Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

szeptem

Migrena
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

  • Ten utwór został doceniony przez użytkowników.
Migrena

Migrena

Opublikowano
  • Ten utwór został doceniony przez użytkowników.
Opublikowano (edytowane)

 

 

 

 

kocham cię

na pamięć
bez zabezpieczeń 
serce samo wie
gdzie się położyć

czekam

jak ziemia po pierwszym cieple
która pamięta deszcz
i otwiera się powoli
nie z bólu
tylko z tego drżenia pod spodem

twoje imię noszę pod językiem
łyk wody
którą chce się pić z twoich ust

pod paznokciami zbieram twój brak
jak pył który osiada
na dnie niewypowiedzianych słów


to coś
co chce zostać
zanim stanie się głosem

jeszcze cię nie ma
a ja już robię miejsce w oddechu
między jednym a drugim uderzeniem

po ciepłej stronie łóżka
która uczy się twojego kształtu

za oknem miasto wyostrza kanty betonu
o cudze źrenice


świat mięknie bez powodu
noc nie jest ciężka
tylko głęboka

wie
że zaraz w nią wejdziesz

krew przestaje
należeć do mnie
tętni twoim imieniem
zanim je wypowiem


kiedy przyjdziesz
nie pytaj

połóż dłoń i zobacz
jak rozpuszczam się w tobie
jakby granica między nami
była tylko przesłyszeniem

aż do prawdy

kocham cię
jak światło
które nie musi dotykać skóry
żeby ją ogrzać

bez pośpiechu

stając się ciszą
w której mieści się
wszystko

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Edytowane przez Migrena (wyświetl historię edycji)
13
Berenika97

Berenika97

Opublikowano
Opublikowano

@Migrena

 

Piękny, intymny wiersz, który dzieje się na granicy biologii i metafizyki. Świetne metafory - moje ulubione to -

„Imię pod językiem”- to piękny obraz - imię ukochanej osoby staje się czymś fizycznym, co można smakować, co gasi pragnienie.

„Miejsce w oddechu” - sugeruje, że miłość zmienia fizjologię - oddychanie robi przestrzeń dla drugiego człowieka.

 

Miłość jest jedyną siłą zdolną do zmiękczenia rzeczywistości. Kiedy pojawia się „ty”, twardy beton i wrogie spojrzenia innych przestają mieć moc raniącą.

Wiersz kończy się „ciszą, w której mieści się wszystko”. Słowa stają się zbędne, bo wszystko zostało powiedziane samym byciem obok siebie.

 

Każdy obraz jest jak przestrzeń zrobiona dla kogoś, kto jeszcze nie przyszedł. Niezwykle czuły i subtelny. Bardzo mi się podoba!


 

3
Migrena

Migrena

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

@Alicja_Wysocka

 

Alu.

 

na zdrowie:)

 

dzięki piękne:)

 

 

 

@.KOBIETA.

 

Dominiko.

 

też tak myślę:)

 

najmilszego:)

 

 

 

@andrew

 

miłość to czar życia!

 

dziękuję:)

 

serdeczności:)

 

 

 

@Poet Ka

 

Poe.

 

bardzo dziękuję:)

 

Twoje opinie są zawsze dla mnie cenne:)

 

wiesz o tym:)

 

 

 

@Waldemar_Talar_Talar

 

dziękuję Waldemarze.

 

wszystkiego dobrego dla Ciebie:)

 

 

 

3
viola arvensis

viola arvensis

Opublikowano
Opublikowano

@Migrena to jeden z piękniejszych wierszy miłosnych, jakie kiedykolwiek przyszlo mi czytac.

I mowie to bardzo szczerze.

 

Wzruszasz tą liryką i sprawiasz, że pojawia się niedosyt czegoś nieuchwytnego -  między baśnią a rzeczywistością, między jawą a snem.

 

Czarujesz/ malujesz slowem, jak najwybitniejszy artysta.

Pod wrażeniem!

 

 

2
Mitylene

Mitylene

Opublikowano
Opublikowano

@Migrena piękna opowieść wierszem o bezwarunkowej miłości. Niebanalna metafora łóżka, które uczy się kształtu. Wiersz intymny, w tonie bardzo ciepłych uczuć. Czytając go odnosi się wrażenie jakby wnikało się w świat pełen emocji i subtelności. I doświadcza się przy tym czegoś subtelnego i nieuchwytnego, nie dającego się wyrazić słowami...

1

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • .KOBIETA.
      dusznonoc

      Przez .KOBIETA. · Opublikowano

      @Gosława  

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      rozumiem, że ćwiczysz rolę „ kierowczyni” ? ułatwia życie ! A lusterka w aucie są doskonałe do poprawiania makijażu ja sobie na wszystkich światłach w mieście maluję usta ostatnio Pan, który za mną jechał aż się zdenerwował i trochę krzyczał no ale wstrzymałam płynność ruchu powodzenia Gosławo może kiedyś się odważą
    • Konrad Koper
      Ballada

      Przez Konrad Koper · Opublikowano

      Tajemnicza księżna w lesie płacze. Krążą senne puchacze. Balladą królową raczę. Smutna pani jest zamężna. Obdarzona duchem- mężna. Może ślub jest mową wróżb - odpowie rosła wierzba. Jej duchem jest stara sowa. Później o zaświatach będzie mowa...      
    • Dekaos Dondi
      Niechciana puenta

      Przez Dekaos Dondi · Opublikowano

      Tekst powtórkowy     co tam takiego błyszczy w zakątku w świetle księżyca przy pniu wilgotnym od nocnej rosy   – A gdzie?   a tam w oddali na mchu zielonym czyżby duszek leśny zbłąkany   – Duszek?   a może to wróżka zbiera na wianek złociste kłosy   – Wianek?   no sam już nie wiem co myśleć o tym czyżby podejść nie lękać się bardzo   – Lękać?   sprawy przedziwnej tajemniczej co ciekawość naszą wzmaga   – Ciekawość?   a tak twoją i moją w kniejach tajemnych   – Moją i twoją?   w rzeczy samej przestań wątpić udam się w drogę nawet zakrzyknąć mogę lecz nie wierszem jak przed chwilą   – Jam proza. Miej to na uwadze.    przyszło mi wiedzieć co wzrokiem sięgam żałość w mej duszy oblicze swe chowa na gorycz rozłąki nam się szykować   – Czyż mam słowa pociechy dodać?   wierszem kończysz cieszy mnie bardzo lecz łzy mam w oczach   – Choć duszę masz hardą   dzięki za rym stapiamy się w jedno wszak za późno nawet wspomnienie zniknie nie jedno   – Powtórzyłeś: jedno   jest mi wszystko jedno   – Mówże wreszcie co to?   ależ mi smutno mówić trudno gardło pętlą żałości ściśnięte ty jeszcze nie wiesz na co patrzeć w udręce muszę   – Proszę powiedz. Pozostań wierszem.   co twoją duszę raczy roztrzęsieniem?   – Tak... nie kryj się w ciszę... choć z tego co mówisz...   – Nie chciałbym powiedzieć, a ty nie chcesz usłyszeć.   – Ojejku, dzięki za prozę, lecz powiedz, cóż z tego, że nie chcę. No mówże wreszcie.   tu tekstu naszego spoczywa zakończenie
    • Poet Ka
      pustostany

      Przez Poet Ka · Opublikowano

      @Sylwester_Lasota dzięki serdeczne

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

       
    • Benjamin Artur
      Tańcząca na Diablaku

      Przez Benjamin Artur · Opublikowano

      Smutek w sercu, jak smugi na niebie, przeszywa ciało.   Jesteś moją tancerką, która coraz wyżej wiedzie mą miłość.   Nie mogę oderwać oczu, choć słońcem rażony.   Spoglądam w nieboskłon, wpatrzony jak ślepiec, co drogą podąża do swojego wyobrażonego miejsca.   Kroczę niebieskim szlakiem, coraz wyżej, w ścieżkę wmodlony.   Może spotkam cię w Markowych Szczawinach.   O wschodzie słońca — zatańczysz na Diablaku.      

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...