napiszę coś strasznego, ale mnie to męczy

[obywatel]

Już w raju jabłoń kwitnie
I zabronione jej owoce
Jeszcze obiecują gruszki
Że na wierzbie wzrosną

A ja widzę siebie
W drodze gdzie wystają
Drapieżne pnącza
Utkane sumieniem
I kolce z haczyków
Z tego co było pragnieniem
I pruje się moje jestestwo
Część spora zostaje
U bram spoglądam
I czuję że coś mi brakuje

Bo nie jestem niewinny bez winy
Nie jestem czysty bez brudu
Jaki więc przejdę
A nie chcę być innym

Wyrok już zapadł
Ja tu zostanę

[Charismafilos]

@obywatel dobry wiersz! Odnajduję się - dzięki!

[Berenika97]

@obywatel

 

„Drapieżne pnącza utkane sumieniem” i haczyki z pragnień tworzą niesamowity, niemal malarski klimat. Podoba mi się ten brak zgody na sztuczną zmianę samego siebie na siłę, nawet za cenę „zostania u bram”.

Napisałeś coś strasznego - czystą prawdę bez wykrętów,

Gdy u rajskich bram wybierasz swój powszedni, ludzki brud.

Skoro wyrok już ogłosił koniec - koniec żalów i lamentów,

Zostań tam i bądź człowiekiem - w tym się kryje cały cud.