Wróć

[viola arvensis]

Nie chcę cię budzić
moja najmilsza
śpisz błogo, słodko
cicho oddychasz,
nie musisz mówić
starczy, że jesteś
śnisz czasem o mnie
i przez sen wzdychasz.

Ja wiernie obok
czekam aż wstaniesz
choć bardziej śmierci
niż mi żeś bliższa,
wiem - jestem pyłkiem
a tak cię pragnę
ty jesteś siłą
nad inne wyższa.

Wiesz, kiedy umrzesz
to ja też umrę
na cóż mi dalsze
bez ciebie życie
gdy siedzisz obok
i patrzysz w oczy
to ja nad wszystkim
tonę w zachwycie.

Bądź ze mną proszę
i nie umieraj,
usnę przy tobie
razem wstaniemy,
i nawet wtedy
gdy świat się skończy
w ciasnym uścisku
pozostaniemy.

Już nawet słowa
we mnie się chwieją...
Wróć do mnie, proszę

moja Nadziejo...

[andrew]

@viola arvensis

...

to chyba żart 

bo takie Damy 

nie wyglądają 

za nadziejami 

 

wszystko mają 

pod 

swoimi stópkami 

 

chyba że 

dla zabawy 

zgubią bucika 

by znaleźć 

królewskiego 

kogucika

...

Pozdrawiam serdecznie

Miłego wieczoru 

[Berenika97]

@viola arvensis

 

To bardzo poruszający wiersz. Ta intymność z Nadzieją, która jest jednocześnie bliska i krucha, śpiąca i wymagająca czuwania - to piękna i bolesna metafora.

Szczególnie wzrusza mnie to wyznanie - "choć bardziej śmierci , niż mi żeś bliższa" - cała paradoksalna natura nadziei w jednym wersie. I ta desperacja w końcówce, gdy "słowa się chwieją"...

Piszesz o nadziei jak o ukochanej osobie - z czułością, lękiem przed stratą, świadomością własnej kruchości. To bardzo osobiste i piękne! Śliczny wiersz!