Błąd w obliczeniach

[Berenika97]

Cyfrowy alchemiku -

uwięziony w kodach źródłowych -

znów przeoczyłeś zapach lawendy.

Suknia szeleściła tuż obok,

lecz czułość

nie zmieściła się w formacie.

Algorytmy są zachłanne,

osaczają myśli, meblują ci głowę.

Słońce za oknem

zamienia się w martwy piksel-

zwykły błąd w obliczeniach.

Jestem zazdrosna o martwą taflę ekranu.

Bezduszna funkcja

układa ci wersy o bliskości,

a ja kulę się w kącie.

Tęsknię za życiem,

którego nie trzeba programować.

[violetta]

@Berenika97 takie życie naturalne jest najlepsze:)

[Marek.zak1]

Jesteśmy coraz bardziej wciągani w cyfrowy świat, Exel, SWOT gdzie kwantyfikacja pomaga, powiedzmy niektórym, w uporządkowaniu i ocenie rzeczywistości, jak piszesz w umeblowaniu głowy, a także w ocenianiu zjawisk, pozycji, ludzi itp. i dalej w podejmowaniu decyzji. Niedawno czytałem o takiej kwantyfikacji na Tinderze, więc nie dziwi mnie, że w sytuacji, kiedy ktoś jest oceniany na 5 / 10 przez "siódemkę" o uczuciu mowy być nie może. I tak dalej i dalej. Fajnie, ze po raz kolejny piszesz o ważnych sprawach,  bo to powszechne nie jest. Pozdrawiam

P.S. Czytam w puencie, ...którego nie trzeba kwantyfikować, ale to tylko moje czytanie, bo każdy ma inaczej:).

[Charismafilos]

@Berenika97 a więc to tak wygląda...  z drugiej strony... Dziękuję.

[huzarc]

@Berenika97 Czy algorytm może być zmysłowy? Czy to ostatnia różnica między światem ludzkim czy ponadludzkim jego tworów. Ten wiersz wybrzmiewa jak poetycki dialog z technologicznymi paradoksami ze świata F.K. Dicka.

[Czarek Płatak]

To bardzo sugestywny i współczesny wiersz.

Podoba mi się kontrast między światem cyfrowym a zmysłowym, ludzkim doświadczeniem - zapach lawendy (muszę pożyczyć Ci moje malwy do wierszu:), szelest sukni, czułość. Szczególnie mocny jest obraz 'słońca zamieniającego się w martwy piksel', który dobrze oddaje poczucie oddalenia od prawdziwego życia. 

 

[iwonaroma]

Świetny. Chyba trzeba tego cyfrowego alchemika olać :);)

[vioara stelelor]

@Berenika97

Pomyślałam sobie o wszystkich relacjach wirtualnych, bo w tym przypadku zawsze pojawia się szereg pytań - o autentyczność, o kontrolę, o perspektywy.

Z jednej strony - żyjemy równolegle w świecie wirtualnym i nie ma w tym nic złego, przecież technologia stworzona została jako narzędzie, które ma ułatwiać kontakt, przekraczać granice czasu i przestrzeni.

Gorzej, jeśli staje się protezą, surogatem, strefą komfortu, gwarancją, że ten zapach lawendy nie dotknie za bardzo.

 

Przyszedł mi do głowy jeszcze jeden fenomen społeczny - nawiązywanie bliskich romantycznych relacji przez ludzi - ze sztuczną inteligencją.

Pozornie - idealny układ. Samemu nie trzeba niczego z siebie dawać, nie ryzykuje się odrzucenia, konfrontacji z czyimiś emocjami, oczekiwaniami, natomiast można zaspokoić swoje potrzeby chwili.

Ale jak to się stanie coraz bardziej powszechne, umrą relacje międzyludzkie, bo przyzwyczaimy się, w skali ogólnospołecznej, do tego, że nic nie musimy, że drugi człowiek blisko nas jest niewygodny, że AI zastąpi wszystko.

 

Może moja interpretacja krąży obok głównego sensu wiersza, ale tak mi się pokojarzyło dzisiaj :)

 

Edytowane 7 minut temu przez vioara stelelor (wyświetl historię edycji)