coś poszło nie tak

[Gość vioara stelelor]

nigdy moje wiersze nie będą

takie jak chcesz

 

przez cały dzień składam

i dopasowuję słowa

z uśmiechem niczego jeszcze nieświadomym

żeby pomieściły

przyniosły

otuliły

 

wciąż nie potrafię dobrać

właściwego rozmiaru

 

a kwiaty i światła

niczego nie rozjaśniają

 

nie wiem

co lepiej odłożyć

na półkę

 

pióro czy serce

[APM]

@vioara stelelor Mnie się pdodoba, pisz prosze dalej! Wiersz jak najbardziej udany, o rozterkach twórcy, dla którego jego własne dzieła to ciągle za mało, ciągle niedoskonałe. A może przez to są własnie doskonałe.

[Gość vioara stelelor]

@APMWszystko zawsze można zrobić lepiej :)

Dzięki :)

[APM]

@vioara stelelor czasem mniej jest lepiej i można przedobrzyć niechcący. Tak zdarza się malarzom, tak powstają czarne dziury ;). Jutro popatrzysz już inaczej na ten wiersz. 

[Gość vioara stelelor]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Dziękuję. Cenne spostrzeżenie. :)

[Alicja_Wysocka]

@vioara stelelor U Ciebie każde słowo jest żywe i pulsuje i jak złapiesz za to jedno,

to wszystko drży w Tobie.

Absolutnie niczego nie odkładaj, na żadną półkę.

Nie zostawiaj niczego w cieniu – serce pisze razem z piórem i wszystko jest na swoim miejscu. Twoje pióro i serce prowadzą każdy wers idealnie.

Tak to widzę i czuję, Duszko :)

[Gość vioara stelelor]

@Alicja_WysockaDziękuję :)

[andrew]

@vioara stelelor

...

myśl pojawia 

się nagle 

zaczynając pisać 

przenosimy się 

w nieznany 

piękny świat 

myśli i obrazów 

który jest 

pokazywany 

błyskawicznie 

 

fajnie w nim 

przebywać 

 

więc…

...

Pozdrawiam serdecznie

Miłego dnia 

 

[Myszolak]

@vioara stelelor Twój wiersz, choć z pozoru nieskomplikowany, można odczytać różnie, więc go rozpisałam i ja to widzę tak:

Nigdy nie spełnię twoich oczekiwań, czytelniku, choć bardzo się staram. Z nawiną radością 
piszę moje wiersze, wylewam to co we mnie siedzi i to mi pomaga. Jednak chyba nie potrafię ich pisać w
takiej formie, która byłaby idealna dla ciebie. A bardzo chcę. Mogę skracać i obierać

moje zdania w najpiękniejsze metafory, ale boję się, że gdzieś po drodze zgubie w tym siebie. 
A przecież gdy zrezygnuje ze spontaniczności i impulsu emocji, wiersz przestanie być autentyczny.  
Nie wiem co ważniejsze, pisanie dla efektu, czy dla prawdziwości. 

 

Niezależnie od tego jak bardzo utożsamiasz się z własnym tekstem, powiem - ja bardzo lubię twoje wiersze, wyczekuje ich :) Jeśli są pisane od serca, a wydaje mi się, że są, to niczego im nie brakuje. 

Pozdrawiam serdecznie 

[Łukasz Jurczyk]

@vioara stelelor Bóle porodowe twórcy. Każdy chyba przez to przechodzi :)

 

 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

 

Niczego nie odkładaj :)

 

Pozdrawiam

[huzarc]

@vioara stelelor

Wiersz, który w kilku wersach mówi o samym akcie pisania i o napięciu między sztuką a emocją, o bezradności poety wobec języka i o wyborze między doskonałością formy a prawdą emocji.

[marzipan]

@vioara stelelor Nie widzę tu metapoezji, ale wyznanie niewystarczalności wobec jednej konkretnej osoby. Podmiot - poeta - uznaje, że cokolwiek by nie napisał, nie zrobi na adresacie takiego wrażenia, jakie miał w zamierzeniu. W trzech ostatnich utworach Autora dostrzegam jedną oś (wciąż zbieram się do napisania paru słów do "Uwolnienia", ale to...  skomplikowane). Kojarzę bohatera Twoich wierszy w stanie permanentnej projekcji i idealizacji. Od "Uwolnienia", przez "exegi monumentum" do tutejszego "coś poszło nie tak" coś uległo zmianie. Peel dokonuje ekspozycji własnej niepewności, obaw, niemocy. Nareszcie.

 

Dla podmiotu mam pewną sugestię. Nie tylko twórca staje się pomnikiem w napisanym wierszu. Jego adresat, inspiracja... również. Paradoksalnie im piękniej poeta o kimś pisze, im wyżej go stawia, tym bardziej umieszcza go poza granice osiągalności.

 

"Pióro czy serce?" - absolutnie źle postawione pytanie. Jedno i drugie jest integralną częścią podmiotu.

[lavlla nisu]

Bardzo delikatny, osobisty wiersz - brzmi jak poetycka wiwisekcja... 

[Jacek_Suchowicz]

@vioara stelelor

 

takie jak chcesz to to nie będą

lecz takie jak ja chcę powstaną

pióro przelewa moje wnętrze

na papier - przez atrament

 

nie zawsze odda to co pragnę 

bo złośnik nastrój stale miesza

wspomnienia pragną coś zagarnąć

doleją - smutku ekstrakt

 

Pozdrawiam

[lena2_]

Świetny:):) serdecznosci:)

[Tectosmith]

@vioara stelelor
Bardzo szczery wiersz o zmaganiu się ze słowem i oczekiwaniami. Podoba mi się obraz dopasowywania słów, które mają pomieścić emocje, a wciąż nie mają właściwego rozmiaru. Puenta z piórem i sercem dobrze zamyka całość. 
Pozdrawiam serdecznie. 

[Czarek Płatak]

eee tam. Nie odkładać nic proszę.

Jedno wymaga drugiego

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.