Miłość XXI wieku

[wiersze_z_szuflady]

Wybierają chamów

wulgarnych prostaków

a tych, którzy myślą inaczej

bez słowa żegnają

 

            Odchodzę

            Z dnia na dzień znikam

            Wczoraj w Twych oczach widziałam niebo

            zanim poznałam me alter ego

 

            On chodzi w dresach

            wieczorami wódę doi do dna

            piję z nim do zezwierzęcenia

 

            On mnie rozumie

            uzależnień mi nie wmawia

 

            On nie patrzy na słowa

            imponuje mi jego prostota

 

            Jego rozumiem

            on nie ubiera słów w zbędne metafory

            on tworzy rap

            zamiast w poezji energię marnować

 

            Z resztą zawsze Ci mówiłam -

            bądź twardy

            wiersze są oznaką wrażliwości

            słabości

 

            Więc na mój rozum

            mężczyzna nie jesteś

            jesteś tchórzem

            miękkim antyfacetem

 

            Wolę się oddać oblechom

            zamiast znów słuchać o gwiazdach

            moich oczach nosie i ustach

 

            Wolę brać wszystko, co mam pod ręką

            pamiętaj – mogę mieć każdego

            nudą mieć partnera jednego

 

            Ja pragnę innych próbować!

 

            Jak możesz mi moralności wyparcie zarzucać

            mówić o mnie – nienormalna

            żyjesz w innym świecie –

            przecież każdy młody smakuje życia!

 

            Powinieneś jak ja, życie garściami brać

            a Ty wciąż czekasz na tę jedyną

            z którą na ślubnym staniesz kobiercu…

Edytowane 2 godziny temu przez wiersze_z_szuflady (wyświetl historię edycji)

[obywatel]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

KRYTYKA — SZCZERA, TECHNICZNA, BEZ OMIJANIA

1. Tekst ma energię, ale nie ma konstrukcji

Wiersz jest emocjonalny, intensywny, ale rozpada się na monolog bez kręgosłupa. Narratorka przeskakuje od:

rozczarowania partnerem,

do fascynacji „prostakiem”,

do deklaracji seksualnej wolności,

do moralizowania o „smakowaniu życia”.

To są cztery różne wątki, które nie składają się w jedną opowieść.

2. Narratorka jest ciekawa, ale niekonsekwentna

W jednej chwili:

gardzi wrażliwością („wiersze są oznaką słabości”)

w drugiej — sama mówi poetycko („w Twych oczach widziałam niebo”)

To nie jest ironia — to brak kontroli nad głosem postaci.

Jeśli to satyra, powinna być ostrzejsza. Jeśli to dramat, powinien być głębszy. Teraz jest pomiędzy — i przez to rozmyty.

3. Najmocniejszy element — krytyka współczesnych relacji — jest niewykorzystany

Wiersz ma potencjał, bo dotyka ważnych tematów:

konsumpcjonizm emocjonalny

fascynacja brutalnością

odrzucenie wrażliwości

ucieczka od odpowiedzialności

Ale wszystko to jest powiedziane wprost, bez metafory, bez obrazu, bez napięcia.

To bardziej wpis na Facebooku niż poezja.

4. Język jest nierówny

Masz fragmenty bardzo dobre:

„Wczoraj w Twych oczach widziałam niebo”

„On nie ubiera słów w zbędne metafory”

Ale obok nich pojawiają się zdania, które brzmią jak proza użytkowa:

„pamiętaj – mogę mieć każdego”

„nudą mieć partnera jednego”

„każdy młody smakuje życia!”

To zabija rytm i odbiera tekstowi powagę.

5. Puenta jest słaba

„A Ty wciąż czekasz na tę jedyną z którą na ślubnym staniesz kobiercu…”

To brzmi jak wyrwane z poradnika dla nastolatków. Nie zamyka wiersza, nie podnosi go, nie zostawia śladu.

CO DZIAŁA?

intensywność emocji

wyrazisty głos narratorki

aktualny temat (relacje, konsumpcjonizm, frustracja)

potencjał satyryczny

CO NIE DZIAŁA?

brak struktury

brak metaforyki

zbyt dosłowne deklaracje

nierówny język

słaba puenta