exegi monumentum. poeta na piedestale

[vioara stelelor]

nigdy nie chciałem dla siebie cokołów

nie chcę być próżnym odlewem człowieka

który ma za zadanie olśniewać

i przed którym składa się hołdy

 

posąg odbija słońce

i nie może się nim nacieszyć

ani rozkwitnąć

w czułym delikatnym świetle

kruszec zachwytu lśni dumnie

i bezużytecznie

cóż mi po wielkości i pokłonach

także nocą gdy samotność mnie chłoszcze

 

ramiona ze spiżu

nikogo nie ogrzeją

nie przygarną

 

w nieruchomych włosach

nie rozigra się wiatr

 

przeklęte exegi monumentum

jak wieczna próba

ile zniosę

 

zamiast być bogiem słów

wolę nieść na ustach

słowa gorące

i zamiast trwać tylko

dla czci która mnie nie dotyka

wolałbym nie napisać ani jednej strofy

 

ale

miłować prawdziwie

do krwi ostatniej

miłować bezgranicznie

zasypiać gołębiem na twojej piersi

i kiedyś umrzeć

tak

umrzeć kochanym

 

 

[Migrena]

@vioara stelelor

 

tym wierszem wiesz świetnie, że  nieśmiertelność to pułapka.

 

cokolwiek trwale stoi, nie czuje wiatru
nie ogrzeje, nie przytuli, nie pokocha.

 

ale pytasz : po co sława jeśli nie dotyka życia
wybiera ciało, krew, oddech, obecnosć.

miłość jako prawdziwa ontologia .

życie zamiast monumentu !

 

umrzeć kochanym - oto najwyższa mądrosć.

 

 

i ja się z tym zgadzam.

 

to cholernie ciekawy wiersz.

 

a Ty Horacy ?

 

wolisz spiż niż milość !

 

biedaku.

 

 

 

 

[andrew]

@vioara stelelor

...

a ja

ja chcialbym

stać na cokole

wychwalać

nie tylko imię twoje

chciałbym

do uczuć

być powodem

uśmiechem dzielić

się z narodem

do szczęścia

być powodem 

...

Nie piszę do rymu,ale trochę się  wysiliłem do Twojego mądrego wiersza. 

 

Pozdrawiam serdecznie 

Miłego dnia 

Edytowane 8 godzin temu przez andrew (wyświetl historię edycji)

[Alicja_Wysocka]

@vioara stelelor

 

Twój wiersz dotyka mnie jak cichy wiatr w porannych liściach – delikatnie, a jednak zostawia ślad w sercu. W nim jest prawda, bliskość i ta niezwykła siła, która sprawia, że każde słowo drży swoim znaczeniem.

Czytając, czuję w sobie pieśń, której nie potrafię ułożyć w słowa, a jednak brzmi naprawdę.

Dziękuję Ci, że mogę w niej być obecna, że Twoje słowa tak mocno poruszają i mnie,

i innych, którzy je czytają.

[Myszolak]

@vioara stelelor Myślę, że wielu poetów by się pod tym podpisało. Świetny wiersz. 

[Berenika97]

@vioara stelelor

 

Ten wiersz to niezwykle poruszający i głęboko humanistyczny i piękny manifest.

 

Najważniejszym punktem odniesienia w wierszu jest bezpośrednio przywołane „exegi monumentum” (wybudowałem pomnik) z pieśni Horacego. Tutaj podmiot liryczny nazywa ten pomnik „przeklętym”. Sława nie jest nagrodą, lecz formą kary i samotności. Poeta nie chce być „pomnikiem trwalszym niż ze spiżu”, bo spiż jest zimny i martwy.

Wiersz genialnie buduje napięcie poprzez zestawienie dwóch światów:

Świat sławy - „próżny odlew”, „posąg”, „kruszec”, „ramiona ze spiżu”, „nieruchome włosy”. Te elementy jedynie odbijają światło, ale same w sobie są puste i bezużyteczne.

Świat natury i miłości (żywy i ciepły)- „rozkwitnąć”, „czułe światło”, „wiatr”, „słowa gorące”, „krew”.

 

Posąg nie czuje wiatru ani słońca, a jego spiżowe ramiona nie potrafią nikogo przytulić ani ogrzać. 

Podmiot liryczny wyznaje dramatyczną prawdę o byciu wielkim twórcą - hołdy i pokłony tłumów nie mają żadnego znaczenia w zderzeniu z osobistym cierpieniem. Stawanie się „bogiem słów” odczłowiecza.

Najważniejsze są ostatnie strofy. Podmiot liryczny jest gotów zapłacić najwyższą artystyczną cenę -„nie napisać ani jednej strofy” - w zamian za możliwość odczuwania. Woli być śmiertelnym, zwykłym człowiekiem, który kocha „bezgranicznie” i ostatecznie umiera, niż wiecznym, ale niekochanym pomnikiem. Śmierć w miłości („umrzeć kochanym”) zostaje tu wyniesiona ponad artystyczną nieśmiertelność.

 

Tekst przypomina bardzo intymne, ciche wyznanie, strumień myśli płynący prosto z serca.

[Jacek_Suchowicz]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

celne

 

przypomina się ksiądz Twardowski:

 

"Nie bądź pewny że czas masz bo pewność niepewna
zabiera nam wrażliwość tak jak każde szczęście
przychodzi jednocześnie jak patos i humor
jak dwie namiętności wciąż słabsze od jednej
tak szybko stąd odchodzą jak drozd milkną w lipcu
jak dźwięk trochę niezgrabny lub jak suchy ukłon
żeby widzieć naprawdę zamykają oczy
chociaż większym ryzykiem rodzić się niż umrzeć
kochamy wciąż za mało i stale za późno"

 

fragment "Spieszmy się kochać ludzi"

 

POzdrawiam

[Nata_Kruk]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

... cudownie ten wiersz płynie. Bardzo dojrzała i przemyślana treść. Piękna forma.

Pozdrawiam, Vioara.