Naszyjnik

[Gość vioara stelelor]

Jesteś.

W tym jednym odkryciu poranek

jak pies otrząsa się z rosy i gwiazd.

 

Jesteś.

Witam cię spokojem wróbli

budzących się w gęstwinie nieubranych krzewów

przed blokiem.

 

Wciąż na nic nie jest za późno,

na ufność forsycji tulącej policzek

do ostrego jeszcze wiatru.

On złagodnieje, ona się uśmiechnie,

rozświetli osiedlową uliczkę.

 

Miłość przepowiada się kwieciem

nadal uśpionym

w słowach pod ziemią.

Muszą dopiero wzejść,

przetrwać falę przymrozków,

ale już kiełkuje w nich mocne postanowienie.

 

Ten dzień uczynię pięknym.

Pierwszy z tych, które nawlokę na trwałą nić

nowej pamięci.

Stworzę dla ciebie naszyjnik

dobrego czasu,

co dopiero nadejdzie.

 

 

Edytowane 21 Marca przez vioara stelelor (wyświetl historię edycji)

[Charismafilos]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

śliczne @vioara stelelor :) zachęcająco-optymistycznie.

[Gość vioara stelelor]

@Charismafilos

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Znaczy się, poszło zgodnie z planem. :)

Dzięki.

[Charismafilos]

@vioara stelelor ode mnie masz moje emocje, wrażenia, w szczerości. Nie wiem jaki był plan ;)

[Gość vioara stelelor]

@Charismafilos

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Uśmiech w wewnętrznej maszynerii czytelnika.

[Charismafilos]

@vioara stelelor 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

melduję zatem, że tarcie zlikwidowane, przepływ wzburzony, ale udrożniony i tłok pracuje równo - zgodnie z instrukcją konstruktora ;)

[andrew]

@vioara stelelor

...

niewinna biel 

akacji

zakwitnie z wiosną 

w różu 

wschodzącego słońca 

 

nie potrzebuję 

makijażu  

szukania jutro 

lubie dziś 

przestaje być snem

...

Pozdrawiam serdecznie 

Miłego dnia 

[Gość vioara stelelor]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Ciekawe.

Chciałam opisać przeżywanie każdego dziś w perspektywie przyszłości, kiedy na minione dni można już popatrzeć jako na osobiste osiągnięcie.

Wyobraź sobie na przykład alkoholika wychodzącego z nałogu, który odhacza kolejne dni bez picia, a potem ogląda się za siebie i konstatuje, że wytrwał w postanowieniu na przykład już przez cały miesiąc.

Ale masz rację, zwracając uwagę na to, że ten naszyjnik dni składa się ze zbieranych w całość teraźniejszości, posiadających bardzo dużą wagę :)

Edytowane 21 Marca przez vioara stelelor (wyświetl historię edycji)

[Alicja_Wysocka]

@vioara stelelor

Twój wiersz ma w sobie coś, co lubię - nie tyle obietnicę, co decyzję.
I chyba najbardziej podoba mi się to, że nie ucieka od przymrozków, tylko je uwzględnia.

Zobaczymy, jak ten naszyjnik będzie się układał dzień po dniu :)

Ja lubię rzeczy, które nie kończą się po pierwszym słońcu.

[Gość vioara stelelor]

@Alicja_WysockaMasz rację. Dziękuję :)

[violetta]

Fajne przejście z mrozu do dobrych dni:)

[iwonaroma]

Wiersz jest piękny, oby pisanie nie zabrało Ci działania ;)

[Berenika97]

@vioara stelelor

 

Ten wiersz to niezwykle czułe studium nadziei i świadomego budowania szczęścia. Choć osadzony w codzienności , ma w sobie niemal sakralną powagę dzięki powracającemu jak mantra słowu „Jesteś”.

 

„Jesteś” - to czyjeś istnienie i fundament wiersza. Zmienia postrzeganie świata. Miłość i piękno nie potrzebują egzotycznych scenerii - dzieją się tu i teraz, między betonowymi alejkami. Piękny jest symbol forsycji - przytula policzek do „ostrego wiatru” - to obraz bezbronności, która ma w sobie siłę.

 

Miłość jest porównana do „słów pod ziemią”, które muszą przetrwać przymrozki. To pokazuje, że uczucie to nie tylko euforia, ale też mocne postanowienie i odporność na trudności.

Zakończenie wiersza - „Ten dzień uczynię pięknym.” - to deklaracja sprawstwa. Podmiot liryczny nie czeka biernie na szczęście, ale zamierza je „nawlec na trwałą nić”.

 

Metafora naszyjnika z „dobrego czasu” sugeruje, że nasze życie i wspomnienia to coś, co sami konstruujemy, dbając o każdy kolejny paciorek (dzień).

 

To wiersz o drugiej szansie i nowej pamięci - jest bardzo optymistyczny, ale nie naiwny – uznaje istnienie „ostrego wiatru” i „przymrozków”, ale wybiera skupienie na świetle i budowaniu czegoś trwałego. Przepiękny!

[lena2_]

świetny wiersz:) nawlekanie nowego naszyjnika z dni które mają nadejść, ale z mocną nadzieja na lepsze:):)

[Kwiatuszek]

@vioara stelelor Śliczny wiersz. Pozdrawiam

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

[Myszolak]

@vioara stelelor

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Ten pies mnie kupił :)

[Migrena]

@vioara stelelor

 

 

tym wierszem  nie idziesz do czytelnika , tym wierszem go otulasz.

 

jest w nim coś rzadkiego,  czułosć, która nie musi krzyczeć, żeby płonąć.

 

to romantyzm najpiękniejszego sortu.

 

nie z papierowych uniesień, lecz z prawdziwego drżenia serca, z tej namiętności, ktora umie być jednocześnie delikatna i nieodwołalna.

 

"jesteś” brzmi tu jak zaklęcie, jak ocalenie świata, a finał z naszyjnikiem   dobrego czasu jest po prostu olśniewający .

 

zmysłowy, ciepły i boleśnie piękny.

 

ten wiersz zostaje pod skórą.

 

we mnie.

 

[Nata_Kruk]

@vioara stelelor... mało co zdobię się 'błyskotkami'.. ale ten naszyjnik, można, a nawet trzeba by założyć

i po prostu nosić 'go' zawsze... :) Pięknie to opisałaś.

Pozdrawiam.

[Proszalny]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Wiersz jest tak delikatny jak uczucia. Powyższy fragment jest perfekcyjny. Nie trzeba niczego się domyślać, bo piękno nie podlega analizie. Pozdrawiam z podziwem.

[Łukasz Jurczyk]

@vioara stelelor

 

Naszyjnik z jutra.

Zapach forsycji i słońca.

Nie zdejmuj go.

 

Pozdrawiam