tu też

[Alicja_Wysocka]

czerwone klipsy
z białym napisem

pocałuj
tu też

 

dałeś je jak żart
albo test
albo coś pomiędzy

a ja

nie wiedziałam
czy to się nosi
czy czyta

 

bo nagle
to nie był przedmiot

tylko zdanie
które ktoś wypuścił
na moją skórę

 

i zaczęłam się zastanawiać
gdzie kończy się zabawa
a zaczyna decyzja

 

czy to jeszcze śmiech
czy już ruch w moją stronę

- nie założyłam ich

 

ale czasem mam wrażenie
że one i tak są na mnie

bo „tu też”
nie znika
kiedy się odwraca wzrok

 

i najdziwniejsze jest to
że nie wiem

czy to ty mnie oznaczyłeś
czy ja tobie pozwoliłam czytać

 

 

[LessLove]

Śliczny :-) Dobranoc.

[Alicja_Wysocka]

@LessLoveDziękuję 

 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

[Wiechu J. K.]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

@Alicja_Wysocka Czyli w zawieszeniu. :)

[Marek.zak1]

Fajny wiersz, a to przejście między zabawą i decyzją,  bywa jednym z najważniejszych w życiu. Generalnie to ona mu pozwala, a jednym facetom to przychodzi łatwo, a innym marnie, albo w ogóle. Mr Cellophane z musicalu Chicago to o tym. Pozdrowionka. 

[Alicja_Wysocka]

@Marek.zak1 Marku, nie odważyłam się w nich wyjść na ulicę, chociaż sam prezent, a raczej pomysł, a może może zamysł czy pytanie - spodobał  i się, bo dużo o nim powiedział.

No ale jak to tak? Wyjść do ludzi z napisem na uszach, na jednym  - pocałuj - na drugim 

- tu też.

Jego odwaga była widoczna tylko dla mnie, a moja do świata i sytuacji już niekoniecznie.

 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 :)

[A.Between]

@Alicja_Wysocka bardzo ciepły, refleksyjny ,prawdziwy.

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

[Alicja_Wysocka]

@A.Between 

 

 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Bo jest 1:1 

Dziękuję :) 

 

@Poet Ka, dziękuję :)

[Migrena]

@Alicja_Wysocka

 

Alu.

 

granica między rekwizytem a ciałem zaciera się w momencie nazwania pragnienia.

 

to fascynujące jak przedmiot przestaje być materią a staje się wezwaniem.

 

piszesz o ontologii dotyku który wydarza się zanim jeszcze nastąpi ruch ręki.

 

wyśmienita lekcja o tym że raz odczytane znaczenie nie daje się już odzobaczyć ..

 

 

bardzo lubię takie Twoje wiersze:)))

 

to jest to

 

 

[Alicja_Wysocka]

@MigrenaDziękuję Jacku - jasne, nie daje się odzobaczyć i zostaje w pamięci 

jak trwały synaps. Właśnie dowiedziałam się, że synaps może zanikać, coś jakby blednąć,

Synapsy są dynamiczne, a wspomnienia to żywe, ulegające zmianom rekonstrukcje, a nie stałe nagrania. To, co rzadko przywoływane, blednie, ale odpowiedni impuls może wydobyć wspomnienie na nowo, często w nieco zmienionej formie.

 

A mnie Jacku zadziwia to, że jak piszesz wiersz masz w nim tyle słów, tyle metafor,

że spokojnie mógłbyś obdzielić nimi kilka wierszy - no ale chyba masz to wpisane 

w DNA jak kolor oczu czy szerokość Twojego uśmiechu.

 

Dziękuję i pozdrawiam :)

 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

@violetta, 

 

[Berenika97]

@Alicja_Wysocka

 

Ten wiersz jest świetny! 

Wspaniały jest moment, w którym biżuteria przestaje być ozdobą, a staje się "zdaniem wpuszczonym na skórę". To genialna metafora tego, jak czyjeś intencje , nawet ubrane w formę żartu czy prezentu , potrafią nas osaczyć bez naszej wyraźnej zgody. To pytanie na końcu, o to, czy była to próba zawłaszczania ("oznaczenia") , czy podświadome przyzwolenie na bycie "czytaną"wnosi pewien niepokój. Jest tu krucha granica miedzy flirtującą zabawą a momentem, w którym trzeba podjąć realną decyzję o intymności. Pięknie to napisałaś! .