Łabędzi puch

[Somnia]

Piwnica szklącej wody 

Odbija od swoich ścian liście 

Ciężko unieść dłoń do góry

Ponad lustrzane odbicie

 

Tak mi głucho 

Na wierzch wypływam ciałem

Ucieleśniam się wraz z wodą

którą podążać muszę 

 

Mrok ma swój własny środek  

Gdzie łabędzie w głąb wpływają

Schwytałam jednego z nich

Po kolana w mroku tonąc

 

Napatoczyłam pajęczyny 

Zwiędłam wraz z korzeniami 

Niczym drzewo nasycona

Zbladłam i upadłam 

 

Zanoszę swój gromki płacz

W przestrzenie tej piwnicy

Tam gdzie każdy łabędź łka 

Łkam i ja, nie mogąc się poruszyć 

 

Fale wód co pióra niesiecie 

Do ludzkich serc

Wyblakłych na czerstwym słońcu 

Zanieście i mój marny głos 

 

 Przyszedł kres, a mój szept

Nieustanie łka w łabędzi puch

Nieście mnie do opamiętania

Samotnie nie poruszę ramion wód 

[Simon Tracy]

@Somnia Twoja poezja nie zawodzi.

Nadal jestem pod wrażeniem.

[Somnia]

@Simon Tracy

Dziękuję :))