dzień 4

[Gosława]

jeszcze tylko wtorek
później mogę umierać
rozsypać się jak przybrzeżny piach
który z takim mozołem upycham w kalosze

mówisz życie boli
trwamy między jedną a drugą półprawdą
delikatność mam wewnątrz
sypiącą próchnem jak z okiennej ramy

ciepłe miejsca pulsują na przemian z wrogością
już nawet złoto szelest

przejściowych promieni

nie jest w stanie uśpić czujności

 

[Arsis]

@Gosława oj, Reniu...

[Gosława]

@Arsis cześć Włodziu

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

No co ja znowu złego zrobiłam?

[Berenika97]

@Gosława

 

Oj, to wiersz bardzo ciężkiego kalibru, cięższego niż  ten "piach upychany w kalosze". 

[Gosława]

@Berenika97 pierwszy raz zobaczyłam morze w wieku 2latek i oszalałam 

Zaczęłam upychać piasek w swoje zielone kaloszki 

Bardzo chciałam taki mieć na podwórku 

Uwierzysz że moja mama wracała z całą siatą wypchaną po brzegi tym właśnie Piaskiem! 

Wujek resztę naszych rzeczy musiał wysłać pocztą bo by się nie ogarnęła z dzieckiem i innymi jeszcze pakunkami

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

[Berenika97]

@Gosława

 

Naprawdę to niezwykła historia. Piasek musiał być znad morza a nie z innego miejsca - taki do piaskownicy?  Jako 2-latka na pewno wyczułabyś podstęp.

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Świetna historia na opowiadanie, ja bym ją zapisała w pamiętniku. :)) 

[Gosława]

@Berenika97 tej historii nie muszę zapisywać 

Mam ją głęboko w serduchu 

To jedna z nielicznych w których moja mama była dobrym człowiekiem 

Zawsze kiedy Ona mnie po raz kolejny próbuje psychicznie złamać przypominam sobie ten piasek i myślę 

Przecież jesteś dobra tylko o tym zapomniałaś 

 

[Berenika97]

@Gosława

 

Smutne jest to, co piszesz o mamie.  Ja wprawdzie świetne mam relacje bardziej z tatą, ale teraz na mamę nie mogę narzekać. Chociaż miałyśmy wcześniej  różne konflikty.  

[Gosława]

@Berenika97 ja chyba książkę o tym kiedyś napiszę

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

[Berenika97]

@Gosława

 

To bardzo dobry pomysł. Ja staram się pisać kronikę rodzinną, nie taką historyczną, ale na zasadzie opowiadań. Niektóre, po przeróbkach wrzucam nawet tutaj. Może młode pokolenie po nie sięgnie. :) 

[Arsis]

@Gosława wręcz przeciwnie, Reniu...

[Leszczym]

@Gosława Mnie bardzo, ale to bardzo odpowiada fraza uśpienia czujności, to dobra fraza i oddaje wszelkie kłopoty z dawaniem i przyjmowaniem miłości ://

[Gosława]

@Arsis

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

@Leszczym to dawanie i przyjmowanie miłości to w gruncie rzeczy trudna sprawa 

[Mitylene]

@Gosława no powiem Ci, że ten wiersz jak strzała w dziesiątkę wpisał się w mój dzień, bo dzisiaj wtorek, a ja leże po wczorajszym szpitalu i przemyślenia podobne...Pozdrawiam serdecznie Mgiełko :)

[beta_b]

Reniu, mam drobne nawiązanie do wiersza i ściskam: 
 

Pozbierać się

jest dziesięć razy trudniej
niż rozsypać

więc poczekaj

bo w niedziele zawieje nadzieja
i choć wtorek jest dzisiaj dopiero
to przeczekaj te dni do niedzieli
co wyzwoli od wszelkiego złego

Uspokoi się burza w niedzielę
chociaż dzisiaj Cię targa na strzępy
wyjdzie słońce i lekki wiaterek
będzie dobrze nie wpadaj w odmęty

Czasem w życiu wystarczy poczekać
popracować nad porządkiem w głowie
nie wariować i nie umierać
stać przy sobie i robić swoje.

[Czarek Płatak]

To dobry przykład wiersza, który nie próbuje 'robić poezji' na siłę - siła siedzi w zmęczonym, przygaszonym tonie, jakby podmiot mówił ostatkiem energii i właśnie dlatego brzmi wiarygodnie.  

Najmocniej działa zestawienie kruchości z ciągłą gotowością do obrony: nawet światło i 'przejściowe promienie' nie przynoszą ukojenia, tylko pokazują człowieka, który już odpoczywać nie potrafi.