Niechciana puenta

[Dekaos Dondi]

Tekst powtórkowy

 

 

co tam takiego błyszczy w zakątku

w świetle księżyca przy pniu wilgotnym

od nocnej rosy

 

– A gdzie?

 

a tam w oddali na mchu zielonym

czyżby duszek leśny zbłąkany

 

– Duszek?

 

a może to wróżka zbiera na wianek

złociste kłosy

 

– Wianek?

 

no sam już nie wiem co myśleć o tym

czyżby podejść nie lękać się bardzo

 

– Lękać?

 

sprawy przedziwnej tajemniczej

co ciekawość naszą wzmaga

 

– Ciekawość?

 

a tak

twoją i moją w kniejach tajemnych

 

– Moją i twoją?

 

w rzeczy samej przestań wątpić

udam się w drogę

nawet zakrzyknąć mogę

lecz nie wierszem

jak przed chwilą

 

– Jam proza. Miej to na uwadze.

 

 przyszło mi wiedzieć co wzrokiem sięgam

żałość w mej duszy oblicze swe chowa

na gorycz rozłąki nam się szykować

 

– Czyż mam słowa pociechy dodać?

 

wierszem kończysz cieszy mnie bardzo

lecz łzy mam w oczach

 

– Choć duszę masz hardą

 

dzięki za rym stapiamy się w jedno

wszak za późno nawet wspomnienie

zniknie nie jedno

 

– Powtórzyłeś: jedno

 

jest mi wszystko jedno

 

– Mówże wreszcie co to?

 

ależ mi smutno mówić trudno

gardło pętlą żałości ściśnięte

ty jeszcze nie wiesz na co patrzeć

w udręce muszę

 

– Proszę powiedz. Pozostań wierszem.

 

co twoją duszę raczy roztrzęsieniem?

 

– Tak... nie kryj się w ciszę... choć z tego co mówisz...

 

– Nie chciałbym powiedzieć, a ty nie chcesz usłyszeć.

 

– Ojejku, dzięki za prozę, lecz powiedz,

cóż z tego, że nie chcę.

No mówże wreszcie.

 

tu tekstu naszego

spoczywa zakończenie