Próg

[Berenika97]

Latarnia miga trzeci dzień.

Ktoś przestał zgłaszać.

Miasto pulsuje jak stan zapalny.

On przynosi w kieszeniach cudzy wzrok

i lepki kurz - nalot na spojrzeniu.

W czterech ścianach zdejmuje twarz.

Ostrożnie.
By nie przerwać siebie.

Wyżyma zmęczenie z koszuli.

Liczy, ile ciepła dzień

zabrał tym razem.

Okna ryglowane ciszą.

W dusznej bliskości mebli

świat urywa się na progu.

Noc - woda bez brzegu.

Może wreszcie zatonąć.

 

[Migrena]

@Berenika97

 

Nika.

 

to jest ostateczna ewidencja ubytków bytu.

 

gdzie podmiot niczym monada wyciśnięta z ontologicznego brudu  demaskuje kruchą granicę między istnieniem a rozpuszczeniem się w nocy bez brzegu !

 

genialna, duszna precyzja w chwytaniu tego, co nieuchronne .

 

uwielbiam Twoje wiersze pisane duchem poetyckiej ekspresji.

 

dudni to we mnie jakby wiosenna łąka pełna polnych kwiatów.........

 

dystopia.

 

[Alicja_Wysocka]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Oj, wkradasz mi się niewiedzieć kiedy w mój świat wyobraźni  - zapraszam, zapraszam 

w moje skromne progi. 

Nie zabierasz mi miejsca - robisz go więcej, dziękuję :)

[Czarek Płatak]

skończyłbym przed tym wersem 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

[Łukasz Jurczyk]

@Berenika97 Wiersz o granicy wytrzymałości, o tym, że codzienność to nieustanny występ, rola, która wrzyna się w skórę.

 

Noc to jest rzeka.

Bez brzegów i bez dna.

Można się zapaść.

 

Pozdrawiam

[Marek.zak1]

Bezradność, to ta migająca uliczna lampa (swoją drogą, wiem, jak jest upierdliwa), po przejściu przez próg pozbywanie się wszystkiego, co przydatne na zewnątrz, z maską na czele, pot i zmęczenie dnia wyżymane gdzieś tam,  okna odcinające to, co na zewnątrz.  Peel lekko nie ma, a nasz wspólny znajomy MG też lekko nie miał, zwłaszcza z tą maską, do tego z wojną w tle, a jednak dawał radę:). Dobry wiersz, pesymiści utwierdzą się, że nie tylko im lekko nie jest. Pozdrowionka