exegi monumentum. poeta na piedestale

[vioara stelelor]

nigdy nie chciałem dla siebie cokołów

nie chcę być próżnym odlewem człowieka

który ma za zadanie olśniewać

i przed którym składa się hołdy

 

posąg odbija słońce

i nie może się nim nacieszyć

ani rozkwitnąć

w czułym delikatnym świetle

kruszec zachwytu lśni dumnie

i bezużytecznie

cóż mi po wielkości i pokłonach

także nocą gdy samotność mnie chłoszcze

 

ramiona ze spiżu

nikogo nie ogrzeją

nie przygarną

 

w nieruchomych włosach

nie rozigra się wiatr

 

przeklęte exegi monumentum

jak wieczna próba

ile zniosę

 

zamiast być bogiem słów

wolę nieść na ustach

słowa gorące

i zamiast trwać tylko

dla czci która mnie nie dotyka

wolałbym nie napisać ani jednej strofy

 

ale

miłować prawdziwie

do krwi ostatniej

miłować bezgranicznie

zasypiać gołębiem na twojej piersi

i kiedyś umrzeć

tak

umrzeć kochanym

 

 

[Migrena]

@vioara stelelor

 

tym wierszem wiesz świetnie, że  nieśmiertelność to pułapka.

 

cokolwiek trwale stoi, nie czuje wiatru
nie ogrzeje, nie przytuli, nie pokocha.

 

ale pytasz : po co sława jeśli nie dotyka życia
wybiera ciało, krew, oddech, obecnosć.

miłość jako prawdziwa ontologia .

życie zamiast monumentu !

 

umrzeć kochanym - oto najwyższa mądrosć.

 

 

i ja się z tym zgadzam.

 

to cholernie ciekawy wiersz.

 

a Ty Horacy ?

 

wolisz spiż niż milość !

 

biedaku.

 

 

 

 

[andrew]

@vioara stelelor

...

a ja

ja chcialbym

stać na cokole

wychwalać

nie tylko imię twoje

chciałbym

do uczuć

być powodem

uśmiechem dzielić

się z narodem

do szczęścia

być powodem 

...

Nie piszę do rymu,ale trochę się  wysiliłem do Twojego mądrego wiersza. 

 

Pozdrawiam serdecznie 

Miłego dnia 

Edytowane 9 godzin temu przez andrew (wyświetl historię edycji)

[Alicja_Wysocka]

@vioara stelelor

 

Twój wiersz dotyka mnie jak cichy wiatr w porannych liściach – delikatnie, a jednak zostawia ślad w sercu. W nim jest prawda, bliskość i ta niezwykła siła, która sprawia, że każde słowo drży swoim znaczeniem.

Czytając, czuję w sobie pieśń, której nie potrafię ułożyć w słowa, a jednak brzmi naprawdę.

Dziękuję Ci, że mogę w niej być obecna, że Twoje słowa tak mocno poruszają i mnie,

i innych, którzy je czytają.

[Myszolak]

@vioara stelelor Myślę, że wielu poetów by się pod tym podpisało. Świetny wiersz. 

[Berenika97]

@vioara stelelor

 

Ten wiersz to niezwykle poruszający i głęboko humanistyczny i piękny manifest.

 

Najważniejszym punktem odniesienia w wierszu jest bezpośrednio przywołane „exegi monumentum” (wybudowałem pomnik) z pieśni Horacego. Tutaj podmiot liryczny nazywa ten pomnik „przeklętym”. Sława nie jest nagrodą, lecz formą kary i samotności. Poeta nie chce być „pomnikiem trwalszym niż ze spiżu”, bo spiż jest zimny i martwy.

Wiersz genialnie buduje napięcie poprzez zestawienie dwóch światów:

Świat sławy - „próżny odlew”, „posąg”, „kruszec”, „ramiona ze spiżu”, „nieruchome włosy”. Te elementy jedynie odbijają światło, ale same w sobie są puste i bezużyteczne.

Świat natury i miłości (żywy i ciepły)- „rozkwitnąć”, „czułe światło”, „wiatr”, „słowa gorące”, „krew”.

 

Posąg nie czuje wiatru ani słońca, a jego spiżowe ramiona nie potrafią nikogo przytulić ani ogrzać. 

Podmiot liryczny wyznaje dramatyczną prawdę o byciu wielkim twórcą - hołdy i pokłony tłumów nie mają żadnego znaczenia w zderzeniu z osobistym cierpieniem. Stawanie się „bogiem słów” odczłowiecza.

Najważniejsze są ostatnie strofy. Podmiot liryczny jest gotów zapłacić najwyższą artystyczną cenę -„nie napisać ani jednej strofy” - w zamian za możliwość odczuwania. Woli być śmiertelnym, zwykłym człowiekiem, który kocha „bezgranicznie” i ostatecznie umiera, niż wiecznym, ale niekochanym pomnikiem. Śmierć w miłości („umrzeć kochanym”) zostaje tu wyniesiona ponad artystyczną nieśmiertelność.

 

Tekst przypomina bardzo intymne, ciche wyznanie, strumień myśli płynący prosto z serca.

[Jacek_Suchowicz]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

celne

 

przypomina się ksiądz Twardowski:

 

"Nie bądź pewny że czas masz bo pewność niepewna
zabiera nam wrażliwość tak jak każde szczęście
przychodzi jednocześnie jak patos i humor
jak dwie namiętności wciąż słabsze od jednej
tak szybko stąd odchodzą jak drozd milkną w lipcu
jak dźwięk trochę niezgrabny lub jak suchy ukłon
żeby widzieć naprawdę zamykają oczy
chociaż większym ryzykiem rodzić się niż umrzeć
kochamy wciąż za mało i stale za późno"

 

fragment "Spieszmy się kochać ludzi"

 

POzdrawiam

[Nata_Kruk]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

... cudownie ten wiersz płynie. Bardzo dojrzała i przemyślana treść. Piękna forma.

Pozdrawiam, Vioara.

[marzipan]

@vioara stelelor Jest w tym pewna... przewrotność? Autorka pisze wiersz, w którym podmiot - "poeta" - uznaje piedestał za przekleństwo swego życia - po czym... wstawia go na forum, na którym utwór ów zbiera oklaski :D

 

Próżność to zarówno pięta achillesowa jak i siła napędowa każdego człowieka, zwłaszcza artysty - choć nikt nie jest tak łasy na słowa uznania jak poeta. No... może poza jego krytykiem?

 

Absolutnie nie jest to przytyk, wręcz przeciwnie - treść wiersza (i jego zamieszczenie na forum) dobitnie obnaża paradoks natury ludzkiej i koegzystencję sprzeczności w niej ukonstytuowanej. W tym kontekście ostatnia strofa nabiera tragicznego wręcz wydźwięku:

 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Te słowa to tak bezradna kapitulacja. Zastanawiam się jednak, czy dla peela nie jest za późno?

 

Choć przypominam sobie, że posągowi Szczęśliwego Księcia pękło ołowiane serce, bo - jak się okazało - był zdolny do miłości. Ten wiersz silniej przywołuje mi właśnie Wilde'a niż Horacego... "Objawić sztukę, ukrywać artystę - oto cel sztuki." - a ostatecznie sztuka okazuje się być punktem "wyjścia", nie "wejścia". 

 

Słowa uznania dla @Berenika97 - świetna analiza. Prawie nic nie zostało mi do napisania... :D