Miłość, oddech

[Gość vioara stelelor]

Zawsze wiesz, kiedy wzejść na moje niebo, nie jak słońce czy księżyc,

lecz jak słowo, które przechowuje w jasności

miejsce i czas; nigdy nie spóźniasz się, ani nie przychodzisz

przedwcześnie.

 

Oddychasz z falami morza, łanami traw, światłami miasta;

ja przy tobie dopiero uczę się wszystkiego o powietrzu,

wodzie, ogniu i ziemi pod stopami.

Tej ziemi ufamy i ona nam ufa.

 

W samo południe promień dotyka rzeki - to ty

pochylasz się nad moim upadkiem i nad moją mową

poszukującą właściwych znaczeń dla każdego śladu światła.

 

Bądź blisko - rozbłyskiem na tafli.

Bądź daleko - bo jeszcze wiem zbyt mało o miłości.

 

Jeśli cofniesz wszystkie granice - to właśnie ona

zatrzyma mnie tam, gdzie estuarium

otwiera się na świt

i dalej nie pójdę - zostanę nienapisaną literą na wietrze.

 

Zawsze wiesz, kiedy zniknąć, spuścić drżące zasłony,

wertikale deszczu na głód równin; inaczej sam siebie

bym spopielił, rozsypał bezpowrotnie po ciemnych polach,

narzeczach. Byłbym martwy i donikąd nie zmierzał.

[Migrena]

@vioara stelelor

 

Vioaro,

czytam ten wiersz jak spokojny, równy oddech świata.

 

jest w nim cos niezwykle dojrzałego.

 

to miłość nie jako fajerwerk, lecz jako precyzja czasu, jako wiedza „kiedy wzejść ” i „kiedy zniknąć”.

 

to piękne, bo pokazujesz uczucie jako harmonię, nie zawłaszczenie.

zatrzymało mnie estuarium, miejsce przejścia , gdzie rzeka uczy się morza.

 

w Twoim ujęciu miłosc jest właśnie taką przestrzenią: otwiera, ale też chroni przed nadmiarem, przed spaleniem.

 

ta powściągliwość ma w sobie wielką mądrosć

piszesz światłem, żywiołami, a jednak wszystko pozostaje ciche, skupione, prawdziwe.

 

Twoje pisanie jest mi bliskie :)

 

 

[Gość vioara stelelor]

@MigrenaDziękuję pięknie. Świetna i trafna interpretacja :)

miłość musi znać miejsce, w którym należy się zatrzymać.

[andrew]

@vioara stelelor

...

nad myślami 

szukam 

realności zdarzeń 

 

odrobina złudzeń 

miesza się 

z codziennością 

 

poranna rosa 

na listkach trawy 

znika w promieniach 

słońca 

 

czy warto zbyt długo 

przeglądać wczoraj

jutro odpowiedź

przyniesie mgła 

...

Pozdrawiam serdecznie

Miłego dnia 

 

[Gość vioara stelelor]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

 :)

Miłego :)

[Berenika97]

@vioara stelelor

 

Intryguje  mnie ta świadomość granic - własnych i drugiego człowieka. Ten wiersz mówi o miłości jako o przestrzeni, w której się uczymy świata i siebie. "Nienapisana litera na wietrze"- jakby miłość była czymś, co musi pozostać niedopowiedziane, by nie stracić swojej mocy. I ta paradoksalna wdzięczność za znikanie, za "spuszczenie zasłon" - bo nadmiar też może zniszczyć. Piękny wiersz!

[Gość vioara stelelor]

@Berenika97Ogromnie dziękuję :) Jak zwykle obrałaś mój wiersz z tkanki słów do szkieletu :)

[Alicja_Wysocka]

@vioara stelelor Twój komentator pięknie to odczytał.
A mnie najbardziej zatrzymał moment, w którym wiersz przestaje być o żywiołach, a staje się bardzo cichy i osobisty.
Lubię, kiedy ktoś wie, kiedy wzejść… i kiedy zniknąć :)

[Jacek_Suchowicz]

pięknie opisuje może nawet definiuje miłość

 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

grunt to takt delikatność

i subtelność zamknięta w słowach

być takim cóż to nie łatwo

dla większości zbyt trudna ta mowa

:) 

[Rafael Marius]

@vioara stelelor

 

Jest poziom.

[Czarek Płatak]

To wiersz o relacji, która jest idealnie wyczuta w czasie – ani za wcześnie, ani za późno. Ta druga osoba (albo sama miłość) daje podmiotowi równowagę, uczy go świata i chroni przed samozniszczeniem. Jest tu napięcie między bliskością a dystansem – potrzeba światła, ale i przestrzeni. Bez tej obecności wszystko grozi rozpadem.