Płacz i zgrzytanie zębów.

[Leszek Piotr Laskowski]

„Płacz i zgrzytanie zębów”

 

Szlacheckich dusz pogrzeb – cholera!

Spojrzeniem pięści, w płaczu i krzyku,

umrzyku! Biało-czerwonej na patyku.

W zapomnieniu cicho dobro umiera.

 

Poddajesz się zbyt często hołocie,

ludzie dobrzy, choć głupi, prości jacyś,

uwierzą we wszystko podane im na tacy.

Wiary za gęsto w religijnym nalocie.

 

Szlachta śpi, z martwych nie wstanie.

Młodzieży pilnuj, ucz wolności kochania,

gniew w nich i zagubienie, zakłamanie.

Minęło już rycerskie szablami granie.

 

Prowadź, przekonuj, chroń w złych pokusach,

możliwie patriotyczne jest to w dokonaniu.

Twoje, Polsko, zadanie w ich wychowaniu!

Wiedzą tyle o świecie, co znajdą w netnewsach.

 

Lecz póki iskra tli się w sercach ludzi,

póki sumienie o prawdę jeszcze woła,

wolną myślą wyrwij ich z partyjnego koła.

niech szlachetność w narodzie, znów się przebudzi.

 

I wtedy przyjdzie czas rachunku winy,

nie krzyk zwycięży, lecz rozumu zdanie,

bo naród ginie nie na własne żądanie, 

lecz zaszczuwany przez polityczne kpiny.

 

Leszek Piotr Laskowski.

[Posem]

@Leszek Piotr Laskowski W wierszu czuć nadzieję na zmianę. I to jest chyba najważniejsze. Żeby jednak nadzieja nie spłonęła i nie został po niej popiół.