Rekalibracja

[Wędrowiec.1984]

Rekalibracja

 

Czasami myślę sobie, że to całe spektrum 
Istnieje gdzieś daleko. Siedzi niewidoczne,
Schowane wciąż przede mną, hen za horyzontem,
W postaci malutkiego punktu lub obiektu. 

 

I wiecie, myślę sobie, że to moje spektrum,
Zapewne gdzieś w historii miało swój początek.
Znalazłem go. Nieważne. Teraz, kiedy bodźce
Uparcie atakują - meltdown, shutdown, przestój.

 

I ciemno jest nareszcie. W uszach ciągle szumi,
Lecz wiem, że zaraz przejdzie, i nastanie cisza.
Odpocznie wreszcie wtedy rozedrgany umysł,

 

Od dźwięków, fal, sygnałów. Dość już mam, do licha!
Wyłączam maskowanie. Dalej mózgu - do it,
Bo dioda od zakłóceń coraz szybciej miga.

 

---

[Marek.zak1]

To przebodźcowania ciąg dalszy, jak sądzę. Każdy ma swój sposób, jeden zatyka uszy, inny zamyka oczy, jeszcze inny spaceruje po lesie i nie czyta wiadomości. Sonet, jak zawsze doskonale napisany. Pozdrawiam

 

[Alicja_Wysocka]

@Wędrowiec.1984 A za @Marek.zak1, że pisze też wiersze, pozdrawiam :)

[Wędrowiec.1984]

@lena2_ @Marek.zak1 @Łukasz Wiesław Jasiński @Adam Zębala @Alicja_Wysocka Dziękuję. Każdy ma swój sposób, to prawda, jednakowoż wiersze piszę kiedy dokonam rekalibracji, bowiem przed nią często nawet nie wiem, jak się nazywam.

[Berenika97]

@Wędrowiec.1984

 

To chyba jeden z najlepszych poetyckich opisów przeciążenia sensorycznego, jakie czytałam. "Wyłączam maskowanie" - tyle w tym ulgi i wyczerpania jednocześnie.

Rekalibracja - jako akt przetrwania. Precyzyjnie i bez patosu.  Świetny sonet.  Pozdrawiam. 

[Wędrowiec.1984]

@Berenika97 Dziękuje i tak, maskowanie w spektrum wymaga zaangażowania naprawdę wielu zasobów i kiedy wreszcie można przestać to robić, czuje się naprawdę niesamowitą ulgę. Często też, kiedy jest się naprawdę przeciążonym sensorycznie, po prostu nie ma wyjścia i organizm samoczynnie przestaje się maskować. Nie ma siły. :)

[vioara stelelor]

@Wędrowiec.1984Prześwietny wiersz.

Pokazuje płynne, ale nieuniknione przejście od poczucia kontroli przez przeładowanie bodźcami,  aż do resetu.

Ten reset bywa nieraz bardzo gwałtowny, a układ nerwowy, który funkcjonuje w trybie nadwrażliwym, niezwykle trudno wraca do równowagi. 

Maskowanie - zinterpretowałabym jako rodzaj funkcjonowania awaryjnego, żeby się całkiem nie wyłączyć, bo czasami wymaga tego sytuacja społeczna - ale wcześniej czy później i tak nastąpi zawiecha, albo, mówiąc nieładnie - szambo wybije.

Neurotypowi są mniej podatni na spadki i wzrosty napięcia sensorycznego, to też może mieć znaczenie, bo te górki i dołki są wyraźniej głębsze. 

Edytowane 3 godziny temu przez vioara stelelor (wyświetl historię edycji)

[Wędrowiec.1984]

@vioara stelelorDziękuję. Co do maskowania, to po prostu staranie się być, jak osoba neurotypowa, co zmniejsza prawdopodobieństwo odrzucenia, albo niezrozumienia w gronie tychże osób. Przykład: nie lubię patrzeć ludziom w oczy, no ale rozmówca raczej tego oczekuje, więc wypada co jakiś czas spojrzeć mu w oczy podczas rozmowy, mimo że ja np potrafię rozmawiać w ogóle nie spoglądając w oczy swojego rozmówcy i nie wiem czemu akurat jest taki wymóg. Robię to więc, ale kosztem zużycia dużo większych zasobów energii. W ogóle twarz jest bardzo skomplikowana i patrzenie na nią samą, rozpoznając wszystkie tajniki mimiki jest męczące. No ale wypada spojrzeć w te oczy przecież, nie? :)

[vioara stelelor]

@Wędrowiec.1984No tak, myślę, że można to w ogóle rozszerzyć na rozmaite sytuacje, gdzie do głosu dochodzi ciało i jego sensoryka.

Np. dystans społeczny - odległość od rozmówcy.

Gesty, które w jakiś sposób przekraczają granice (neurotypowi nie mają z tym problemu, ale ludzie w spektrum muszą najpierw zaktualizować listę kontekstów w swojej głowie i sprawdzić, co tu pasuje): podanie dłoni, poklepanie na ramieniu, przytulenie, itd.

Czy wtedy funkcjonuje się na krawędzi lęku? (właśnie wynikającego z nadwrażliwości?)

[Wędrowiec.1984]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

To nie jest lęk, a bardziej stres, wynikający z... Dobra, jak ja mam? Mam sobie w głowie książkę z algorytmami. Kiedy dochodzi do zachowań społecznych, otwieram tę oto książkę i sprawdzam, czy mam w niej zapisany sposób postępowania na taką, albo taką sytuację. Jeśli mam, korzystam z niego. Jeśli nie mam, czuję duży niepokój, który może narastać i przerodzić się w nadmiar bodźców, ponieważ trzeba samemu wymyślić algorytym na daną sytuację i, co najważniejsze, trzeba wymyślić go na poczekaniu.

[vioara stelelor]

@Wędrowiec.1984 Dokładnie tak, jak opisujesz.

Chociaż Ty mówisz bardziej, o reakcjach społecznych, ja bardziej pytałam o to, co w danym mówi ciało, bo np. dla neurotypowych bardzo miłe jest np. przytulanie się w gronie znajomych, a ktoś w spektrum nie cierpi tego, bo drażnią go choćby zapachy, czy coś innego.

Czy przebodźcowanie też może być jakimś rodzajem wytłumaczenia.

Edytowane 2 godziny temu przez vioara stelelor (wyświetl historię edycji)