Gdzie rdzewieją miecze: 40. Węzeł gordyjski

[Łukasz Jurczyk]

40. Węzeł gordyjski

(narrator: hypaspista)

 

1.

 

Jedno cięcie.
Tak łatwo rozdzielić
to, co nas wiąże.

 

2.

 

Ilu z nas chciało
tak przeciąć swoje losy,
a nie potrafiło.

 

3.

 

Gdyby miłość,
żal i pamięć
też miały włókna.

 

4.

 

Nie każdy węzeł
czeka na miecz.
Niektóre — na czas.

 

5.

 

Nie szukał drogi —
sam nią był.
Zrozumiałem to później.

 

6.

 

Tak rodzą się mity:
z pośpiechu,
który się udał.

 

7.

 

Od tej chwili
świat wydawał się prostszy.
Na krótko.

 

8.

 

Mówią, że węzeł
wiązał los Azji.
A kto zwiąże nas?

 

cdn.

[Christine]

@Łukasz Jurczyk

 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Zdanie, które rozbraja cały , wielki mit o słynnym węźle. A co by było, gdyby się nie udał?  :)  Ostatnie pytanie - bardzo refleksyjne, boli bardziej niż miecz.  Pięknie to napisałeś. Podziwiam. Pozdrawiam. :)

[Łukasz Jurczyk]

@Christine Bardzo dziękuję!!!

 

Gdyby się nie udało Aleksandrowi, to zapewne byśmy o tym się nie dowiedzieli :)

 

Lubiłem tę historię.
Jeszcze nie wiedziałem,
że kłamie.

 

Rozcinałem węzły.
Wracały
nocą.

 

Każdy dzień
zostawia
cienką nitkę.

 

Nie szukaj miecza.
Tu nie ma
co ciąć.

 

Pozdrawiam:)

[Christine]

@Łukasz Jurczyk

 

Bardzo dziękuję!  Do tej pory nie zastanawiałam się, ile w tej legendzie było prawdy. Cieszę się, że jesteś i piszesz tak wspaniałe teksty. :) Piękne są te mini.

 

Nie szukam miecza

codzienne splatam nitki

w warkocze życia

[Łukasz Jurczyk]

@Christine Piękne!!

[Christine]

@Łukasz Jurczyk

 

Dzięki! Miły jesteś. Ale trochę przesadzasz :)  Wykorzystałam Twój wiersz, a że mam długie włosy - warkocze mi przyszły na myśl.

[Łukasz Jurczyk]

@Christine Zamiast pełnych goryczy wersów ulepiłaś coś optymistycznego. To naprawę fajne :)

[Christine]

@Łukasz Jurczyk

 

Bardzo dziękuję!  Lubię lepić optymizm, z takich okruchów, które wynajduję w każdej chwili.:

[Łukasz Jurczyk]

@Christine To bardzo cenna umiejętność. Gdy poezja rozświetla barwy życia :)