Wolna myśl.

[Leszek Piotr Laskowski]

„Wolna myśl”

 

Pchnij umysł w ciszę — tam, gdzie myśl dojrzewa,

gdzie prawda nie krzyczy, lecz cierpliwie czeka.

Mówią ci, jak myśleć, jak patrzeć, jak śpiewać,

jakbyś sam nie umiał odróżnić człowieka.

 

Nie wrzask jest siłą myśli, lecz jej ciche trwanie,

gdy człowiek sam przed sobą staje bez zasłony;

bo łatwo tłum prowadzić w gotowe otchłanie,

trudniej ducha ocalić od mody i strony.

 

Namawiają, byś stał się odbiciem ich twarzy,

byś uwierzył w ich słowa bez cienia zwątpienia.

W twoim własnym otoczeniu sieją niepokoje,

skłócając pokolenia w imię ich rządzenia.

 

Mówią ci: „Wierz”, jak gdyby wiara była z tłumu,

jakby prawda rodziła się z liczby i z krzyku;

a przecież źródło myśli nie zna ich rozumu,

bo mieszka w samotności, nie w cudzym języku.

 

Przyszłość twoich dzieci układają ci w ciszy,

kreśląc ścieżki przed każdym kolejnym istnieniem.

Budują świat posłuszny — wygodny dla siebie,

karmiąc propagandą i strachem przed myśleniem.

 

Bo choćbyś w ciemnym lochu był zakuty w kajdany,

jeszcze pozostaje ci ostatnia kraina:

własny sąd — niekupiony, milczący, nieznany,

w którym człowiek przed sobą sam siebie poczyna.

 

Możesz skinąć im głową pod ciężarem lęku,

przyznać im rację słowem, którego oczekują,

złożyć podpis wymuszony przemocą lub groźbą —

lecz serca i sumienia ci nie podporządkują.

 

Można zmusić do milczenia, nie można — do myśli.

Bo ta, gdy raz dojrzeje, trwa nawet w ruinie;

i więcej jest wolności w jednej prawdzie cichej

niż w tysiącu okrzyków ginących w godzinie.

 

Można zmusić każdego człowieka do milczenia,

do wyuczonych zdań i pustych deklaracji,

ale nie da się przestawić jego myślenia

ani zgasić spojrzenia, na widzenie swej racji.

 

Leszek Piotr Laskowski.