OBLĘŻENIE

[Zbigniew Polit]

OBLĘŻENIE

 

Wyobraźnia w krzakach wzrasta -

Pchają smutni się do miasta.

Owies dziś w najlepszej cenie,

Lecz nie kupisz na Orlenie.

 

Jadą ciurkiem Volkswageny,

Audi, Kie, Fiaty Sieny,

Mercedesy, Ople stare,

Jak padalec, opieszale.

 

I ładują się w to miasto,

Nieprzytomną modłą własną.

Gdy w parkingi pcha aut rzeka,

Człowiek miejsca nie doczeka.

 

Do biur pędem, podnieceni,

Kto nadąży, chodak zmieni,

By nie wyszło, że ze smakiem,

Miasto sili się burakiem.

 

Do szkół wiozą pacholęta.

A gdy zżarli już zwierzęta,

I gdy auta w stajniach stały,

Autobusy paść musiały.

 

Telewizor, komputery,

Woda w kranie i bajery.

Nawet szpilki w szafie nowe,

No bo też chcą, jak „miastowe”.

 

Dla nich miasto, to jak Eden.

Jak dla Eskimosa Wiedeń.

Czulej zatem graj sumieniem,

Na to bratnie oblężenie …

[Zbigniew Polit]

@Zbigniew Polit W tym wierszyku czają się momenty, za które by mnie zlinczowano, gdyby zostały rozszyfrowane ;) 

[Berenika97]

@Zbigniew Polit

 

Autor ukrył w tekście przekaz, że miasto jest „najeżdżane” przez ludzi, których uważa za gorszych, prymitywnych i niepasujących do miejskiego krajobrazu. Robi to jednak na tyle sprytnie, że na pierwszy rzut oka wierszyk wygląda na niewinną rymowankę o korkach.

Satyra jest rytmiczna ale tu jest szowinizm miejski.

Jej humor opiera się na tzw. "kopaniu w dół" czyli dowartościowywaniu się kosztem grupy, którą autor uważa za gorszą i mniej kulturalną. Finałowe "Czulej zatem graj sumieniem, Na to bratnie oblężenie" to nie jest prawdziwa empatia. To fałszywa litość i protekcjonalne poklepanie po głowie "biednego dzikusa z prowincji". Ciekawa jest matafora - "zmiana chodaka" czyli ukrywanie swojego wiejskiego pochodzenia , użycie słowa "burak" to już obelga.

Autor sugeruje, że przyjezdni mogą zmienić buty na eleganckie ("szpilki w szafie nowe"), ale w głębi duszy na zawsze pozostaną "burakami", z którymi miasto musi się męczyć.

Obecnie mieszkam na prowincji i raczej nie mam ochoty nikogo "linczować" , bo Autor przeniósł się w lata 90-te i chyba nie jest świadomy, co obecnie kryje się pod nazwą "wieś". Interesujący jest "napływ" ludzi z miast, którzy kupują nieruchomości na wsi i często się na niej osiedlają.

 

Na wsi domy - jasne, nowe,
Dla bogatych już gotowe
Na poranki pełne światła,
Które w okna miękko wpadną.

Ściany pachną świeżym drewnem,
Cisza płynie dniem i zmierzchem.
Taras łapie złote zorze,
Ogród się zieleni - o tej porze.

W blokach okna - jedno w drugie,
Widok krótki, myśli długie.
Beton szumi zamiast wiatru,
Cień zasłania pół dnia światłu.

Tam balkonik - tu przestrzenie,
Tam sąsiedzi - tu milczenie.
Tam klatkami dzień się mierzy,
Tu czas płynie, jak się należy.

W wiejskim domu noc jest miękka,
Ciemność gwiazdą lekko pęka.

Niech więc każdy sam wybiera,
Gdzie mu serce się otwiera.