Z r y w 6 (tytułowy paczwork)

[Nata_Kruk]

 

                 Z r y w    6

 

 

Od dawna mawiała - oby do lata -
już jest, za domem, ale w łóżku
przez sen, nieustanne pod_szepty...
Nie zwlekaj, zcałuj żebrzące łono.

 

Helena dzisiaj jest tym o czym myśli.
Kobieta bez dzieci, ale i tak staje się fugą, 
gdy wypełnia pęknięcia i próbuje żyć 
w symbiozie - osobliwy stan zawieszenia.

 

W pudełku z wczoraj mężczyzna i ona.
Myśli z brzegu kartki są jak mgnienia...
czasem rodzą rzeczywistość. Zmierzch
wyplata koszyk oczekiwań, tymczasem...

 

Ka_lina, jedna z wielu i jak zawsze,
nie_podległa nikomu, układa zems(s)tkę.
Własny nie_gramatyczny podbierak. 
Ale, ale... nie tym razem.... bowiem 
zegar - mistrz czasu unicestwił słowa.  

 

 

 czerwiec, 2026

                    

[Jacek_Suchowicz]

@Nata_Kruk

 

łatwiej być fugą w swoim życiu

spajając to co się rozłazi

ale toccatą być z ukrycia

nadawać tempo i nie marzyć

 

bo zamiast marzyć można tworzyć

przecież jest tyle do zrobienia

a tu Helena jak mimoza

jak czytam czuję się rozklejam

 

ten skromny koszyk oczekiwań

niech zacznie nam wyplatać ranek

a zegar słowom nada sensy

i wszelkie smutki pozamiatane

 

:))

 

[Alicja_Wysocka]

@Nata_KrukTak mi się zdaje, ze forma tego wiersza upodabnia się do stanu bohaterki.

Czy ona jeszcze coś skleja, czy już tylko patrzy na kawałki? Bo jet już poza czasem.

 

[andrew]

@Nata_Kruk

...

życie tyle oferuje

a my

my uciekamy

do swojego świata

tam ...

mimo...

jesteśmy blisko siebie

z radościami i lękami 

...

Pozdrawiam serdecznie

Miłego dnia 

[Berenika97]

@Nata_Kruk

 

To bardzo wielowarstwowy wiersz, w którym dominuje stan „zawieszenia” między pragnieniem życia (oczekiwaniem na lato, bliskością) a psychicznym czy fizycznym unieruchomieniem.

Metafora kobiety jako „fugi” wypełniającej pęknięcia jest świetna, ale i bolesna.

Moją uwagę przykuwa też warstwa językowa - te wszystkie pęknięcia w słowach współgrają z pęknięciami w portrecie psychologicznym Heleny -Kaliny.

 

Bo przejście od Heleny do niepodległej Kaliny pokazuje proces wewnętrznej walki, która ostatecznie i tak przegrywa z nieubłaganym czasem, który „unicestwia słowa”. Zostawia z poczuciem głębokiego i pięknego smutku.