Padlinożercy - Uczucie do marności

[Simon Tracy]

"Wiersz jest najpiękniejszą formą,

późniejszego gnicia"

 

Użyj wobec mnie serca
a Cię wyśmieję i obrócę w niewolnika.
Użyj wobec mnie siły 
a Cię zabiję i będę drwił z Twej głupoty.
Użyj wobec mnie języka romantyków
a Ci go utnę i wsadzę do gardła.
Lecz gdy pokażesz mi 
w trakcie wiosennego spaceru 
z dala od zgiełku cywilizacji,
padlinę sczerniałą zgnilizną,
much i czerwi otoczoną,
krwawym wirem.
Bielejącą czystością rozprutych,
od gazów rozkładu kości.
Cuchnącą słodkim

afrodyzjakiem śmierci,
porzuconą pod mostkiem drewnianym,
w trzcinie strugi leniwej.
Wtedy Cię schwycę w ramiona 
i podrzucę w niebiosa błękitne 
nad ziemi skalanej połacią.
I ucałuję gorąco 
Twe pełne nektaru życia usta,
którymi dusza pewnego dnia, 
ku bramom zaświatów wyruszy.
I wypowiem z radością te słowa,
żeś mi szczęściem

największym i lubym.
Połowicą bliźniaczą, pośród plemienia ślepego, ludzkiego wybrana.
Twarda jak trumna.
Zimna jak onyksowy nagrobek.
Z duszą straconą dla świata,
lecz dla mnie świętą, dziękczynną.
Pójdę z Tobą ku śmierci,
co wszędzie wokół króluje.
I pisać chociaż spróbuję
o sztuce,

która też na kartkach tych zgnije.
Szczeźnie jak my zapomniana,
w czerni anonimowego grobu.
Rozłożeni przez larwy i muchy,
złączeni w uczuciu wiecznym
do wzdętej od gazów rozkładu,
słodkiej, jedynej marności.

 

[Alicja_Wysocka]

@Simon Tracy Twój wiersz jest mocny i szokujący – odrażający, a jednocześnie. Łączy ekstazę życia z nieuniknionym gniciem, pokazując miłość i śmierć w najbardziej surowej formie.

Sorry, nie dla mnie.

 

[Simon Tracy]

@Alicja_Wysocka I na tym mi zależy.

By spełniał wszystkie przymioty jakie wymieniłaś a dodatkowo sortował grono czytelnicze.

Mimo wszystko dziękuję za przeczytanie i komentarz.

 

[Berenika97]

@Simon Tracy

 

To tekst, który odrzuca wszelką sentymentalność na rzecz brutalnej prawdy o przemijaniu. Miłość nie w kwiatach i obietnicach, ale w akceptacji rozkładu, w zdolności patrzenia razem na padlinę i rozumienia, że to także my.

"Twarda jak trumna, zimna jak onyksowy nagrobek" - to nie obelga, to komplement dla kogoś, kto nie ucieka od prawdy. Baudelaire'owska estetyka gnicia spotyka się tu z egzystencjalną czułością - odnaleźć bliźniaczą duszę nie w iluzjach, ale w zdolności do patrzenia śmierci w oczy. Mocne, prowokacyjne, niepokojące, nieprzyjemne w odbiorze.

[Christine]

@Simon Tracy

 

Rzadko spotyka się tak konsekwentnie antyromantyczną deklarację miłości. Odrzucenie serca, siły, języka romantyków - a potem to nieoczekiwane -"schwycę w ramiona i podrzucę w niebiosa".

Czyli to miłość oczyszczona z kłamstw, miłość dwojga ludzi, którzy widzą świat takim, jakim jest- cuchnącym, gnijącym, przemijalnym. I w tej świadomości znajdują bliskość głębszą niż wszystkie słodkie słowa.

Okropne i fascynujące.:)