetnie to przedstawiłeś! 

Dziękuję za te mądre słowa - szczególnie za myśl o wrażliwości, która z jednej strony pomaga zrozumieć świat, z drugiej czyni bardziej podatnym na zranienie.

Pozdrawiam serdecznie!

@Poet Ka

 

Bardzo dziękuję!

 

To piękne ujęcie, może siła właśnie na tym polega -  na świadomości, nie na braku słabości. Pozdrawiam serdecznie!

@Leszek Piotr Laskowski @Benjamin Artur

 

Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam. 

[Nata_Kruk]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

... to ważny fragmencik... wiele kobiet ma siłę tylko we śnie, a w obliczu realu podkulają ogon,

jeśli dojdzie marazm i bylejakość pod własnym dachem, to wszystko razem podkopuje

wewnętrzny stan. Tak, to jest .. plac boju.. co w wersach, niełatwy do okiełznania,

ale chyba możliwy do 'ogarnięcia'. Końcówka niemal destrukcyjna dla niej, może pora,

żeby zmieniła myślenie... peelka. 
Niech na tym placu boju zakwitną stokrotki... :)  Celnie oddałaś ten klimat.

Dobrej nocki.

 

 

Edytowane 19 godzin temu przez Nata_Kruk (wyświetl historię edycji)

[Leszczym]

@Berenika97 Trudno jest zgodzić się z Twoją puentą ;))

[Łukasz Jurczyk]

@Berenika97 Piękny wiersz o tym, jak uformowani jesteśmy. By być własnym strażnikiem i sędzią. Ten wewnętrzny głos, który nie wybacza potknięć i karze za każdą chwilę słabości.

 

Pozdrawiam

[piąteprzezdziesiąte]

@Berenika97

Świetny wiersz, bardzo bliski sercu, ale zaczynam się martwić...

Wiele serdeczności

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

[Berenika97]

@Nata_Kruk

 

Bardzo dziękuję! 

 

Dziękuję i za trafne spostrzeżenie, i za to piękne życzenie. Stokrotki na placu boju - piękny obraz, oby wszyscy za bardzo wymagający od siebie  zmienili choć trochę myślenie.

Pozdrawiam ciepło!

@Leszczym

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Bardzo dziękuję! 

 

Dziękuję za tę uwagę. Puenta to bardziej subiektywne odczucie niż uniwersalna prawda - tak czasem widzi siebie osoba zmęczona, nawet jeśli obiektywnie winy nie ponosi.

A te rany to nie efekt złych wyborów, tylko tego, że nie pozwalamy sobie na słabość, że wymagałam od siebie bycia "bohaterskim" nawet wtedy, gdy jesteśmy zwyczajnie zmęczeni, sfrustrowani czy przestraszeni. To rany z samokrytycyzmu, nie z winy wobec kogoś innego.

 

Serdecznie pozdrawiam. :))) 

@Łukasz Jurczyk

 

Bardzo dziękuję! 

Dziękuję za te niesamowicie trafne słowa. :))

To nie metafora - ten wewnętrzny sędzia naprawdę tam mieszka, w nas, we mnie. Sprawiłeś, że wiersz jest bardziej osobisty, niż mogłoby się wydawać. :)

 

Serdecznie pozdrawiam. 

@piąteprzezdziesiąte

 

Bardzo dziękuję!

Dziękuję za komentarz i za serce, które w nim czuć ... :)

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Serdecznie pozdrawiam. :) 

@Radosław

 

Bardzo dziękuję!  Serdecznie pozdrawiam. :)