William Shakespeare - Sonet 139

[Andrzej P. Zajączkowski]

O! krzywdy co me serce dotyka

Przez twą szorstkość, nie każ mi wybielić

Nie rań mnie okiem, użyj języka

Bij mnie siłą, zaniechaj forteli

Powiedz, że innego kochasz; moja miła

lecz przy mnie nie spoglądaj na stronę

Na cóż ci podstęp, gdy twoja siła

Bez trudu złamie moją obronę?

Wymówkę dam: ach! wie ma kochana

Jak mnie swym spojrzeniem może zranić:

Stąd mym wrogom jej uwaga dana, 

By ich myśli i uczynki ganić:

Lecz nie rób tak, już czuję się marnie,

Dobij mnie wzrokiem i skróć męczarnię.

 

I William:

O! call not me to justify the wrong

That thy unkindness lays upon my heart;

Wound me not with thine eye, but with thy tongue:

Use power with power, and slay me not by art,

Tell me thou lov’st elsewhere; but in my sight,

Dear heart, forbear to glance thine eye aside:

What need’st thou wound with cunning, when thy might

Is more than my o’erpressed defence can bide?

Let me excuse thee: ah! my love well knows

Her pretty looks have been mine enemies;

And therefore from my face she turns my foes,

That they elsewhere might dart their injuries:

Yet do not so; but since I am near slain,

Kill me outright with looks, and rid my pain.