Pejzaż z Płaczybogiem

[Witalisa]

Gdzie rozstajne drogi chłodna mgła spowija,

Przysiadła na chwilę Święta Turbacyja;

Patrzy na ścierniska i zorane niwy,

Dłonią głowę wspiera w geście frasobliwym.

 

Byłem u was, ludzie, nie witany chlebem,

Jak mam teraz jednać waszą ziemię z Niebem?

Kości już rzucone o suknię nieszytą.

Z czaszki Adamowej niech wam wzrośnie żyto.

 

[Pierwotne znaczenie słowa żyto – 'to, co daje życie', 'pożywienie'.]

[Charismafilos]

@Witalisa dobra i ciekawa symbolika!

[Witalisa]

@Charismafilos – właściwie korzystam z gotowej symboliki: u stóp Frasobliwego często umieszczano czaszkę (którą żołnierze wydobyli, wkopując krzyż).

[Poet Ka]

@Witalisa

przywracasz utracony czas

memento 

pięknie widzieć w wierszu tradycję

[Witalisa]

@Poet Ka – szacunek dla tradycji, ale idea żywotna.

[Poet Ka]

@Witalisa oczywiście 

[Charismafilos]

Oj @Witalisa daj się docenić :) przyjmij uznanie i komplement :) Nikt inny niż Ty nie poskładał tak słów :)

Mnie się bardzo podoba, przemyślane i dopełnione dzieło, brawo!

[violetta]

@WitalisaNa czasie:)

[Berenika97]

@Witalisa

 

Piękne nawiązujesz do tradycji pasyjnej - Chrystus jako wędrowiec nieproszony, ziemia jako przestrzeń odkupienia.  Bardzo mi się podoba! 

[Witalisa]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

– dodałabym: lokalna przestrzeń; doczytałam, że ten typ przedstawienia Odkupiciela najbardziej wrósł w polską tradycję ludową (którą żywo odczuwamy, co cieszy).