Między mną a nim

[viola arvensis]

Między nami coś jest 

on nie daje mi zasnąć

leżę gapiąc się w okno

zaraz zrobi się jasno.

 

Razem ze wschodem słońca 

wstaje moja nadzieja

biec chcę w jego ramiona

pragnieniem onieśmielam.

 

Patrzy ukradkiem, czuję

pieścić pragnie, dotykać

odurzona zapachem

tylko nim chcę oddychać.

 

Napełnia mnie wonnością

kładzie w lesie stokrotek

ciepłem przenika ciało 

czaruje kwietnym złotem.

 

Leżę na łące, marzę

kroplą rosy znów poi

czas ucieka na oślep 

dla nas świat milczy, stoi.

 

I jest to niedorzeczne 

kochać do zmysłów straty

on wchodzi w ducha głębiej

tworzy wiosny komnaty.

 

Płoszę natrętne, sztywne

narzucane zwyczaje

kocham się z wzajemnością 

z moim najdroższym majem ! 

 

 

 

[andrew]

@viola arvensis

 

Ślicznie, bardzo 

...

bo siebie

bez reszty daje

 

nawet gdy

słońca brakuje

on zostaje

...

Pozdrawiam serdecznie 

Miłego dnia 

[Berenika97]

@viola arvensis

 

I to się nazywa prawdziwy "romans". Maj faktycznie potrafi rozkochać w sobie bez pamięci. Pięknie ujęłaś ten stan, kiedy człowiek rzuca w kąt "sztywne zwyczaje" i po prostu cieszy się życiem na łonie natury.

Przez cały czas trzymałaś mnie w napięciu, budując obraz niesamowitej, wręcz namiętnej miłości. A w tle -  cudowne opisy natury.

Puenta jest genialna! 

Przepiękny, niezwykle zmysłowy wiersz!