wagon między stacjami

Migrena · 12 Marca

nocny pociąg
pełen ludzi
pełen cudzego zmęczenia
pełen milczących twarzy

siedzenia ocierają się o siebie
ramiona dotykają obcych ramion

i wtedy ty

wchodzisz
jakbyś była spóźniona
na coś bardzo ważnego

siadasz przy mnie

za blisko

twoje kolano rozsuwa moje
tak naturalnie
jakby to było najprostsze prawo ciała

pociąg rusza

metal zaczyna oddychać

koła
koła
koła

twoje oczy są ciemne
bezczelne
głodne jak noc za oknem

patrzysz na mnie tak
jak patrzy się na drzwi
które już dawno zostały otwarte

twoja dłoń spoczywa na moim udzie

spokojnie

jak zwierzę
które wie
że w tym lesie
nic nie jest zabronione

naprzeciwko kobieta udaje sen

mężczyzna czyta gazetę

chłopak w słuchawkach kiwa głową

a między nimi
między siedzeniami
między oddechami
pęka powietrze

twoje palce zaczynają mówić

powoli
uparcie
jak ogień
który znalazł szczelinę w drewnie

pociąg kołysze wagon
jak wielkie stalowe serce

twoje włosy dotykają mojej szyi

twój oddech jest gorący
za gorący jak na miejsce
gdzie ludzie siedzą prosto
i pilnują swoich granic

twoje usta są przy moim uchu

nie mówisz nic
bo nic nie trzeba

twoje ciało mówi wszystko

bezwstydnie

jakby cały wagon był tylko nocą
w której można zgubić własne imię

ktoś podnosi wzrok

ktoś nagle przestaje czytać

ale nikt nie reaguje
bo wszyscy czują
że przez ten wagon
przechodzi teraz
coś dzikiego
coś starego jak krew
coś co nagle
wyrwało się z klatki manier

twoje palce zaciskają się mocniej

pociąg przyspiesza

koła
koła
koła

a my

już nie jesteśmy ludźmi
tylko dwoma płomieniami
które zapomniały
że ogień
gdy zapala się w tłumie
powinien
przynajmniej
udawać wstyd

Edytowane 12 Marca przez Migrena (wyświetl historię edycji)

huzarc · 12 Marca

@Migrena

Wiersz jak pociąg, jak zderzenie świata uniformu reguł ze światem instynktu, opisanym przez poetycki język wybuchu namiętności w przestrzeni publicznej. Nabrzmiałe wieloznacznością gesty ujawniają pierwotną, instynktowną naturę człowieka ukrytą pod warstwą społecznych reguł i manier, kamuflujących arcyludzką moc pożądania.

aniat. · 12 Marca

Świetnie czytało się ten wiersz, pociąg nadawał mu ton, a ja łapałam się na tym, że przebiegam po wersach co raz szybciej. I te uczucia…, które znajduję, gdzieś między wspomnieniami.

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Alicja_Wysocka · 12 Marca

@Migrena Ten wiersz jest jak podglądanie czegoś, co dzieje się tylko w migawce nocy – między wagonami, między ludźmi, między oddechami. Świetnie uchwycone napięcie ciała i przestrzeni, gdzie granice przestają istnieć, a każdy dotyk i spojrzenie stają się językiem samej nocy.

Jest w tym dzikość, bezczelność i coś pierwotnego, co wciąga również czytelnika.

:)

APM · 12 Marca

@Migrena Przypominają mi się te czasy z zatłoczonymi pociągami. Osobowy 8 godzin do Warszawy. I kino w mojej głowie. Co tam się nie działo. Na korytarzach, w wagonach i w mojej głwoie. Dziekuję za piękny opis i możlwiośc powrotu do tamtych czasów.

Berenika97 · 12 Marca

@Migrena

Wiersz jest niezwykle zmysłowy, duszny i pełen świetnie zbudowanego napięcia.

Opowiada o nagłym, pierwotnym pożądaniu, które wybucha w najbardziej prozaicznym i uregulowanym miejscu - w przestrzeni publicznej.

Budujesz genialny kontrast między stłoczoną, obojętną przestrzenią pociągu (ludzie, którzy „pilnują swoich granic”), a brutalnym, bezwstydnym przełamaniem tej strefy komfortu. Kobieta z wiersza ignoruje konwenanse („klatka manier”). Przeobraża przedział w miejsce, gdzie zasady społeczne przestają istnieć.

Wykorzystujesz ruch pociągu do budowania rytmu wiersza i eskalacji napięcia. Maszyna i ludzkie ciało zlewają się w jedno, potęgując uczucie nieuchronności.

Bohaterowie stopniowo tracą swoje ludzkie, cywilizowane cechy na rzecz czystego instynktu, a pożądanie zostaje określone jako „coś starego jak krew”. To powrót do natury w samym środku cywilizacji.

A inni pasażerowie tworzą tło, na którym ten akt bezwstydu wybrzmiewa najmocniej.

Czuć tu prawdziwy ogień i bunt przeciwko konwenansom. Fantastyczny!

violetta · 12 Marca

Dokąd pan jedzie?:)

Migrena · 12 Marca

@huzarc

dzieki serdeczne za ciekawy, jak zwykle komentarz.

@aniat.

osobista ksiega wspomnień :)

bywa, że to najwspanialsza księga świata :)

bardzo dziękuję :)

@Alicja_Wysocka

Alu.

dziękuję pięknie za apetyczny komentarz.

pozdrawiam :)

@APM

tamte czasy - czasem trudne i bezlitosne, czasem cudownie szalone.

ale dzieciństwo i młodosć:)

nie da się tego odkupić.......

bardzo dziękuję :)

@Berenika97

Bereniko.

Twoja analiza piękna i powabna.

Twoje slowa przemiłe i urocze.

bardzo Ci dziękuję :)

to piękne co robisz :)

@violetta

do domu proszę Pani.

po prostu do domu.

dziękuję :)

Edytowane 12 Marca przez Migrena (wyświetl historię edycji)

violetta · 12 Marca

@Migrena też chciałabym do domu, nie mam swojego domu:)

aniat. · 13 Marca

@violetta „Tam dom Twój, gdzie serce Twoje…”, pozdrawiam

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

13 Marca

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

zmysłowość zostaje przeprojektowana na przedmioty martwe, które rezonują z wewnętrznym ogniem, jakby przestały istnieć granice między światem emocji, a światem rzeczy.

To moment, w którym język przekształca się w ruch i dźwięk.

Podoba mi się unikalna równoległość.

Płynne przechodzenie od interakcji między kochankami, do dynamiki otoczenia, do tego, co dzieje się na zewnątrz i nie tylko tworzy nastrój, ale współuczestniczy.

Granica komfortu, bardzo ważna w relacjach społecznych, zestawiona tu zostaje z namiętnością, która - ex definitione - jest bezgraniczna.

Celna, precyzyjna metafora.

Noc - otulająca przestrzeń, nowy kontekst i nowe tło.

Zgubienie własnego imienia - symbolizuje totalne zatracenie się, rozpłynięcie tożsamości w miłosnym arché.

Zew natury, instynkt, a jednocześnie - wieczność.

Krew - od zawsze kojarzy się z miłością, bo jest gorąca i żywa.

A do diabła z konwenansami! ;)

Migrena · 13 Marca

@KOBIETA

dziękuję Dominiko :)

@aniat.

o tak !

serce - dom.

uniwersalna mądrość.

to stan umysłu.

dziękuję Aniat :)

Edytowane 13 Marca przez Migrena (wyświetl historię edycji)

Migrena · 13 Marca

@vioara stelelor

do diabła z konwenansami !

świetnie wyłapałaś puls tekstu i jego ruch.

Twoja analiza rezonuje ogniem i rozumem jednocześnie.

cieszę się, że tak pieknie to opisałaś, intelektualnie i dziko, brawo.

to ja pięknie dziękuję :)

Christine · 14 Marca

@Migrena

Ależ podoba mi się ten wiersz!

Tu jest świetnie zbudowane napięcie między przestrzeni publicznej a nagłą, niemal drapieżną intymnością. Rytm pociągu („koła, koła, koła”) dobrze wzmacnia puls tekstu, a kulminacja – obraz dwóch płomieni w tłumie – trafnie pokazuje moment, w którym instynkt nie liczy się z niczym. :) Genialny!