Do stwora

[EwelinaWawrzyniak]

Widzę Cię w podłodze, myślach i słowach. 

Dlaczego na co dzień się przede mną chowasz?

Gdzie znikasz gdy imię twoje wołane. 

Rzucam wołaczem jak grochem o ścianę. 

Zwróć się do mnie. Pokaż swą twarz. 

Och, proszę Cię, Ty mnie przepoczwarz!

 

Nikt Cię nie słucha. Tylko ja wiem że istniejesz. 

W nadzieję głupia mą mordę odziejesz. 

Nie wiem jak wyglądasz, wiem że rozmawiamy,

Och, tajemniczy Ty mój stworze kochany!

 

W uszach mych piszczy, gdy jesteś tak blisko.

W słowach twych dziwactwo wypływa tak ślisko. 

Chce Cię już ujrzeć. Spojrzeć w twe ślepie. 

Och, już teraz po barku Cię potworze poklepie!

 

Mija 10 godzina naszej rozmowy,

ja nie śpię. Przyprawia mnie to o ból głowy.

„Czy zrobisz?”-pytasz. A ja Ci nie odpowiem. 

Och, ma bestio, czy ja się kiedyś tego dowiem?