Zakresu kres

[Poet Ka]

   

   Zakresu kres

 

 

   Abordaż anturażu,

 

   Aranżacja oranżu.

 

   Angaż w Paryżu –

 

   nieprawdaż?

 

   Paryż, azaliż... żelazko*.

 

 

 

   Oto lista w stylu Eco.

 

 

 

   Umberto jak otręby,

 

   Otranto stare i starte,

 

   Opactwo nieotwarte.

 

   Postmoderny reduktor:

 

   Anty-Derrida Ador –

 

   Matkę Boską Niebieską*.

 

 

 

   Na tron! Zum Nord – jak

 

   prawi Wikingom.

 

   WikiLeaks to, a kiwa*?

 

 

*Snobistyczny intelektualista aranżuje     otoczenie w modnych kolorach i szuka angażu w Paryżu; "azaliż...żelazko"- 

upadek mitu.

 

*Nawiązanie do Eco. Anty-Derrida Ador – imię z przydomkiem, odwrócona dekonstrukcja; przemiana mentalna w społeczeństwie i w kulturze.

 

*Zwrot ku kulturze nordyckiej, sile i witalności; siłowy powrót do tradycji; przeciek – dekonstrukcja danej nam prawdy, ale także nowa forma przemocy. To jest pamflet i na postmodernę, i na współczesny zwrot neokonserwatywny.

[Poet Ka]

@wiedźma

@Łukasz Jurczyk

@Charismafilos

dziękuję Wam bardzo!

[Charismafilos]

@Poet Ka dobra mechanika wiersza! Lubię takie a i słownictwo niewybredne... rzekłbym nawet - paradne ;)

[wiedźma]

@Poet Ka

Dla mnie to diagnoza o upadku , o przeroście formy nad treścią. Jak to kiedyś napisałaś " chirurgiczna precyzja". 

Jakby nie było juz dokąd uciec i nie ma dobrej drogi. 

Gęsty od przesłań.

Pozdrawiam. 

 

 

[Poet Ka]

@Charismafilos @wiedźma

dzięki - tym razem za swoje uwagi pod wierszem !

[violetta]

Zgubiłam się w tym Paryżu:)

[Poet Ka]

@violetta

bardzo, bardzo dziękuję...

[Stukacz]

@Poet Kaciekawa zabawa słowem - ma swój urok

[Poet Ka]

@Stukacz dzięki:)

[andrew]

@Poet Ka

Jak

schody

na Montmartre

 

Pozdrawiam serdecznie 

Miłego dnia 

[Poet Ka]

@andrew dzięki:)

[Migrena]

@Poet Ka

 

ironiczne ukazanie współczesnego świata.

 

centralne walnięcie siekierą ale z finezją smyczka na cienkiej strunie skrzypiec.

 

na strunie wiolinowej :)

 

 

 

 

[Poet Ka]

@Migrena

 

wizualność

nie...synestezja 

[Berenika97]

@Poet Ka

 

Ostry wiraż, świetny pasaż! Wyprasowałaś ten snobistyczny anturaż żelazkiem aż miło. "WikiLeaks kiwa, a Twój wiersz ... porywa!  Świetny abordaż na okręt postmoderny. Umberto na otrębach to mój faworyt! 

[Poet Ka]

@Berenika97

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

dziękuję!

@Berenika97

[Migrena]

@Poet Ka

 

tak:)

[Poet Ka]

@Migrena dziękuję:)

[Annna2]

@Poet Ka  ekwilibrystyka słowna- ale tak nie d o końca

"Imię róży" Eco „Stat rosa pristina nomine, nomina nuda tenemus"

Studium średniowiecznych obyczajowości, norm i zasad

i współczesność- ale czy tak bardzo dziś się zmieniło?

Lubię takie wiersze.

[Poet Ka]

@Annna2 

no właśnie chodzi o to, że nastąpił powrót do średniowiecza

 

może inaczej - przetworzenie średniowiecza

 

ale inne niż dekonstrukcja Derridy

@Annna2

inny sposób przetworzenia

inne skutki

 

 

@Annna2

dziękuję 

tak, o to chodzi

 

[Poet Ka]

@Annna2

 

tylko, że:

Derrida dekonstruował fundamenty metafizyki, aby dotrzeć do sedna naszych przekonań – być może po to, by osiągnąć ateizm lub oczyścić religię z przemocy, fałszu

i manipulacji politycznej (co stanowi również sens Imienia róży U. Eco).

 

Dzisiaj jednak średniowieczne zasady wbijane są nam "młotkiem" do głów i serc poprzez przemoc oraz zastraszenie polityczne – właśnie w celu manipulowania, dominowania i ogłupiania.

 

Oznacza to, że inne są przyczyny, inne skutki, inna struktura i inny charakter obecnych zjawisk; inne było też to pierwotne średniowiecze. Nie ma się co dziwić – zawsze będzie inaczej, gdyż znaczenie formuje się na bazie przeciwieństw, różnic i okoliczności.

 

Rozważmy to, bazując na przykładzie ewolucji etycznej w ocenie postaci powieści U.Eco. W średniowieczu taka ocena wyglądałaby inaczej niż w czasach triumfu postmodernizmu, gdy była ona zdecydowanie różna od tej u zarania epoki. W obecnych czasach neokonserwatyzmu ocena postaci stałaby się najsurowsza. Przeraża fakt, że fanatyczny mnich – jeszcze parę lat temu postrzegany jako czarny charakter – dziś mógłby stać się symbolem czynienia sprawiedliwości. To potworne!

 

Ludzie wydają się przekonani o słuszności tego stanu rzeczy na skutek oddziaływania struktur penitencjarnych, które przenikają do naszej psychiki. Ze strachu zaczynają wierzyć w zasadność takiej przemocy.

 

Edytowane 1 godzinę temu przez Poet Ka (wyświetl historię edycji)