stupor

[Czarek Płatak]

stupor 

 

odchodziły różnie

 

trzaskając drzwiami

lub rzucając tylko to 

koniec

 

by zamilknąć 

na zawsze 

 

albo żeby jeszcze 

przez miesiąc pytać 

czy jadłem coś ciepłego 

 

ty przestałaś przynosić 

do domu siebie

znikając 

 

zostawiłaś kubek 

którego nie mam odwagi 

   poruszyć

 

 

 

 

Edytowane 25 Maja przez Czarek Płatak (wyświetl historię edycji)

[Annna2]

@Czarek Płatak  Poruszasz Czarek. Piękny.

 

Śpieszmy się kochać ludzi tak szybko odchodzą
zostaną po nich buty i telefon głuchy
tylko to co nieważne jak krowa się wlecze
najważniejsze tak prędkie że nagle się staje
potem cisza normalna więc całkiem nieznośna
jak czystość urodzona najprościej z rozpaczy
kiedy myślimy o kimś zostając bez niego...(..)

 

 

[.KOBIETA.]

@Czarek Płatak

 

wszystkie „zastygnięcia” dotykają…

 

Śliczny wiersz Czarek. Pozdrawiam:) 

 

[Marek.zak1]

Koleżanka syna sparaliżowana od szyi w dół po próbie samobójczej. Podobnie to wygląda. Poruszający wiersz Czarku, Pozdrawiam. 

[Waldemar_Talar_Talar]

Witaj  - za Markiem - poruszający - 

                                                              Pzdr.

[Mitylene]

@Czarek Płatak wiersz, który opisuje bolesne rozstanie, którego rezulatem jest pewnego rodzaju odrętwienie i marazm. To co uderza, to na pewno kontrast między wcześniejszymi rozstaniami , a obecnym, które najmocniej zabolało. Ciekawy jest tutaj motyw kubka, jego poruszenie oznaczałoby pogodzenie się z tą stratą, więc pod liryczny tego nie czyni. Jedno jest pewne - musiała to być wyjątkowa relacja...Poruszający wiersz i świetnie napisany! 

[iwonaroma]

@Czarek Płatak Samo słowo 'stupor' - ma coś z uporu, nie tylko dźwiękowo. To bunt całego ciała, niezgoda na to, co się stało..

 

[aff]

Nie mam takich doświadczeń. Ciepłe posiłki są niezmiernie ważne, jak się człowiek pochoruje, dopiero to docenia.

Wszystkiego dobrego :)

[Nata_Kruk]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

@Czarek Płatak... ten fragment bardzo bolesny, pewnie 'zasadzi' się we wnętrzu drugiego człowieka na długo.

Nawet taka rzecz, jak kubek, czyni go nieruchomym, bo nie chciał niczego zmieniać. Dobrze oddany stan

Pozdrawiam.

[Berenika97]

@Czarek Płatak

 

W Twoim wierszu czuję emocjonalne napięcie. Bardzo podoba mi się to, jak prowadzisz czytelnika przez różne scenariusze wcześniejszych rozstań - te głośne i te opiekuńcze, w których pożegnanie wciąż miesza się z codzienną troską.

Ten zabieg stanowi tło dla ostatecznego, najważniejszego zniknięcia, które opisujesz na końcu. Zamiast wielkiego dramatu, dostajemy ciche, powolne wygasanie. Przepada najprostsza bliskość - dzielenie się swoim dniem. Tytułowy "stupor" wybrzmiewa z pełną mocą w ostatniej strofie - ten pozostawiony, nieruchomy kubek to obraz emocjonalnego paraliżu i niemożności pójścia naprzód. Zwykły przedmiot staje się tu najcięższym pomnikiem straty. Świetny, głęboko poruszający tekst.

[Jacek_Suchowicz]

@Czarek Płatak

 

jakże trudno się pogodzić

z tym co jest przed każdym z nas

trafia starych oraz młodych

jeśli przyjdzie na nich czas

ednym brama się otwiera

nie wiesz kiedy tam przechodzą

inni walczą " nie, nie teraz"

tracąc siły zmysły słowa

tu przed nami jest egzamin

z człowieczeństwa które w nas

by do końca im pomagać

jeśli można przy nich trwać

 

pozdfrawiam

[Czarek Płatak]

@Jacek_Suchowicz @Leszek Piotr Laskowski @Rafael Marius @viola arvensis @Berenika97 @Nata_Kruk @aff @Ewelina @iwonaroma @Mitylene @Natuskaa @Waldemar_Talar_Talar @sisy89 @Marek.zak1 @Posem @Annna2 @Poet Ka @.KOBIETA.

 

pięknie dziękuję i przepraszam osoby komentujące, że dziś nijak się nie odniosę do komentarzy pod wierszem. 

 

Pozdrawiam!

Edytowane 19 Czerwca przez Czarek Płatak (wyświetl historię edycji)