Wróżka

[Berenika97]

Nie patrzyła jej w oczy,

mówiła:

Nocą pokój zacznie gubić piony,

a cisza wygryzie w mroku

negatyw jego ramion.

Twoje ciało zastygnie

w oczekiwaniu na dotyk.

Stopa wyśle sygnał

w stronę pustki,

by odebrać tylko

komunikat chłodu.

Obudzisz się z krzykiem,

który nie ma kogo obudzić.

W kartach szukać będziesz

pomyłki, błagając los

o inny układ.

Ale zobaczysz w nich

obcą kobietę, która teraz

wplata swoje palce w jego włosy.

Znienawidzisz tę wizję

i siebie za to,

że wciąż czujesz tę ranę -

jak po utracie połowy świata.

Aż w końcu przestaniesz

kulić się na krawędzi

i pozwolisz swoim biodrom

zająć środek łóżka.

Bez żalu.

 

xxx

 

Miała rację.

Stało się dokładnie tak,

jak widziała to w kartach

i w moim strachu.

Budzę się i moje stopy

nie błądzą po omacku

w poszukiwaniu ciepła,

oswoiły lód prześcieradła.

Potem wstaję,

parzę kawę

tylko w jednym kubku.

Cisza przestała być

pętlą na szyi.

Przeżyłam, choć wróżka

nie powiedziała

jak bardzo to będzie bolało

zanim przestanie.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

[Myszolak]

Bardzo do mnie trafił

[andrew]

@Berenika97

...

wizje myśli 

lubią fruwać 

bawić się w piasku 

błocie 

tańczyć na balu 

gdzie 

wszystkie oczy wpatrzone...

 

są deszczem 

bez którego ...

 

nie nakarmią jednak życia 

bez spotkania 

pasji pożądań 

i wyjścia im naprzeciw 

nawet jak wydają się 

Mont Everestem 

...

Pozdrawiam serdecznie

Miłego dnia 

 

[Alicja_Wysocka]

@Berenika97 Twój wiersz wchodzi w miejsca, które bolą, zanim je nazwiemy. Czuć w nim ciszę, która nie jest pustką, tylko przestrzenią do powrotu do siebie. Mocny

i prawdziwy - zostaje w myślach długo po przeczytaniu.

[Wędrowiec.1984]

@Berenika97 Chodzenie do wróżek nie ma sensu, ponieważ przyszłość jest nieokreślona. Jest nawet szkodliwe, ponieważ może determinować, osobie korzystającej z usługi, dążenie do scenariusza widzianego podczas sesji, co sprawia wrażenie fałszywego spełnienia się przepowiedni.

 

Natomiast, jako element wierszy, albo podań, motyw ten sprawdza się dość dobrze.

 

Wiersz jest w zasadzie optymistyczny, ponieważ nie spełniło się to, co powiedziała wróżka, co zresztą zostało literalnie wspomniane w tekście. Edit: fakt, nie wspomniała jedynie, jak bardzo będzie bolało, niemniej jednak druga część nie wydaje się jakoś straszliwie cierpiętnicza. Po przeczytaniu tego, co napisała @Alicja_Wysockapomyślałem, że chyba tutaj zabłądziłem trochę. Wybacz, mam problem z widzeniem metafor. ;)

 

PS: Jak zwykle, szukam ukrytych treści, pod tekstem wiersza. Odstępy na dole mogą sugerować, że coś tam może być, i że pojawi się, kiedy obszar ten zaznaczę.

 

Edytowane 6 Lutego przez Wędrowiec.1984 (wyświetl historię edycji)

[Alicja_Wysocka]

@Berenika97 Czytam też tak:

Jest wróżka - czyli intuicja. Lęk. Przeczucie.

Ta część nas, która wie pierwsza, zanim my dopuścimy prawdę do głosu.

 

[Alicja_Wysocka]

@Wędrowiec.1984

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Ja też nie wiem czy dobrze czytam, metafory maja to do siebie, że są mgliste :)

Pozdrawiam :)

 

[Wędrowiec.1984]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Tak, to prawda.

[bazyl_prost]

@Berenika97 to wizyta Luizy u wróżki? czy to już nie Luiza? Kobieta przeżywa rozstanie ale jest jej lepiej niż było , nie meczy jej już dusząca cisza "oficjału" może to lepiej , ale zakończenie bolesne czyli nie lepiej , jakieś niezdecydowanie na końcu wiersza i brak jasnej puenty.

[Berenika97]

@Myszolak

 

Bardzo dziękuję! Cieszę się. :) Pozdrawiam. :) 

@andrew

 

Bardzo dziękuję za te słowa! To prawda - wizje to za mało, trzeba jeszcze odwagi, żeby wyjść im naprzeciw. Nawet jeśli wydają się Mont Everestem. Pozdrawiam.:)

@Alicja_Wysocka

Bardzo dziękuję! Komentarze takie jak Twój są dowodem, że warto pisać - że coś, co wydawało się tylko czyimś doświadczeniem, może przemówić tak zrozumiale do innych.

@Wędrowiec.1984

 

Bardzo dziękuję! Masz rację, że to motyw literacki. Wróżka tutaj to raczej personifikacja własnego lęku - tego, co sobie przepowiadamy w najczarniejszych scenariuszach. A druga część to moment, kiedy okazuje się, że przeżycie jest możliwe, choć inaczej niż myśleliśmy. Właściwie można też to połączyć z autoterapią, która jest narzędziem radzenia sobie z trudnymi emocjami i ma takie niecodzienne techniki, jak "traktować siebie". Pozdrawiam serdecznie.

@Alicja_Wysocka

Bardzo dziękuję!

Dziękuję za to odczytanie. To dokładnie o tym - o tej wewnętrznej wiedzy, przed którą uciekamy, dopóki nie staje się niemożliwa do zignorowania. Pozdrawiam. :) 

@Wędrowiec.1984

 

Masz rację! Zwłaszcza te, które dotyczą ludzkiej psychiki. 

[Wędrowiec.1984]

@Berenika97Rozumiem. Potraktowałem treść utworu dosłownie.

[Berenika97]

@bazyl_prost

Dziękuję! Nie myślałam o tym jako kontynuacji Luizy, ale widzę połączenie.

Co do puenty: dla mnie jest jasna - kobieta przeżyła, ból minął, ale była droga, którą trzeba było przejść. Przetrwanie ma swoją cenę. Pozdrawiam :)

 

 

@Wędrowiec.1984

Ale tylko na początku, bo tak też można. Jak czytam wiersze poetów, z którymi nie mogę mieć kontaktu, to też mój odbiór i zrozumienie pewnie odbiega od ich zamysłów. To przecież normalne.  A terapia z "alter ego" nie jest tak nazywana, chociaż jest stosowana. Np. technika - "bądź dla siebie rodzicem" - opiekuj się sobą. Pozdrawiam. 

@Migrena @vioara stelelor  Serdecznie dziękuję! Pozdrawiam. :) 

Edytowane 6 Lutego przez Berenika97 (wyświetl historię edycji)

[Marek.zak1]

Widzę tutaj kilka wątków. Pierwszy to historia, jak jedno przestaje kochać i / bo woli z kimś innym, a drugie najpierw bardzo to przeżywa, potem powoli się przyzwyczaja. Drugi to motyw nieuchronności, bo nawet wiedząc, co się dzieje i ku czemu zmierza, dynamika zdarzeń jest niemożliwa do zatrzymania, odrzucona strona czyni desperackie gesty dla zatrzymania odchodzącej / odchodzącego, rani, szantażuje, czy nawet zleca zabójstwo, a to wszystko jest na nic. Wątek trzeci to wiara w prawdziwość przepowiedni i sens z nich korzystania. Łatwo powiedzieć, że to ściema, a mnie pod Pałacem Kultury, na początku studiów Cyganka zaciągnęła na ławkę i powiedziała, jak będzie wyglądało moje życie i generalnie wszystko się sprawdziło. Pozdrawiam serdecznie, a to twój kolejny wiersz do przemyśleń i dyskusji. 

[Berenika97]

@Marek.zak1  Bardzo dziękuję!

 

 Dziękuję za tak dogłębną analizę - widzę, że wiersz wywołał u Ciebie wiele skojarzeń. Historia z Cyganką pod PKiN-em jest niesamowita. Pozdrawiam serdecznie! :)

 

@Charismafilos Bardzo dziękuję! Pozdrawiam. :) 

[Charismafilos]

@Berenika97 wybacz, ale nie silę się na refleksję... za dobrze znam chłód prześcieradła i nieprzekraczaną granicę połowy łóżka...

Edytowane 6 Lutego przez Charismafilos (wyświetl historię edycji)

[Łukasz Jurczyk]

@Berenika97

 

Pytasz o drogę,

choć stoisz

w samym środku labiryntu.

 

Rozumiem ten głód –

chcieć wiedzieć,

że ból ma jakiś kres i imię.

 

Ale stalowe nici losu

nie pękną od szeptów

starej kobiety w dymie.

 

Pozdrawiam:)

[Berenika97]

@Łukasz Jurczyk

 

Pięknie!   Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam. :) 

[Whisper of loves rain]

@Berenika97 Niezwykle przejmujący obraz wychodzenia z mroku. Najbardziej uderzyła mnie metafora 'ciszy, która przestała być pętlą na szyi' – to bardzo silne i trafne określenie momentu, w którym samotność przestaje dusić, a staje się wolnością. Pięknie ujęty proces odzyskiwania siebie

[Berenika97]

@Whisper of loves rain

 

Bardzo dziękuję! To, co napisałeś o ciszy, która przestaje dusić, a staje się wolnością - to dokładnie ten przełom, który chciałam uchwycić.  Cieszę się na Twoje słowa. Pozdrawiam. :)

 

@huzarc  Bardzo dziękuję! Pozdrawiam. :) 

[bazyl_prost]

@Berenika97 mi się to kojarzy z rezygnacją z palenia tytoniu