constans

[vioara stelelor]

Ty nauczysz mnie śpiewać tak, jakby nikt nie słuchał, tańczyć tak, jakby nikt nie patrzył i kochać tak, jakby nikt mnie nigdy nie zranił.

E. Henry

 

będę trwaniem przy tobie

niedostrzegalnym

niczym ciepło którego nie czujesz

bo temperatura jest dokładnie

taka jak trzeba

 

każdy dzień rozpoczynam

dla nowych starań

i nowych kwitnień

 

niech składają się samoistnie w przyszłość

w historię bez granic w czasie

 

kiedyś co wieczór

sen innym kwiatem zakwitał w mojej dłoni

dziś wspomnienie zapachu

skrapla się w kąciku oka

ale kocham cię jeszcze bardziej

 

nie chcę pozostawić po sobie

zranień ani miejsc bez światła

 

wszystkie popełnione błędy

są pewniejszą rękojmią wierności

niż przysięgi na śmierć i życie

 

 

 

[viola arvensis]

@vioara stelelor

 

Niezwykły, czuły utwór.

Liryka jaką trudno spotkać we współczesnych wierszach.

Widać sensytywność - czarujesz :)

[violetta]

@vioara stelelor opiekuńczość wielka:)

[vioara stelelor]

@viola arvensisBardzo dziękuję za ciepłe słowo :)

 

@violetta Między innymi :) dziękuję :)

[Alicja_Wysocka]

@vioara stelelor

Twój „constans” ma w sobie coś bardzo cichego i bardzo prawdziwego.
To taki rodzaj obecności, który nie woła - a zostaje.

Najbardziej zatrzymał mnie obraz ciepła dokładnie takiego jak trzeba
i ta przemiana od kwitnienia do kropli w kąciku oka.

Zostawiłaś w nim dużo ciepła takiego, które działa po cichu.
Dużo w tym dojrzałości i uważności.

Pięknie piszesz.

 

(sorry, jaki przeraźliwie małe są moje słowa)

[vioara stelelor]

@Alicja_Wysocka

 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Być może przez całe życie będę szukała wiersza, w którym to będzie jedno i to samo.

 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.