pod wiatr

[Berenika97]

zanim uwierzymy, że to już my

dobrze wyjść pod wiatr

i powoli

guzik po guziku
rozpiąć to, co było nam przypięto

niech leci

dziewczynkę wypuśćmy z pudełka
niech biegnie z brudnymi kolanami
i śmieje się bez pytania

chłopcu zdejmijmy z ramion ciężar
nie musi być skałą

może się bać
i ryczeć w poduszkę

a potem

mocno przytulmy to, co zostanie

[Alicja_Wysocka]

@Berenika97

Czyli, rozebrać się z tego, co świat nam przypiął,
i wrócić do tego, co było prawdziwe na początku.

 

Wiatr w tym wierszu nie jest przeciwnikiem. On jest sprawdzianem.

Stajesz pod wiatr i patrzysz:
co ze mnie spadnie, a co zostanie?

Lekkiego wiatru - żeby nie było duszno - pozdrawiam :)

[violetta]

@Berenika97 to jest proces, tak się szybko nie da:)

[Łukasz Jurczyk]

@Berenika97 Kiedy już wiatr porwie te wszystkie sztuczne warstwy narzucone człowiekowi, zostaje coś bardzo małego, nagiego i bezbronnego. I to właśnie trzeba „mocno przytulić”. To powrót do własnego rdzenia. Świetne i mądre!!!

 

Przytul to mocno.

To małe, nagie stworzenie.

To jesteś ty sam.

 

Pozdrawiam

[Poet Ka]

@Berenika97

docierasz do sedna rzeczy...

wyryję w sercu

na ostatnie chwile 

to mądre...