Bez twarzy

[aniat.]

Przyjechał kuglarz na plac,

tajemnicę rozstawił na scenie.

Wyciąga rekwizyty,

co prawdą jest, a co złudzeniem.

 

Z rękawa wysypuje

garść lekkich piór kolorowych,

a one tak zuchwale

pchają się widzom do głowy.

 

I zamazują obraz,

ten wyraźny, prawdziwy,

a kuglarz przenika wzrokiem,

gdzie prawda jest, a gdzie dziwy.

 

W dłoniach układa zachwyt,

żongluje i mamy strach,

już nasze emocje w matni,

czy to już och, czy ach.

 

Kuglarz czaruje, kusi,

a widz namiętnie marzy,

lecz po zamknięciu kufra

wychodzi z teatru bez twarzy.

[Gość vioara stelelor]

@aniat.Przekleństwo kuglarza, klauna, trefnisia.

Władza nad złudzeniami tłumu - i samotność kogoś, kto jest świadomy tego, że całe życie jest iluzją.

Przypomniała mi się piosenka:

 

 

"Klaun nie żyje"

 

Jej tekst pasuje do Twojego wiersza.

[hollow man]

@aniat.

Ciekawe ujęcie. Wydobyłaś nieco dwoistej natury archetypu trickstera, chociaż finał nie wskazuje, abyś darzyła go sympatią :)

I oczywiście, nie mogło zabraknąć tego utworu w nawiązaniu:

 

 

[aniat.]

@vioara stelelor Nie znałam wcześniej tego utworu. Świetna, rockowa nuta. I rzeczywiście, słowa pasują. Dziękuję za zainteresowanie.

@hollow man Ech… te głosy.

[Berenika97]

@aniat.

 

To piękny, wieloznaczny wiersz o manipulacji i złudzeniu. Dla mnie to świetna metafora współczesnych mechanizmów wpływu - mediów, reklamy, polityki. Kuglarz nie kłamie wprost, on tylko żongluje tym, co widzimy.

Pewnie większość z nas wszyscy była tym widzem wychodzącym z teatru bez twarzy, nie wiedząc dokładnie, kiedy oddaliśmy ją dobrowolnie.

[Migrena]

@aniat.

 

 

wspaniale uchwyciłaś  moment, w którym sztuka iluzji zaczyna dotykać czegoś znacznie poważniejszego niż tylko zabawy obrazem .

 

kuglarz z Twojego wiersza wygląda jak ktoś   kto testuje granice naszej percepcji .

 

pokazuje, jak łatwo podsypać umysł piórami zachwytu i przykryc nimi to, co wyraźne.

 

 bardzo dobry, inteligentnie zbudowany wiersz .

 

pozdrawiam :)

 

 

[aniat.]

@Berenika97

Dziękuję za tak uważne odczytanie. Rzeczywiście w tym kuglarzu można zobaczyć mechanizmy współczesnego świata — bo chyba właśnie najbardziej niepokojące jest to, że nikt nie odbiera nam twarzy siłą. Oddajemy ją sami, często nawet tego nie zauważając. Pozdrawiam.

@Migrena

Dziękuję za odczytanie. Myślę, że najłatwiej manipulować nie strachem, lecz zachwytem. Strach budzi czujność, zachwyt ją usypia. Pozdrawiam.

[Migrena]

@aniat.

 

manupulacja zachwytem to wyższa szkoła psychologicznej jazdy.

 

strach jest jednak głębiej zakorzeniony w strukturach naszych umysłów.

 

w samym ciele migdałowatym 

 

gdyby nasi przodkowie nie mieli wyżej umiejscowionego strachu to zachwyt doprowadził by raz dwa do ich wyginiecia.

 

ale sam zachwyt......w grach psychologicznych czlowieka z życiem..... czasem wiedzie nas na manowce.

 

ale czasem w piękny świat w którym strach staje się tylko tłem.

 

ale w sumie.....żyje się tylko raz :)

 

miłe pozdrowienia :)

 

[Whisper of loves rain]

To utwór, który zostawia czytelnika z niepokojącym pytaniem: ile z tego, co widzimy, jest jeszcze prawdą.

[aniat.]

@Whisper of loves rain

Dziękuję. Być może najbardziej niepokojące jest nie to, że ktoś nas oszukuje, lecz że chcemy wierzyć w iluzję.

@Whisper of loves rain @Migrena

Dziękuję za odczytanie. Myślę, że najłatwiej manipulować nie strachem, lecz zachwytem. Strach budzi czujność, zachwyt ją usypia. Pozdrawiam.

[huzarc]

@aniat. Kuglarstwo stało się znakiem tych czasów, ich smutnym wektorem i podsumowaniem. Celny wiersz.

[aniat.]

@huzarc Dziękuję.

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

[wiedźma]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Odniosłam to same wrażenie . Nic dodać,  nic ująć . Pozdrawiam. 

[aniat.]

@wiedźma Dziękuję.

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

[Proszalny]

Ludzie potrzebują kuglarzy. Odrobiny magii, która pozwoli uwierzyć, że nie jesteśmy stworzeni z szarości.

[aniat.]

@Proszalny

Masz rację — bardzo trafnie to odczytałeś.

Ten wiersz rzeczywiście można czytać na dwa sposoby, ale Ty uchwyciłeś tę warstwę, która była mi najbliższa, kiedy go pisałam.

 

O tym myślałam pisząc ten wiersz — o potrzebie odrobiny magii, nawet jeśli gdzieś głęboko wiemy, że to tylko iluzja i że jest ona czasami niebezpieczna. 

Dziękuję Ci za to spojrzenie.