Luiza

[Charismafilos]

@Berenika97 zbyt to ja się wczułem w sytuacje PL... Ty pisz pisz dalej :) 

Dziękuję.

[Berenika97]

@Charismafilos Rozumiem, to teraz przepraszam za nieporozumienie w komunikacji. 

[Charismafilos]

@Berenika97 sam też nie byłem ekstremalnie precyzyjny, mogło tak zabrzmieć - wybacz.

Nie ma sprawy, jak dla mnie :)

[Berenika97]

@Charismafilos Dla mnie też nie ma sprawy. :) 

@MIROSŁAW C. @aniat.  Serdecznie dziękuję!  Pozdrawiam. :)

[Charismafilos]

@Berenika97 znaczy nieporozumienia nie ma ;)

A sprawa jest!! Kolejny już Twój wiersz, który... nawiązuje niezwykle sugestywnie do mojego życia... Mówiłem kiedyś, że mnie jakoś szpiegujesz z okna naprzeciwko ;) to może być prawda... 

 

[Berenika97]

@Charismafilos

 

To chyba nie jest tak do końca. To o mojej przyjaciółce, jej kryzysie w związku, traumie, depresji. Teraz już z tego wychodzi, czyta i kiwa głową, że tak właśnie było. Więc to tylko zbieg okoliczności.

[Charismafilos]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

i tej wersji się trzymajmy! Uszanowanie dla przyjaciółki... szczere i serdeczne.

[Marek.zak1]

@Berenika97 Był taki film Ogród Luizy, o podobnej dziewczynie. Nie widziałem, ale czytałem o nim. Czy słyszałaś o nim?

[Berenika97]

@Marek.zak1

 

Nie, nie słyszałam, ale się nim zainteresuję. :) Dziękuję! 

[Natuskaa]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

W sumie to każdy dzień, każde jego zakończenie jest końcem świata. Każdego ranka można zacząć od nowa, ranki są jak wielkie resety... tyle mamy szans na zrozumienie swoich osobistych potrzeb, tyle że świat lubi nas rozpraszać, taki urwis z niego.

 

Pozdrawiam :)

 

[iwonaroma]

Nie ma ratunku na zewnątrz. Wróżka tylko wszystko dodatkowo skomplikuje... 

Świetny wiersz

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

 

[vioara stelelor]

@Berenika97Dużo tu już zostało powiedziane o wierszu.

Oczywiście nietrudno jest skojarzyć tekst  z opisami stanów depresyjnych i  poczucia niemocy, zwłaszcza w odniesieniu do sytuacji, gdy wychodzi się z różnych psychologicznych zawłaszczeń. Wtedy nawet wstanie z łóżka jest przedsięwzięciem na miarę wspięcia się na Nanga Parbat, a zrobienie czegokolwiek, jakaś decyzyjność, sprawczość - całkowitą abstrakcją.

Faktycznie, pomagają wtedy takie checklisty, jak ta opisana w pierwszej zwrotce.

Jakiekolwiek działanie budzi lęk, bo osoba sparaliżowana jest poczuciem, że nic od niej nie zależy, zagubiona w niejasnych regułach świata, który do tej pory był  jej pokazywany przez chore, patologiczne filtry.

To świetny obraz wyuczonej bezradności.

I jeszcze do tego lekka domieszka fobii społecznej.

Jak zwykle, Twoje studium przypadku zadziwia precyzją języka i przenikliwością umysłu.

[Alicja_Wysocka]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Ech, kobiety... :)

 

A  wróżka sama sobie potrafi?