Randka

[Berenika97]

Mieliśmy pić kawę,

taką, która zostawia

ślad na ustach.

Założyłam rubinową sukienkę,

zbyt cienką na ten wieczór.
i za czerwoną na samotność.

Mieliśmy oswajać chłód
kamiennych schodów nad rzeką,
żonglować nazwiskami artystów,
żeby czwartek nie był
tylko czwartkiem.

Miałam podać ci dłoń,
gdyby chodnik okazał się krzywy

i pozwolić moim palcom

zamieszkać w twojej dłoni.

Stałam tam,

aż niebo nad dachami
zaczęło pękać

wylewając obojętną noc.

Taksówki przejeżdżały obok,

każda rozcinała kałuże

rozbryzgując złudzenia.

W witrynie sklepu

zobaczyłam dziewczynę,

która czekała za długo.

Jakiś pijak ukłonił się nisko,

zbyt teatralnie -

poczułam się królową

osieroconych godzin

i pustych przystanków.

A potem krótki dźwięk

w kieszeni i trzy słowa:
„Przepraszam. Nie dotrę.”

Ale do mnie
dotarło wszystko.

 

[Marek.zak1]

Oczekiwanie i rzeczywistość. Tak bywa i nie zawsze wiadomo dlaczego, bo bywa, ze czeka się za długo, a bywa, że obstawia nie tych co, trzeba, albo jest się w miejscu, gdzie ci, co trzeba są rzadkością. Czytając statystyki, to czekanie jest częstym zjawiskiem, bo obecnie ślub się bierze o wiele później, niż dawniej, więc niby można czekać. Pięknie to opisałaś, zapewne znasz takie przykłady. Najbardziej podoba mi się to o tej dziewczynie, która widzi się w witrynie dziewczynie, która czekała za długo. Pozdrawiam z podobaniem:)). M

[vioara stelelor]

@Berenika97Znakomity opis. Pozornie chodzi o banalną sytuację - dziewczyna wystawiona do wiatru, ale Ty nadajesz każdej chwili czekania, narastającego zniecierpliwienia, rozczarowania - niezwykłą wagę. Nad każdą z nich pochylasz się, próbując ją rozgryźć i zrozumieć, aby w końcu dojść do finalnego "do mnie dotarło wszystko".

Myślę, że można ten opis ekstrapolować w ogóle na rozliczenie ze związkiem, w którym nadzieje zderzyły się z odrzuceniem, gotowość, dobra wola, czułość, troska - z milczeniem i ucieczką.

Skojarzyłam sobie z czymś, co nazywa się fachowo "unikający styl przywiązania" - ktoś nagle znika, wycofuje się, odbiera siebie - bo stało się za blisko.

To jest oczywiście jakaś podskórna warstwa wiersza, niekoniecznie zgodna z Twoimi intencjami, ale tak mi jakoś przyszła na myśl taka interpretacja, po przeczytaniu zwrotki o trzymaniu się za ręce.

 

A pijaka od razu polubiłam, on tutaj jest bardzo ważny. Wiesz, czasem drobna interakcja z przypadkowym człowiekiem, daje bardzo dużo, pozwala czegoś się uchwycić, aby całkiem nie stracić oddechu.

[andrew]

@Berenika97

...

czekanie 

to cena 

 

on ona 

długo myśleli 

że najcenniejsza 

jest Mona Lisa 

Herkules 

 

zanim poznali 

JĄ JEGO 

...

Pozdrawiam serdecznie

Miłego dnia 

[Łukasz Jurczyk]

@Berenika97 Świetnie napisana scena nieudanej randki. Zwykła prozaiczna sytuacja, ale pięknie namalowana.

 

Nie licz godzin.

Cień na zegarku 

nie ociepli dłoni.

 

Niebo już pękło.

Teraz czas na świt,

który cię obmyje.

 

Sukienka wciąż piękna.

Jutro założysz ją

dla samej siebie.

 

Pozdrawiam 

 

 

[Jacek_Suchowicz]

przecież chłop żyje w swoim świecie

gdzie go za gardło pieniądz trzyma

i pędzi zimą także w lecie

twój świat odmienny który ty masz

 

on ma w szufladkach i w hierarchiach

wartości które płyną w chmurach

ty o czerwieni w twej sukience

o samotności - a jego niesie

                                     gdzieś akurat

 

Pozdrawiam - jak zwykle udany

[Alicja_Wysocka]

@Berenika97

 Piękne nieprzesadzone metafory

„niebo nad dachami zaczęło pękać”
„królowa osieroconych godzin” - to zostaje pod skórą

świetna puenta

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 Bardzo czyste, bardzo celne.

 

Wystawienie do wiatru, bez parasola, bez alibi. 

 

[viola arvensis]

@Berenika97 wiersz ma moc! Można sobie wszystko wyobrazić. Niezwykłe metafory sprawiają, że chce się czytać bez końca. Końcówka wiersza pouczająca- trzeba wyciągać wnioski z podobnych sytuacji.

Bardzo dobry wiersz. 

Pozdrowienia ciepłe :)

[Migrena]

@Berenika97

 

Bereniko.

 

o czym jest Twój wiersz ?

o tej sekundzie, w której nadzieja zderza się z rzeczywistoscią i człowiek nagle rozumie więcej, niż chciał.

 

czekanie staje się tu czymś głębszym niż sytuacją towarzyską.

 

to akt wiary, że ktos nada sens zwykłemu czwartkowi.

 

a kiedy pada "Nie dotrę”, świat nie dramatyzuje tylko  po prostu odsłania swoją obojętnosć.

najmocniejsze jest dla mnie: "do mnie dotarło wszystko ”

 

w tym zdaniu jest małe przebudzenie.

 

spotkanie z prawdą, z samotnością, ale też z własną godnością.

 

to trochę    jak u Søren Kierkegaard to chwila, w której człowiek staje twarzą w twarz z sobą samym.

piszesz subtelnie, dojrzale i z ogromnym wyczuciem detalu.

 

i ja naprawdę swietnie czuję , że Ty wiesz, o czym piszesz

 

to jest POEZJA.

 

 

 

[Myszolak]

@Berenika97 Chyba serce mi pękło.  Nie chcę sobie nawet wyobrażać powrotu do domu po takiej "randce". 

[iwonaroma]

Zastanawia mnie to 'przepraszam' - bo może powód był - istotny? Lecz jeśli to tylko tak sobie, to gorycz jeszcze większa ...

Bardzo sugestywny wiersz

 

[Amber]

@Berenika97  Czwartek to dzień, w którym wszystko może się wydarzyć.:) Wieczór przybrany obrazami, tam gdzie można się odnaleźć, nawet jeżeli sytuacja nie do końca komfortowa. Pozdrawiam serdecznie :)

Edytowane 5 godzin temu przez Amber (wyświetl historię edycji)

[Berenika97]

@Marek.zak1

 

Bardzo dziękuję! 

 Dziękuję za tak wnikliwe czytanie! To prawda, że czasem czekamy za długo, czasem nie na tych... a czasem po prostu w złym miejscu o złej porze. Ten moment z witryną to dla mnie też kluczowy - kiedy widzimy siebie z zewnątrz, nagle wszystko staje się jasne. Pozdrawiam serdecznie!  :) 

@vioara stelelor

 

Bardzo dziękuję! 

Twoja interpretacja poruszyła mnie - to o unikającym przywiązaniu, o nagłym znikaniu gdy robi się za blisko... Ten wiersz zrodził się z konkretnego wieczoru, ale rzeczywiście da się w nim zobaczyć cały mechanizm - nadzieja, gotowość, a potem milczenie i ucieczka. I tak, pijak jest ważny! Też go lubię!  To autentyczna postać, kiedyś podszedł do mnie , mówiąc "królowo", chciał 2 zł na bułkę. Powiedziałam, że idziemy razem do sklepu na zakupy. I się zgodził. A już myślałam, że chciał alkohol.  Zrobiliśmy większe zakupy spożywcze - a on potem kłaniał mi  się, jak "królowej".   

Dziękuję za ten komentarz, naprawdę dużo mi dał.  Serdecznie pozdrawiam. 

@andrew 

 

Bardzo dziękuję! 

 Masz rację, czekanie to cena... i czasem dopiero wtedy, gdy poznajemy to prawdziwe JĄ/JEGO, rozumiemy, że warto było czekać. Albo że czekaliśmy nie na to.  Piękny wiersz. 

 

Pozdrawiam serdecznie!

@Łukasz Jurczyk

 

Bardzo dziękuję! 

 

Dziękuję - i za komentarz, i za ten wiersz, który do niego dopisałeś.  "Sukienka wciąż piękna. Jutro założysz ją dla samej siebie" - to jest właśnie to, czego potrzebowała ta bohaterka. Twoje słowa są jak kontynuacja, jak nadzieja po rozczarowaniu.

Pozdrawiam serdecznie!

[Berenika97]

@Jacek_Suchowicz    Bardzo dziękuję! 

 

Dziękuję za ten wiersz i słowa

może rzeczywiście droga inna, nowa

on w biegu, ja w czerwieni sukienki

każde w swoim świecie, jak odległe planety. 

 

Lecz wieczór umówiony - to był kontrakt

konkret między chmurami, realny fakt

i może masz rację - nie pasowaliśmy

w różnych światach, różnie żyliśmy.

 

Sukienka wciąż piękna - dla mnie samej

jutro założę ją, już bez nadziei daremnej

 

Pozdrawiam serdecznie! 

 

@Alicja_Wysocka

 

Bardzo dziękuję! 

 

Dziękuję za tak precyzyjny komentarz! To, że metafory "nie są przesadzone" to dla mnie najważniejsze - zależało mi, żeby były prawdziwe, nie ozdobne. A twoje "bez parasola, bez alibi" jest jak piąta strofa tego wiersza.

 

Serdecznie pozdrawiam! :) 

 

 

 

@viola arvensis

 

Bardzo dziękuję! 

 

Dziękuję za te słowa! Cieszę się ogromnie, że wiersz ma tę moc wyobrażeniową - zależało mi, żeby czytelnik mógł stanąć obok tej dziewczyny i poczuć ten wieczór. A co do wniosków... tak, czasem trzeba poczekać za długo, żeby w końcu dotarło wszystko. Pozdrawiam serdecznie! 

@Migrena

 

Bardzo dziękuję!

Czytam twoje słowa i... nie wiem, czy kiedykolwiek dostałam komentarz, który tak trafnie nazwał to, co czułam pisząc. "Akt wiary, że ktoś nada sens zwykłemu czwartkowi" - tak, dokładnie. I to Kierkegaardowskie stanie twarzą w twarz z sobą samym - to właśnie ten moment w witrynie, gdy widzisz siebie z zewnątrz.

"Małe przebudzenie" - ująłeś. Nie jest wielka katastrofa, tylko ciche dotarcie prawdy. A to "świat nie dramatyzuje, tylko odsłania swoją obojętność" - trafiłeś w sedno tego wiersza głębiej, niż ja sama umiałam to nazwać.

Dziękuję za ten komentarz. To jest dar - dostać takie odczytanie. Pozdrawiam z ogromną wdzięcznością.

Tak, wiem o czym piszę. I dziękuję, że Ty też wiesz. :)

Edytowane 4 godziny temu przez Berenika97 (wyświetl historię edycji)

[Berenika97]

@Myszolak

 

Bardzo dziękuję! 

W pierwszej chwili można współczuc, ale na dłuzszą metę - dobrze kogoś poznać na początku rodzącego się uczucia, a takiej lekcji się nie zapomina.  

 Serdecznie pozdrawiam. :) 

@iwonaroma

 

Bardzo dziękuję!  Gdyby był poważny powód, to nie byłoby tego wiersza. :)  Więc zostaje duża gorycz. 

Serdecznie pozdrawiam. :) 

@Amber

 

Bardzo dziękuję!  Masz rację - można się odnaleźć!  I to jeszcze jak!  

Serdecznie pozdrawiam. :) 

@Mikołaj_Batkiewicz @Leszczym @MIROSŁAW C. @piąteprzezdziesiąte    Serdecznie dziękuję! Pozdrawiam. 

[Czarek Płatak]

To wiersz o niespełnionym spotkaniu, ale jeszcze bardziej - o zderzeniu wyobrażenia z rzeczywistością.
Podmiotka buduje w myślach cały wieczór: kawa, rozmowy o sztuce, gest podania dłoni. Rubinowa sukienka symbolizuje gotowość na coś więcej niż zwykłe wyjście - na bliskość. Dlatego jest 'za czerwona na samotność' - bo samotność nie powinna mieć takiego koloru.
Miasto staje się tłem rozczarowania: pękające niebo, taksówki rozbryzgujące 'złudzenia', witryna sklepu jak lustro prawdy. Moment zobaczenia siebie jako 'dziewczyny, która czekała za długo' to chwila bolesnej samoświadomości.
Kulminacja jest oszczędna: 'Przepraszam. Nie dotrę.' - trzy słowa, które kończą wieczór. Ostatni wers jest najmocniejszy: 'Ale do mnie dotarło wszystko.' To już nie chodzi tylko o odwołane spotkanie, lecz o zrozumienie czegoś większego - może jego braku zaangażowania, może własnej naiwności, może tego, że uczucia były jednostronne.

Bardzo filmowy, miejski, emocjonalnie cichy, ale mocny tekst.

 

 

 

 

[Berenika97]

@Czarek Płatak

 

Bardzo dziękuję! 

 

Dziękuję za tak precyzyjną analizę - czytam ją jak interpretację, która rozświetla wiersz od środka. To, co napisałeś o rubinowej sukience jako gotowości na bliskość - to właśnie to. 

I tak - ten ostatni wers to rzeczywiście nie tylko o odwołanym spotkaniu. To o tym całym większym zrozumieniu, które przychodzi nagle, jak zimna fala. Może o braku zaangażowania, może o jednostronności, a może po prostu o tym, że złudzenia trzeba było rozbryzgać.

"Filmowy, miejski, emocjonalnie cichy, ale mocny" - to piękne określenie. Dziękuję za ten komentarz, za to, że tak uważnie czytasz.

 

Pozdrawiam serdecznie!

[Berenika97]

@Natuskaa  Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam. :) 

[Jacek_Suchowicz]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

lecz czasem tak bywa przegadane słowa

w czerwieni sukienki skryty czar i powab

i jakieś nadzieje po niebie wiatr niesie

to co miało dotrzeć wiatr rozwiał po mieście

 

patrząc z perspektywy może to i dobrze

że gwarze ulicznym zniknął ów przechodzień

trafi się następny co zobaczy więcej

czy dojrzy samotność w powiewnej sukience

 

 

[Radosław]

Czysta poezja.