starsza pani

[viola arvensis]

z tego miasta nie da się wyjść
nie ma okna na świat,
żadnych na przestrzeń drzwi
tylko światła które wskazują
jak myśleć i jak żyć
i pasy po których
należy iść
a tłum przelewa się weń
jak szara fala brudnej rzeki
oczy wpatrzone w smartfony
pochylone sylwetki
tłum duchowo
kaleki

tu nie ma miejsca na
ptaków śpiew
gonitwa trwa,
mamony zew
zapluty beton,
baner i cegła
ludzkie projekty
zastygła krew

w kącie na murku siedzi ona
pani starsza, zgarbiona
robi skarpetki na drutach
nieczułym tłumem zatruta
chce sprzedać za kilka groszy
to czego tłum
nie nosi
nie lubi
nie akceptuje
biedy i smutku
nie kupuje

tłum - szara masa
jaskrawy szum
i jego zarzygane chodniki
nikt nie rozmawia z nikim
suną zombi współczesne
karmi ich życie doczesne
bez ducha

nikt nie widzi
nie mówi
nie słucha

tylko w wyblakłych źrenicach
starszej pani
co modli się nad skarpetkami
przestrzenie,
mądry spokój
i że kiedyś coś sprzeda
ostatnie marzenie
siedzi
skulone z boku.

 

Edytowane 14 Lutego przez viola arvensis (wyświetl historię edycji)

[APM]

@viola arvensis Piękny wiersz. A tłum nie zdaje sobie nawet sprawy, że kiedyś będzie starszą panią robiącą skarpetki na drutach nikomu niepotrzebne. Gonitwa za szczęściem trwa, tylko nie w tą stronę.

[aff]

Ładnie napisane.

Zimno tak jeszcze siedzieć 

 

Lecz jeśli nie ma murów.

Może za murem ławeczka.

Siedzi tak sobie i z drutów 

Ulica, zbrojenie, rzeczka.

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

[Alicja_Wysocka]

@viola arvensis Tak Violu, widziałam takie obrazki. Sprzedają też czasem pęczki pietruszki może wyhodowanej na okiennym parapecie.

A strażnicy miejscy przeganiają ją, bo to nie miejsce na  handel. 

Smutne.

[lena2_]

Przejmujący wiersz...wyobcowanie w dzisiejszym świecie najbardziej odczuwają starsi... dobrze to pokazałaś:):) dobrego dnia Violu:):

[viola arvensis]

@APM jest tak jak piszesz.

Dziękuję pięknie za przystanek i komentarz.

Pzdr.

 

@wierszyki pięknie dziękuję za Twój wierszyk - ocieplający mój :)

Pzdr. 

@Alicja_Wysocka smutne Alicjo, prawda. Zapatrzyłam się ostatnio na ten smutek i stąd ten utwór. 

 

[Wędrowiec.1984]

@viola arvensisStaruszek, opisanych w wierszu, jest z roku na rok coraz mniej. Pochodzę z małej miejscowości, gdzie podobnych osób było całe mnóstwo, jeszcze w latach dziewięćdziesiątych.

 

Wiadomo, że ludzie umierają i tamtych osób już nie ma, ale ci, którzy wtedy byli w wieku naszych rodziców, dzisiaj są w wieku wspomnianych staruszek i... Nawet jeśli ktoś jest biedniejszy, już się tak nie nosi, z tego co zauważyłem, w sensie chustka na głowie, itp.

 

Widuję czasami panie, handlujące warzywami, kwiatkami, etc... One również nie przypominają już staruszek z lat dziewięćdziesiątych. Owszem, widać że to osoby spracowane, ale mimo wszystko to już inne pokolenie i inna mentalność.

 

PS: Poruszając wątek rozmów na ulicy, każdego z każdym. Co by nie mówić, ja bym tak nie chciał. :)

 

Edytowane 13 Lutego przez Wędrowiec.1984 (wyświetl historię edycji)

[viola arvensis]

@lena2_ tak z obserwacji ostatniej Lenko. Dziękuję Ci ślicznie.

Również miłego :) 

[bazyl_prost]

ja pamiętam panie które sprzedawały obważanki, taki sentyment, z makiem, z solą, z sezamem 

Edytowane 13 Lutego przez bazyl_prost (wyświetl historię edycji)

[viola arvensis]

@Wędrowiec.1984 to prawda. Każdy chce być piękny i widoczny, niezależnie od tego ile ma lat, bo wtedy jest zauważalny lub/i  wtopiony w ten jaskrawy tłum.... 

Miasto mnie ostatnio przygniotło, nie lubię w nim być a czasem trzeba.

@bazyl_prost wiesz co, zdarzają się jeszcze takie panie, zależy od regionu Polski.

Ale obwarzanki juz nie te ... 

 

Edytowane 13 Lutego przez viola arvensis (wyświetl historię edycji)

[bazyl_prost]

@viola arvensis świeży obważanek jest dobry

[Wędrowiec.1984]

@viola arvensisWidoczny to może nie, ale większość jednak chce wyglądać ładnie. 

 

Lubię miasto, ale nie za długo. Pamiętam, jak kiedyś miałem popsuty samochód i daleko z pracy do domu. Zamiast słuchać hałasów w tramwaju i ulegać ściskaniu przez tłum ludzi, postanowiłem wracać piechotą. Szedlem tak dobre dwie godziny, zanurzony wyłącznie w swoim świecie i miasto mi nie przeszkadzało. Co innego, jak tego wszystkiego jest za dużo, a napisać muszę, że mam niski próg bólu w tej materii.

[viola arvensis]

@bazyl_prost nie ta mąka, nie ten tłuszcz, nie ta pasja tworzenie, więc może dobry ale to juz nie to.

@Wędrowiec.1984 też często przemieszczam się piechotką po mieście. Ale światła i pasy burzą mój wewnętrzny spokój i wolność i harmonię a tłumy - przytłaczają i rozgniatają moją psychikę.

[Wędrowiec.1984]

@viola arvensis Pasy... Tak... Skąd ja to znam. Jeśli np. nucę sobię jakiś utwór w głowie, analizuję instrumenty, które w nim grają i mam się zatrzymać na pasach, bo czerwone jest... Wynik analizy znika i muszę ją zaczynać od nowa.

[viola arvensis]

@Wędrowiec.1984 więc rozumiesz, mnie to całkowicie rozstraja - te nakazy miastowe wszelkie. Lubię chadzać swoimi ścieżkami lub je sobie wydeptywać.  

[bazyl_prost]

gaje i ruczaje, bursztyny a tu zioom , światła

[viola arvensis]

@bazyl_prost o to to właśnie 

[Berenika97]

@viola arvensis

 

Mocny i przejmujący obraz. Najbardziej uderza ten kontrast między "pędzącym, cyfrowym" tłumem a ciszą i spokojem bijącym od starszej pani. To ona, choć niezauważona i zepchnięta na margines, wydaje się jedyną naprawdę wolną osobą w tym betonowym więzieniu. Czytając ten wiersz, mam ochotę podejść do tej pani i po prostu przy niej usiąść, na przekór temu tłumowi.

Bardzo podobają mi się metafory - "szara fala brudnej rzeki" i "współczesne zombie" idealnie oddają marazm miejskiej egzystencji. Świetna diagnoza naszych czasów. Bardzo smutna, ale jakże trafna. I to spostrzeżenie o tym, że "bieda i smutek" to dziś towar, którego nikt nie chce kupować - poruszające i świetne! 

[bazyl_prost]

@Berenika97 bieda nie musi być smutna , zła karma jest smutna

[Berenika97]

@bazyl_prost

 

Przecież nikt nie napisał, że bieda jest smutna - "bieda i smutek" - dwa oddzielne  pojęcia.