Najtrudniejsza z tras

[Simon Tracy]

„Kiedy umiera nadzieja, przynajmniej wiadomo, na czym się stoi.”

 

Najtrudniej jest uwierzyć.

Dać się nabrać i wodzić za nos.

Próbuję bardzo powoli,

zanurzyć się

w zupełnie

nieznanym bukiecie zapachów.

Pachnie zwyczajnie.

Kwiatowo, lekko ziemiście.

Lecz jest to ziemia 

muskana wiatrem przedwiośnia.

Spulchniona wsparciem

dziesiątek słów.

Rozkopana nie dla ciemni grobu 

a dla oddechu.

Z czym mi się kojarzy ten zapach?

Z nowonarodzonym czasem.

Materią ukrytą gdzieś pod sercem.

Na dotychczasowych ugorach,

ptaki zrzucają nasiona.

Spadają w wydrążone łzami leje 

jak zapalające nowe życie bomby.

Płożą się łąk serpentyny,

zarastają ziemne groby

bezimiennych klęsk.

Grobowce paraliżów sennych.

Dobre wspomnienia dostały skrzydeł.

Odleciały jak pocałunki.

W przestrzeń wypełnioną tylko Tobą.

Tak ciężko jest teraz

siedzieć bezczynnie

w samotnym obozowisku

opodal szczytu.

Słysząc Twój głos między zboczami,

skąpanymi w tęczowym lśnieniu śniegu.

Wołasz mnie po nagrodę.

Bym Cię zdobył.

Najtrudniejszą z możliwych tras.

Szlakiem pewnej porażki.

Wyglądam w czerń lodowych rozpadlin.

Żadnego pościgu za plecami.

Ale może ktoś już tam był.

Zostawił chorągiew triumfu.

Zdobył wszystko.

Wiszę na łascę górskiej ściany.

Na chybotliwym ostrzu czekana.

Doby przeszły płynnie w miesiące.

Te przejdą w lata.

Umrę tu w zapomnieniu.

Będę wiecznym drogowskazem 

dla innych śmiałków.

Z pewnością przejdą ich setki.

Zmierzch znów zatruwa myśl.

Powoli tracę czucie.

Halucynacja.

Ostatni film.

Łzy zamarzają 

w oczach pozbawionych sensu.

Potrzeby życia.

Jak zawsze.

Rezygnuję w ostatniej chwili.

Posiedzę tu do końca.

W złudnym cieple wspomnień.

Moja kurtka zostanie tu

jako kolorowy kamień.

Twarz wyrzeźbiona 

z lodu i wściekłego wichru.

Rozleci się w pył.

Jak miłość, której nie warto zdobyć.