Pergamin

[Berenika97]

długa noc

rozciąga się we mnie

aż gubię godziny

i własne ciało

leżysz obok

twoja obecność wyznacza

granice mroku

myśli przestają

rwać się i plątać

noc trwa dalej -

miękka, głęboka

powietrze krąży

między nami a ciszą

nad ranem

woskowy blask

wycieka ze szczelin

w sklepieniu

odsłaniając prawdę

o nas dwojgu

twoja skóra

to tylko stary pergamin

a pod moimi palcami

zamiast rytmu serca

szumi jedynie piach

i suchy liść

mrok wcale nas nie puścił -

to ja stałam się

jego jedynym domem

a ty jesteś tylko echem

które uwięziłam

pod pękniętym spojrzeniem

zostaję w tym martwym bezruchu

czekając, aż kurz całkowicie

nas przykryje

 

[Lenore Grey]

@Berenika97 jak zwykle piękny i inspirujący.

Cudowna jest twoja poezja, Bereniko

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

[Berenika97]

@Lenore Grey

 

Bardzo dziękuję!  To moje "pierwsze kroki". :)  Pozdrawiam. 

[Migrena]

@Berenika97

 

refleksja o tym, że życie i bliskość są ulotne, a czas  nieprzerwanym echem pustki.

 

ciemna kaplica........w której każdy cień ma swoją wagę.

 

w tej nocnej ciszy, gdzie mrok staje się domem, a ciało  pergaminem pamięci, ukazujesz nam nieuchronność przemijania i iluzję obecnosci.

 

to opowiesć   o tym, jak bliskość bywa zarówno utrwaleniem, jak i uwięzieniem !!!

 

mistrzowsko prowadzisz nas  między światłem a kurzem, między echem a pustką  .

 

 

przepiękny to jest wiersz Nika.

 

poetyckie - ku gwiazdom co niebo złocą sobą.

 

wszystko Nika wiesz :)

 

 

 

 

[Alicja_Wysocka]

@Berenika97 To jest wiersz o miłości (albo relacji), która formalnie jeszcze istnieje, ale wewnętrznie już obumarła. Nie tyle o nostalgii za przeszłością, ile o momencie bolesnego rozpoznania, że to, co było żywe, stało się zapisem - właśnie jak pergamin.

Dopasowana metafora do pergaminu.

Jest jeszcze  jest fizyczna obecność, porządek, ukojenie. Ale to jest cisza… podejrzanie gładka.

[[email protected]]

@Berenika97 Pergamin i rylec,
                          cycuszki i tylec?

Miłego dnia.

[iwonaroma]

Jak zwykle - prima sort.

To też może być o umieraniu dwojga bardzo starych ludzi, złączonych jeszcze ale już na rozdrożu śmierci.

 

 

Ustawiam się w kolejce po tomik :) Warto by Twoja poezja wypłynęła na szersze wody.

Choć jeśli Ci cieplutko tylko w naszym tu kąciku - to oczywiście jest też taka opcja :)

[Łukasz Jurczyk]

@Berenika97 To co zaczyna się jak intymny liryk o bliskości, która koi lęk, w połowie gwałtownie skręca w stronę niemal gotyckiego nihilizmu. Nie dajesz nadziei na poranek :)

 

Bardzo nastrojowy wiersz!!!

 

Pozdrawiam

[MIROSŁAW C.]

@Berenika97

Przedni atrament pływa w Pani kałamarzu.

No i

są wiersze :)

 

 

 

[viola arvensis]

@Berenika97 widać wielką świadomość i uważność w tym wierszu. Dużo przekazujesz w niewielu wersach.

Wiersz ma głębię, drugie i trzecie dno.

 

Pięknie i niezwykle - jak zwykle :)

[Gość vioara stelelor]

@Berenika97

Ja ten wiersz odebrałam, jako wiersz o obecności kogoś, kto już odszedł na zawsze.

W powiązaniu z tagiem "gotyk" - wydaje mi się to słusznym kierunkiem.

Nocą można wyczuć bliskość - rzeczywistą na wiele różnych sposobów.

Bliskość w pamięci, we wspomnieniu, które staje się realne jedynie w mroku.

Poranek przynosi prawdę - odkrycie, że ta historia jest już tylko zapiskiem na dnie serca.

Niewykluczone, że chodzi także o jakąś obecność metafizyczną, astralną - duch, powracający na ziemię, aby połączyć się z ukochaną?

To trwanie, poza kręgiem życia i śmierci, jest możliwe tylko jeżeli ciemność sprawia, że wszystko jest nieostre, chaotyczne, nieuporządkowane. Wtedy zmysły wydają się wolne, nieskrępowane uporządkowaniem dnia. Można dowolnie kształtować, choćby w wyobraźni,  to, co się dzieje bez udziału światła.

Pomiędzy światem dnia i nocy płynie szeroko rozlewająca się rzeka, którą można nazwać bardzo różnie - tęsknotą, brakiem, świadomością przemijania, smutkiem...

Peelka patrzy w jej wody i szuka odbić, które konkretyzują się potem w samotności bezsennych godzin.

 

[Myszolak]

@Berenika97 Podoba mi się w twoim wierszu to przejście między dniem a nocą. Tylko w mroku relacja jeszcze jako tako wypełnia potrzeby i daje ukojenie. Poranek jest bezlitosny. Światło odsłania każdą wadę, oświetla uczucia, które już dawno się wypaliły. Skóra została porównana do pergaminu, a więc historia tej relacji już dawno się zakończyła, kartka jest już w pełni zapisana, iskra zgasła.

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

W mroku, jak to w mroku, mało widać. Tylko w nocy, na granicach snu, nie dostrzega się, że to, co ma się pod ręką, jest tylko starym zapisanym pergaminem. I tylko tam relacja działa, bo noc nie szuka wrażeń, a spokoju i wyciszenia.

 

 I mimo tego znużenia w świetle dnia, trudno odejść od takiej relacji, bo ona jest pewna, daje poczucie bezpieczeństwa, a sentyment i przywiązanie są na tyle silne, że łatwiej jest po prostu w nich odnaleźć cały sens. I dlatego podmiot "zostaję w tym martwym bezruchu czekając, aż kurz całkowicie nas przykryje"

[Marek.zak1]

To chyba o tym. Pozdrawiam serdecznie.

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

[andrew]

@Berenika97

...

oglądam myśli 

zmieniają się 

jak w kalejdoskopie

 

nie każdy czas

był snem

był

dziś

dziś jest ...

niepotrzebny sen

...

Pozdrawiam serdecznie

Miłego wieczoru 

[Berenika97]

@Migrena  Bardzo dziękuję!  

 

Dziękuję za te słowa - to dla mnie ważne, że tekst do ciebie dotarł w taki sposób. Twoje odczytanie otwiera w nim coś, czego sama nie do końca widziałam.

Serdecznie pozdrawiam. :) 

 

@Alicja_Wysocka

 

Bardzo dziękuję! 

Ta „podejrzanie gładka cisza"- to perfekcyjne rozpoznanie. Wiersz nie krzyczał "to o martwej relacji!", tylko pozwolił się w nią wsunąć jak w coś kojącego - i właśnie dlatego późniejsze odkrycie jest tak niszczące. 

 

Serdecznie pozdrawiam. :) 

@[email protected]

 

Bardzo dziękuję!  Gratuluję kreatywności.  Pozdrawiam. :) 

@iwonaroma

 

Bardzo dziękuję!  

Twoje odczytanie o granicy śmierci - tak, to też tam jest.

A co do tomiku... nie mam takowych ambicji. :)   Lubię ten kącik. :)  

Serdecznie pozdrawiam. :)

@Łukasz Jurczyk

 

Bardzo dziękuję! 

 

To prawda - zaczyna się jak ukojenie, a kończy jak epitafium. Czasem nadzieja to tylko odwlekanie rozpoznania. Dziękuję, że przeszedłeś ze mną tę drogę - od bliskości do kurzu.

Serdecznie pozdrawiam. :) 

@MIROSŁAW C.

 

Bardzo dziękuję! 

Dziękuję za te słowa. Póki atrament pływa w kałamarzu , wiersze będą. :)

 

Serdecznie pozdrawiam. :)

@viola arvensis

 

Bardzo dziękuję!

 

Dziękuję, że widzisz te warstwy - znaczy dla mnie bardzo dużo.

Serdecznie pozdrawiam. :) 

[Berenika97]

@vioara stelelor

 

Bardzo dziękuję! 

To piękne odczytanie - ta granica między nocą a porankiem jako granica między tym, co możliwe w mroku, a prawdą światła. Nie narzucałam jednej wersji, więc cieszę się, że tekst otworzył się dla Ciebie w ten sposób. Dziękuję za tak uważną lekturę i świetny komentarz.  

Serdecznie pozdrawiam. :)

@Myszolak

 

Bardzo dziękuję! 

 

To, co napisałaś o tym, że tylko w nocy relacja „jako tako wypełnia potrzeby", bo noc nie szuka wrażeń, a spokoju - to bardzo celne. I ten koniec o tym, dlaczego trudno odejść mimo znużenia... tak, właśnie o to chodziło. O bezruch, który jest wyborem, bo sentyment okazuje się silniejszy niż życie.  

 

Serdecznie pozdrawiam. :) 

@Marek.zak1

 

Bardzo dziękuję! 

Jesteś niesamowity! Ale dlaczego zniszczyli grobowiec? !!! 

Serdecznie pozdrawiam. :) 

@andrew

 

Bardzo dziękuję! 

 

sen bywa niepotrzebny

kiedy mrok stał się jedynym

co prawdziwe

 

Serdecznie pozdrawiam:) 

[Marek.zak1]

@Berenika97 Nie, to nie zniszczenie, a sławne odkrycie, bodajże w Turcji. Robi wrażenie, prawda? M

[Berenika97]

@KOBIETA @A.Between @beta_b   Serdecznie dziękuję! Pozdrawiam. :) 

@Marek.zak1

 

Robi bardzo duże wrażenie.  Wiem, że to nie znieszczenie, ale w moim wierszu miałam wyobrażenie takiego grobowca. :)))  

[Simon Tracy]

@Berenika97 Gotyk subtelnie symboliczny i niedosłowny.

Wiersz rozgrywający się między parą dawnej miłości w przestrzeni trumny i grobu.

Widać, że wiersz prowadzony delikatną kobiecą dłonią i myślą.

Mrok nie jest tu osaczający, groźny nie prowadzi do zguby.

Jest tłem nocy wiecznej.

Dla piękna śmierci i rozkładu 

ciał i miłości.

[Marek.zak1]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

To było moje pierwsze skojarzenie. Najpierw chciałem coś napisać, ale przypomniałem sobie to zdjęcie, które kiedyś sobie zapisałem, bo zrobiło na mnie takie wrażenie. Ktoś je opisał jako Romeo i Julia.   Może gdzieś Ci kiedyś mignęło i tkwiło w mózgowych zwojach pamięci. M.