godność

[Berenika97]

słuchamy odgłosów za drzwiami

"ufaj", "bądź człowiekiem"

brzmi to jak szyderstwo

gdy mury pękają jak kości

dziś mamy jeszcze siebie

i resztki prądu

jutro - może tylko pył i wiatr

który zasypie ślady po nas

oszukajmy strach -

ty odłożysz bezradną broń

ja przestanę się modlić

zobacz - ta nasza godność to wyrok

ktoś nam ją dał

razem z krótkim oddechem

i słabym sercem

[andrew]

@Berenika97

...

wolność jak wyrok 

ciąży 

trudno sobie poradzić 

 

a jednak jak dziecko 

uczące się jazdy 

na rowerze 

po każdym upadku 

jedzie lepiej ...

 

wolna wola 

Ktoś dał gratis 

Wiedział co robi 

Wie że kiedyś 

 

uczymy się z niej korzystać 

jest coraz lepiej 

po każdym 

wojennym upadku 

obecnie idziemy na rekord 

będzie 

zanim znów upadniemy

by z godnością ...

zacząć od nowa

...

Pozdrawiam serdecznie

Miłego dnia 

[huzarc]

@Berenika97 Gdy jest cień nadziei, odrobina szansy jest i bunt, ale jak już tego brak pozostaje rezygnacja, cicha i milcząca. Czy jesteśmy już na tym etapie?

[Marek.zak1]

Z godnością się przyjmuje porażki, ale porażka jest porażką, a moralne zwycięstwo jest jedynie pocieszeniem po klęsce, spowodowanej wyrokiem - brakiem środków, krótkim oddechem i słabym sercem, a może też własnymi złymi decyzjami, czy błędami, o których się mniej wspomina. Ciekawy problem w udanym wierszu. Pozdrawiam serdecznie. 

[Łukasz Jurczyk]

@Berenika97 Piszesz o bliskości, która jest ważniejsza niż walący się świat za oknem. Rezygnacja z walki i modlitwy to najwyższy dowód wzajemnego zaufania.

 

To nie jest wiersz o klęsce, ale o odwadze bycia słabym obok kogoś bliskiego.

 

Bardzo mi się podoba!

 

Pozdrawiam

[Annie]

@Berenika97 ciekawy wiersz, dla mnie to taka pytyjska nieuchronność przeznaczenia, co potwierdza puenta. 
Nie mamy wpływu na wydarzenia co wg mnie wiersz pięknie oddaje :) 

[lena2_]

Bardzo refleksyjny wiersz, jak dla mnie o bezradności w obliczu zła...serdecznosci Bereniko:)

[Alicja_Wysocka]

@Berenika97

Strach i godność są splecione: jeśli strach jest zbyt wielki, człowiek przestaje oddychać;
A jeśli godność zbyt twarda serce nie wytrzymuje.

Czasem trzeba zamknąć oczy na sekundę, żeby móc je jeszcze kiedyś otworzyć.

 

[Berenika97]

@andrew @huzarc @Marek.zak1 @Łukasz Jurczyk @Annie @lena2_ @Alicja_Wysocka

 

Bardzo dziękuję za wszystkie komentarze! 

 

Zależało mi, by wiersz miał uniwersalny, egzystencjalny wymiar - i najwyraźniej się to udało. Inspiracją była tragiczna historia z Ukrainy sprzed dwóch lat- starsze małżeństwo, które widząc wtargnięcie rosyjskich wojsk do ich wioski, schroniło się w piwnicy i popełniło samobójstwo. Stracili jedynego syna na froncie i uznali, że nie mają już po co żyć. W ich decyzji o odejściu kluczową rolę odegrała godność - wybór zakończenia życia na własnych warunkach, zanim zostanie im ona odebrana.

Chciałam oddać tę rozpacz, ale też uszanować ich  tragiczną decyzję - pokazać ją jako coś, co wykracza poza konkretne miejsce i czas. Jako ludzkie doświadczenie w obliczu utraty wszystkiego, co nadaje życiu sens, i desperacką obronę tego, co jeszcze pozostaje.

Dziękuję za podzielenie się refleksjami.

 

 

Edytowane 1 godzinę temu przez Berenika97 (wyświetl historię edycji)

[Charismafilos]

@Berenika97 bardzo ważki temat... dzięki za podjęcie!

[Berenika97]

@Charismafilos Bardzo dziękuję! Pozdrawiam. 

@Radosław @Lenore Grey  Serdecznie dziękuję!  Pozdrawiam. :)