Szczyt wszystkiego

[tetu]

Linia nr 28, godziny szczytu.

 

Jesteśmy jak sardynki w puszce z czerwonego plastiku.
Jeszcze parę minut i sos własny gotowy.

 

W pozycji na baczność dotykasz dłoni — nieśmiało,
próbując wybrnąć z tego zasupłania.
Gwałtowne hamowanie zbliża jeszcze bardziej.

 

Wpadasz...

 

całym ciężarem niezdarności na mój lewy but.
Podeszwa — ta bezwzględna pieczątka —
właśnie dobija moje palce;

 

i co z tego, 
kiedy twoje pięćdziesiąt twarzy winy
rozbraja skuteczniej niż saper.
Stoisz zapętlony w przeprosiny,
a ja zapomniałam, że wypadałoby cię nie znosić. 

 

W tym ścisku, między zapachem deszczu a mokrym płaszczem
tworzymy mikrokosmos:
wina, zdeptane palce
i ta dziwna autobusowa poufałość, 
która nie potrzebuje imion,
żeby przez chwilę
dzielić wspólną bezradność. 

 

Nigdy nie byłam tak blisko z mężczyzną w autobusie.

 

 

 

To tak z przymrużeniem oka;)
 

[Charismafilos]

@tetu świetne! jestem fanem komunikacji miejskiej... jako rzekłaś - mikrokosmos. Uwielbiam :) Choć wolę tramwaję... moją mambę number 5 ;)

[EsKalisia]

ja też lubię miejską

a jeszcze u mnie się nie zdarzyło zderzenie wszechświatów,

bo w sumie każdy nim jest... ;)

 

 

[Berenika97]

@tetu

 

Ten wiersz jest świetny - błyskotliwy, ciepły i zabawny.

"Pięćdziesiąt twarzy winy rozbraja skuteczniej niż saper" - genialne. Cały wiersz balansuje między ironią a czułością, a koniec jest idealny- odrobinę kokieteryjny, odrobinę smutny, bo ta bliskość za sekundę się skończy.

 

[Marek.zak1]

Poznanie w autobusie, czemu nie, zwłaszcza jak oboje jeżdżą regularnie tą sama trasą. Córka znajomego poznała w ten sposób faceta:). Pozdrawiam

[violetta]

fajne i kapryśne:)

[Proszalny]

To się nazywa koincydencja. Nad moim autobusowym wierszem pracuję od dwu dni. Wklejam, czytam inne wiersze. Widzę inny autobus. A może to indukcja? Twój wiersz jest bliżej życia, a może mężczyzny :) Mój, jak zwykle cierpi na emfazę.

Lubię zapach deszczu.

 

[Annie]

@tetu musiała być jakaś  chemia, inaczej nie byłoby wiersza:)