Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

@Poet Ka

 

Bardzo ciekawa ta Twoja "ruchoma pocztówka". Niezłe przejście z metafizycznych "cherubów" w "rozwrzeszczane korony" - czuć tu świetną zabawę dźwiękiem i obrazem.

 

Mam wrażenie, że ukryłaś wrony w koronach drzew.

 

Cały wiersz migocze znaczeniami dokładnie tak, jak te stare pocztówki, które trzeba było odpowiednio ustawić pod światło, żeby zobaczyć drugą historię.

 

Przemiana gęstego, "miodnego" bursztynu w lekki lot gołębi to piękna lekcja grawitacji. 

 

I poezji!  :))

Opublikowano

@Poet Ka zastanawia mnie po co te Cheruby miałyby znaleźć się na ziemi, kiedy ich miejsce jest tak naprawdę w niebie...Te ruchome pocztówki pamiętam, popularne były kiedyś i trochę jakby luksusowe. Ten zmieniający się w nich obraz odczytuję jako przemijajanie i  nie do zatrzymania zmiany...chociaż tak na prawdę w nich obraz wraca na miejsce...Ciekawy wiersz, którego "nie rozgryzłam" do końca, ale na pewno zapada w pamięć...

Opublikowano

@Mitylene

   dziękuję 

mogły się znaleźć na ziemi, bo:

- zrzucono je 

- to może być złudzenie

- podobieństwo

- ludzkie marzenie

- akt wyobraźni 

- symbol zmian w przyrodzie 

- odbijanie się kształtów 

- przenikanie światów 

- ludzkie wyobrażenia

- akt stworzenia

- akt poczęcia 

- obraz zmian zachodzących płynnie 

- zmian mieniących się w słońcu 

- trzepot skrzydeł - widać wtedy  raz spód, a raz wierzch 

 

Opublikowano

@Poet Ka  Czytam to jak ciąg obrazów - migotliwych, trochę jak kadry z różnych miejsc i chwil.
Najbardziej zostaje we mnie ruch, ale mam wrażenie, że te obrazy nie do końca chcą się ze sobą związać.

To taki wiersz, który chce złapać:

ruch

zmianę

migotanie rzeczywistości.

 

 

Opublikowano (edytowane)

@Alicja_Wysocka

- tak, bo to przemiana.

 

skojarzenia: od natury do kultury, od niebios po świat miniony, od abstrakcji do konkretu.

 

obrazy kolejno:

anioły-grawitacja, natura (ciała stałe), ruch (migotanie), kultura (pocztówka).

 

kolorystyka: złoto, srebro oraz biel.

 

korony jak zdobienia w kościele, twory konstytuujące się, powoli przybierające formy – trochę jak w akcie stworzenia. Jakby środowisko płynne, rozprysk formuje korony, potem gęstniejący bursztyn.

 

zmiana: ciała stałe, zamiana w ptaki. kto wie, jak wyglądają lecące gołębie?

 

ten migot powtarza się w ruchomych obrazach na pocztówce.

 

@Alicja_Wysocka

 

miejsca zmieniają się raczej w pionie- od niebios po światy podziemne

 

to może być metafora życia człowieka-

 

od cheruba (dziecka)-który nie pamięta co było wcześniej (może właśnie takie "przetasowanie" kształtów i konsystencji miało miejsce w niebie)

 

poprzez lot dusz- gołębi (dusze narodzonych dzieci lub starszych osób, które już  odeszły)

 

po wspomnienie o człowieku

w widoku pocztówki 

 

Edytowane przez Poet Ka (wyświetl historię edycji)
Opublikowano

@Alicja_Wysocka

 

kolejna wersja :

 

przymus grawitacji ściąga cheruby

na ziemię (poród)

 

wiosenne drobinki przeobrażone

w rozwrzeszczane korony

(pierwszy krzyk, koronowanie na człowieka)

 

miodny bursztyn wszechrzeczy 

w ruchu (maź)

 

mieni się na niebie jak gołębie 

w locie (pierwsze przejawy świadomości)

 

jak widok ze starej ruchomej 

pocztówki - jak film- życie

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Tadeo Na sen najlepsza melatonina Ale wyłączenie z dodatkiem wina  Więc po zażyciu mikstury  Mogą w pamięci być dziury  Już nie wiadomo czy MelatoNina?  
    • For my fellow Poets — Guardians of the word, carrying kindness and the light of learning across every friendly poetic front. ------- ///___\\\ ------- “Poetry in Arms”   I hear the calling voices “Let's use our pens like guns!” and so I stand among them in Poetry in Arms.   I was young scribe in silence, and felt what wounds remain, from those who write in verses and others write in plain.   In pages like in trenches, sharp words in fierce desire, ink loaded like gunpowder, “Survive the evil fire!”   Our legendary Poets, Cover us with your care, and offer honest counsel, from any face hater.   If you walking this way, Don’t lose your heart and mind, evil will pass away from poetry unkind.   Hey, evil owful hater! Carefully listen us: We’ll prove you — words are matter! — in Poetry in Arms.   We don't it for a glory, Nor any applause goal, But tell you all the story What still lives in our soul.   And when depression hits you, Can't hold your pen like sword, Let all your thinks will go to: Weapon is hide in word.   Despite life meet last hour — Our poems never burns And we will live in our — Poetry in Arms. ------- ///___\\\ -------  
    • @LessLove Jaka ładna piosenka:-) Pozdrawiam

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

       
    • @Leszczym Wciąż się zastanawiam, ale chyba jednak wstawię ;) - najwyżej mnie zjadą...  Dziękuję za komentarz i informację. :) Pozdrawiam serdecznie! J. J. Zieleziński   @piąteprzezdziesiąte Wszystko gra ;) :)  Dziękuję za polubienie i komentarz :) Pozdrawiam serdecznie! J. J. Zieleziński
    • Jesienne poranki pośród srebrzystej mgły Mroczne i kontrastowe umierają w bieli Na pradawnym drzewie liście w pomarańczy Opadają niczym my aż topią się w ziemi A deszcz jak łzy trawi oraz wyniszcza je Po obtoczeniu przez wiatr w brudzie I tak trwają aż po dzień zaduszny Nagle stają się ważne gdy on wypada Jak słońce dla ziemi czy dla niej kochany Na ich miejsce świeczka się ustawia I niczym latarnia na morzu Dla dusz kieruje w mroku Aż w końcu wita nas Marzanna Pokrywając wszystko chłodną bielą Nic już nie ma od rana Nie ma koloru tylko dusze wieją
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...